شنبه ۰۵ خرداد ۱۳۹۷ - ۲۶ می ۲۰۱۸

مصاحبه 

ایجاد تشکل جدید چپ تنها گام اول است. چپ ایران بسیار گسترده تر از طیفی است که اکنون می خواهد وحدت کند. غلبه بر تفرقه تاریخی میان بازماندگان جنبش فدایی نیکوست و برای ما که روابط عاطفی با این جنبش داریم شورانگیز است اما کافی نیست. ما باید اهداف بزرگتری فراروی خود قرار دهیم. جامعه منتظر ماست اما زیاد منتظر نخواهد ماند. ما باید جدا بکوشیم به نیازهای امروزی سازماندهی اراده نیرومندی برای اهداف سوسیالیستی پاسخ دهیم.

۰۶ بهمن ۱۳۹۶

میزگرد "به پیش" با شرکت: رسول آذرنوش، پرویز نویدی، رضا اکرمی، بهروز خلیق، علی کشتگر

مجری میزگرد: توران همتی

 

خیزش اخیر، مسئله گذار به دموکراسی و اپوزیسیون دموکراتیک ایران

میزگرد "به پیش" با شرکت: رسول آذرنوش، پرویز نویدی، رضا اکرمی، بهروز خلیق، علی کشتگر

مجری میزگرد: توران همتی

 

من می گویم، نگذاریم سرنوشت ایران به خیابان سپرده شود. این به معنای دوری جستن از خیزش های خیابانی نیست. بلکه بعکس حمایت و همراهی با آن است. فقط با دخالت در این خیزش ها می توان تأثیر گذار بود و به تشکل و سازماندهی آن یاری رسانید. اینکه امروزه در رویای انسانهای خسته از نظام دینی، چه جریاناتی بیشترین توهم را برانگیخته اند، چندان دشوار نیست.

وحدت فدائیان، به شرطی که این وحدت از تعداد تشکلها بکاهد، قطعاً تأثیر مثبتی برجای میگذارد و تأثیر فدائیان در جنبش چپ را بیشتر میکند. شرط افزایش این تأثیر درک نوین از چپ است. گروه‌های موجود بازمانده از قبل از انقلاب در تصور تشکیلاتی خود تا حدی سکتاریست هستند. آنها هنوز آماده نشدند تا حتی نامهای خود را که بیانگر ایدئولوژی‌های سپری شده است تغییر بدهند و استاندارد حزبی ایران را با استاندردهای جهان دموکراسی هماهنگ کنند. امروزه فدایی خلق و مجاهد خلق یعنی چه؟

در این جنبش محرومترین اقشار، اقشار نیمه مرفه و حتی بخشی از سرمایه داران خواهان تولید حضور دارند. این ها همه ناراضی هستند و خواهان ادامه وضعیت موجود نیستند. این جنبش پایه اجتماعی وسیعی دارد. مردم آزادی می خواهند. این خواست ملی جامعه ایران بوده و هست مشارکت در امور دولتی و در امور خود را می خواهند عدالت می خواهند، قوه قضائیه دارد بیداد می کند

من آب و انرژی بعنوان دو کالای پرمصرف، عوامل مهمی در مسئله محیط زیست در کشور بشمار می روند. در حالی که دهکهای پائین و طبقه کارگر و اقشار محروم جامعه به زحمت قادر به تامین آب و انرژی مورد نیاز خود اند، دهکهای بالا و اقشار مرفه و ثروتمند جامعه بی هیچ مانعی در مصرف آن حیف و میل می کنند. از اینرو لازم است تعرفه آب و انرژی بصورت تصاعدی تنظیم شده و ضمن پائین نگهداشتن و حتی مجانی کردن حداقلهای لازم آب و انرژی برای یک زندگی مناسب، اسراف و حیف و میل کنندگان آن، جریمه و "نقره داغ" شوند

نئولیبرال های طرفدار "بازار آزاد سوسیال محور" و طرفداران برنامه های توسعه سازمان ملل از "رشد با کیفیت"، "رشد سبز" و "اقتصاد سبز" طرفداری می کنند، و مدل توسعه این گروه "توسعه پایدار" با "حکمرانی خوب"است که مبارزه با فقر یکی از ارکان این مدل توسعه است.

در اردوگاه منقدان و مخالفان سرمایه داری نئولیبرالی، اقلیتی از محققان دانشگاهی و کنشگران مدنی در جهت "اقتصاد بدون رشد" در کشورهای پیشرفته سرمایه داری، هم به لحاظ کار تئوریک و هم در عرصه عملی فعال اند.

بعضا نیز از پیشرفت کند پروژه انتقاد دارند و خیلی از اختلافاتی را که در این روند پیش آمد و باعث کندی پیشرفت کار شد، کم اهمیت و غیر ضروری می دانند. آنها در عمل در متن مبارزه و جامعه قرار دارند و به همین خاطر اهمیت قضیه را بیشتر درک می کنند. کلا گرایش به وحدت خواهی و طرد تفرقه و پراکندگی در میان سازمان های چپ و سوسیالیستی بین فعالین کارگری بسیار بالاست.

در صورت وقوع جنگ‌هایی که نهایتاً برای تغییرات جغرافیای سیاسی منطقه و تحمیل تناسب قوا تازه‌ای است، حتی نیروهای صلح‌دوست – در چارچوب و محدوده دفاع از منافع ملی کشور خود – نسبت به جنگ افروزان بی‌تفاوت نخواهند ماند.

به نظر من این پروژە در مسیر تکوین بیشتر خود باید بیشتر با جنبش های ملی ـ قومی تماس برقرار کند و کار بدانجا برسد که این جنبشها بتوانند خواسته های خود را در چنین جریانی بازیابند. و در این مسیر باید دو کار عمدە صورت بگیرید: اول فرموله کردن اساسی ترین خواسته های ملی ـ قومی در برنامه این حزب جدید، و دوم جذب فعالین ملی ـ قومی بدان. که این جذب می تواند هم بصورت فردی و هم بصورت سازمانی صورت بگیرد.