بشر امروزی احساس ترس وتنهایی می کند ، ریشه ی این ترس همنوعان هستند ، اندک انسانهایی که همه چیز را برای خودمی خواهند و احساس برتری جویی میکنند.به نام دین ،به نام زبان ، به نام قبیله و.....

این خطر برای مردم کشورهای دیکتاتور زده ،بیشتر به چشم می خورد ، آنها زودتر  به سوی انحطاط اخلاقی به پیش می روند، مردم کشورهای فقیر به دو دلیل دچار انحطاط اخلاقی می شوند.

 1️⃣ فقر اقتصادی: در فقر اقتصادی انسان به هر گونه رفتار غیر اخلاقی دست میزندتا زنده بماند .واین رفتارها در نهاد اوتبدیل به اخلاق ، روش و فلسفه ی زیستی او و فرزندانش می شود.

 2️⃣ سرکوب آزادی خواهی: نیاز به آزادی که پس از نیازهای نخستین، بزرگترین نیازی است که در سرشت انسان نهاده شده.

 مردم این سرزمین ها  بجز همبستگی و جمع کردن قدرت اندک، خورد خورد و سلولوژی خود هیچ رهایی بخشی ندارند.

این فقط کشورهای فقیر نیستند که دچار انحطاط اخلاقی می شوند، کشورهای ثرتمند دنیا مانند انگلستان، آمریکا، سوئیس و.... هم به گونه ای دیگر از این انحطاط اخلاقی رنج می برند، کشورهای ثروتمند بویژه دولتهای انان همه چیز را قربانی پول وثروت میکنند.اگر ثروت ورفاه کاهش داده شود ، به خاطر اینکه مزه ی رفاه را بیشتر چشیده اند آسان تر اخلاق را از یاد می برند.

در جهانی که تغییرات و تحولات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی با شتابی بی‌سابقه رخ می‌دهند، دغدغه‌ی اصلی بسیاری از ما چیزی فراتر از مشکلات فردی است: نگرانی از انحطاط اخلاقی جامعه. انسانی که دیر یا زود در معرض شوک‌ها و فشارهای سیستماتیک قرار می‌گیرد، با ترس، دلتنگی و تنهایی مواجه می‌شود و گاه در لاک افسردگی فرو می‌رود. این وضعیت نشان می‌دهد که اخلاق، به‌رغم نسبیت و تغییرپذیری، همچنان شیرازه‌ی بشریت است.

اخلاق، مانند بسیاری از متغیرهای هستی، نسبی است و تغییر می‌کند. اما برخلاف تغییرات طبیعی دیگر—گردش زمین، گذر عمر، پیر شدن انسان—که آرام و بی‌خبر از روان ما رخ می‌دهند، شوک‌های ناگهانی و غیرطبیعی، به‌ویژه توسط دیکتاتوری‌ها یا قدرت‌های سرکوبگر، می‌توانند ساختار اخلاقی جامعه را مختل کنند. این شوک‌ها ترس و ناامنی را در وجود انسان نفوذ می‌دهند و فرد و جمع را از مسیر درستکاری و راستگویی منحرف می‌کنند.

اما در همین شرایط، امید وجود دارد. تجربه نشان می‌دهد که شیرازه‌ی اخلاقی جامعه در طول زمان مقاوم است و این مقاومت، در عمل انسان‌ها تجسم می‌یابد. افرادی مانند معلمان شجاع ، فعالان مدنی، ورزشکاران ، روشنفکران و کسانی که با وجود فشارها و تهدیدها، از ارزش‌های اخلاقی دفاع می‌کنند، نمونه‌های زنده‌ی بازتولید شیرازه‌ی اخلاقی هستند. این عمل‌های کوچک، اگر جمع شوند، می‌توانند جوامع را از سقوط اخلاقی نجات دهند.

چگونه می‌توان ترس و نگرانی از انحطاط اخلاقی را به نقشه‌ای عملی تبدیل کرد؟

📌شناسایی منابع شوک

نخستین قدم، شناخت دقیق عاملان فشار و سرکوب است: دیکتاتوری‌ها، نهادهای فاسد، و دروغ‌های سیستماتیک. آگاهی از این منابع به ما کمک می‌کند که ترس را متمرکز و هدفمند کنیم و نه پراکنده و فلج‌کننده.

♦️محدود کردن اثر روانی شوک‌ها

با درک این واقعیت که اخلاق جامعه در طول زمان مقاومت می‌کند، می‌توان ترس را به عاملی سازنده تبدیل کرد. شوک‌های مقطعی نباید باعث رها کردن اصول و ارزش‌ها شود.

🔺عمل به اخلاق در مقیاس کوچک اما پیوسته

هر فرد می‌تواند با اعمال کوچک اما معنادار، مانند صداقت، درستکاری، حمایت از دیگران و روایتگری حقیقت، شیرازه‌ی اخلاقی را تقویت کند. این اقدامات، علاوه بر حفظ انسانیت، باعث بازتولید اعتماد اجتماعی و امید در جامعه می‌شوند.

🔸شبکه‌سازی انسانی

افراد با ایجاد شبکه‌های کوچک اخلاقی—خانواده، دوستان، همکاران و انجمن‌های مدنی—می‌توانند از اثرات شوک‌های اجتماعی بکاهند و ارزش‌ها را حفظ کنند.

✳️جمع‌بندی

ترس و دلتنگی در مواجهه با انحطاط اخلاقی جامعه ، طبیعی و انسانی است. اما می‌توان این احساس را به آگاهی و عمل اخلاقی تبدیل کرد. همان‌طور که زمین آرام می‌چرخد و عمر می‌گذرد، جامعه نیز ظرفیت بازیابی و تداوم اخلاق را دارد؛ با این تفاوت که این بازیابی نیازمند شجاعت، مراقبت و تلاش مستمر انسان‌هاست. هر عمل درست، هر صداقت و هر مقاومت کوچک، شیرازه‌ی اخلاق را تقویت می‌کند و تضمین می‌کند که انسانیت، حتی در شرایط سخت، از بین نمی‌رود.