٣١ میلیون کارگر مهاجر در کشورهای حوضە خلیج فارس کار و زندگی می کنند کە از تاثیرات جنگ کنونی در امان نماندەاند. هر از گاهی خبرهایی در مورد کشتە و زخمی شدن، تعدادی از آنها در این یا آن کشور منتشر می شود، اما آماری در مورد تعداد آنهایی کە در اثر جنگ کشتە و زخمی می شوند بە جز یک آمار کە در مورد دقیق بودن آن نمی توان صد درصد مطمعن بود  وجود ندارد.  

برخی گزارشها تعداد کارگران مهاجر در  حوزە خلیج فارس را ۳۱ میلیون  نفر اعلام کردەاند کە از کمترین دستمزد و دشوارترین شرایط کاری و زندگی برخوردارند.

در مورد شرایط بد مزدی و قراردادهای این کارگران همین بس کە فیفا یکی از شروط برگزاری جام جهانی فوتبال در کشور بسیار ثروتمند قطر را مشروط بە تغییر وضعیت کارگران در این کشور کرد. وضعیت اکثریت این کارگران کە بیشترشان از کشورهای اسیای شرقی هستند، کم شباهت با خیلی از کارگران زحمتکش اهل افغانستان در ایران نیست.  

طبق گزارش سازمان عفو بین الملل در ۱۱ مارس، از ۱۷ نفری که در کشورهای حاشیه خلیج فارس کشته شدەاند ، ۱۱ نفرشان مهاجر بودەاند. اگر این آمار را ملاک قرار دهیم معلوم می شود حدود دوسوم از کارگرانی کە در این جنگ  تا کنون کشتە شدەاند، مهاجر بودەاند کە علت آن گفتە شدە نداشتن مکان امن و جان پناە هنگام حملات نظامی بە این کشورها بودە است.

"نیویورک تایمز در گزارشی از یک کارگر پاکستانی شاغل در یک شرکت لبنیات در دبی خبر داد که وقتی انفجار در محل کارش رخ داد نمی دانست کجا مخفی شود یا چه کار کند".

بسیاری از مهاجران با دستمزد پایین فقر، ناامنی شغلی و نبود مرخصی با حقوق به کار خود ادامه داده اند. از سوی دیگر، کسانی که کار را متوقف می‌کنند، یا شغل خود را با کندی یا تعطیلی کسب‌وکار از دست می‌دهند، با عواقب اقتصادی ویرانگری مواجه می‌شوند. با بسته شدن حریم هوایی که مانع از بازگشت آنها به خانه می‌شود، برخی از کارگران بدون دستمزد گرفتار می‌شوند.

این در حالی است کە این کشورها با بهرە گیری از کارگران کم مزد و بی بهرە از قوانین حمایتی و شهروندی شهرهای خود را ساختەاند و بخشی از ثروتهای شیوخ و شرکتهای خارجی فعال در این کشور ها از آستثمار مضاعف این کارگران بدست آمدە است.

هیچ یک از این کارگران نە در برافروختن جنگ کنونی نقش داشتەاند، بلکە از برافروختە شدن جنگ تعدادی  از آنها کشتە و مجروح شدەاند، تعداد بیشتر مشاغل خود را از دست دادەاند، و بقیە هم امکان لازم برای بازگشت بە کشورهایشان را در شرایط جنگی ندارند.

قریب نیم ملیون ایرانی نیز کە تنها در دبی کار و تجارت می کنند بعد از جنگ در معرض اخراج قرار دارند و حتی اجازە استفادە از وسایل هوایی و دریایی برای خروج مستقیم از این کشور را بە آنها نمی دهند. اینها تنها بخشی از پیامدهای جنگ در کشورهای حوزە خلیج فارس است کە ظاهرا تاسیسات نظامی متعلق بە امریکا را هدف قرار دادە است. جنگی کە متاسفانە تر و خشک را با هم می سوزاند و زندگی بسیاری از مردم بومی و مهاجر را مختل کردە است.

همین مسائل باعث تبدیل جنگ بە یک وسیلە نفرت انگیز کە بیشتر بە  بی گناهان  آسیب می رساند و دوستی ها را بە دشمنی تبدیل می نماید شدە است. هم از این رو باید از هر دو سو برای پایان دادن بە این جنگ و بە کشتار انسانها و ویرانی ها بە طرفهای جنگ فشار وارد آورد. برای ما کشتە شدن یک کارگر مهاجر و شهروند کشورهای غیر ایرانی همانقدر غم انگیز و نا خواستە است کە کشتە شدن یک شهروند ایرانی. پس لازم است ما کشتە شدن هر انسانی در هر گوشە عالم در اثر جنگ را هم محکوم و از آن برائت بجوییم. بلکە دوستی ملتها بر دشمنی حکومت های جبار و جنگ افروز غلبە کند و آنها نتوانند ملتها را رو درروی هم قرار دهند. اگر چە تاسف ما باعث زندە شدن کسی نمی شود، با این احوال تاسف و تاثر عمیق خود را از کشتە شدن انسانهایی کە در این جنگ کشتە شدند فارغ از ملیت، دین و باورهای آنها اعلام می کنیم تا از یاد نبریم جلوی جنگها  را باید قبل از وقوع  و هرچە زودتر در حین وقوع باید سعی کرد گرفت.و دندان طمع جنگ افروزان را کشید.