اعلام آتش‌ بس موقت بین جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده، با میانجی‌گری پاکستان، پس از روزهایی پرتنش و ویرانگر، هرچند شکننده و ناپایدار، اما گامی است در جهت توقف ماشین جنگ که بیش از همه جان و زندگی مردم ایران و منطقه را نشانه گرفته‌است. این آتش‌‌بس، اگرچه نتیجه‌ی توازن قوای دو سوی جنگ و ناتوانی آمریکا برای به تسلیم کشاندن جمهوری اسلامی و شکست پروژه‌ی تغییر رژیم از طریق بمب و موشک است، اما برای مردم ایران فرصتی حیاتی فراهم می‌‌آورد تا صدای مطالبات انسانی و آزادی‌خواهانه خود را بار دیگر از سر گرفته و به گوش جهانیان برسانند.

جنگ پیش از هر چیز، جان و هستی و زندگی مردم را نشانه می‌گیرد. آن‌چه در این روزها بر ایران ما گذشت، نه تنها جان مردم راگرفت و زیرساخت‌های اقتصادی و اجتماعی را تخریب کرد، بلکه امنیت روانی، معیشت و آینده‌ی میلیون‌ها تن را نیز به مخاطره انداخت. تجربه نشان داده‌است که ادامه‌ی جنگ، به‌ ویژه در شرایطی که مردم از ابتدایی‌ترین حقوق خود محروم‌اند، به دموکراسی منتهی نمی‌شود. برعکس، فضای جنگی همواره به تقویت نیروهای سرکوبگر، نظامی و امنیتی انجامیده و امکان هرگونه کنش مدنی و آزادی‌خواهانه را محدود‌تر می‌کند.

اکنون که آتش‌بس موقت برقرار شده است، علاوه بر تلاش برای پایان دادن به جنگ از طریق دیپلماسی،‌ نخستین و فوری‌‌ترین اقدام نجات جان آزادی زندانیان سیاسی در بند است. زندان‌های جمهوری اسلامی سال‌هاست مملو از فعالان سیاسی، مدنی، کارگری، دانشجویی و زنان آزادی‌‌خواهی است، که تنها به جرم مطالبه‌ی حقوق اولیه‌ی خود در بندند. نفرت عمیق مردم از تجاوز و ماجراجویی‌های دولت ترامپ و همچنین سیاست‌های جنگ‌ طلبانه‌ی اسرائیل، هیچ مشروعیتی برای حکومت جمهوری اسلامی ایجاد نمی‌کند. این حکومت پیش از جنگ نیز دستش به خون معترضان آلوده بوده و فقط در دی‌ماه، قتل عامی به راه انداخت که آمار کشتگان آن در دو روز به هزاران نفر رسید؛ در جریان همین جنگ نیز حکومت از دستگیری و اعدام دست برنداشت؛ که آخرین آن‌ها اعدام سه تن از زندانیان شرکت‌کننده در خیزش انقلابی دی‌ماه، در واپسین روزهای همین جنگ است. پیش از آن نیز در جریان جنگ تعدادی از زندانیان سیاسی دیگر را به جوخه‌ی مرگ سپرد. این اقدامات نشان می‌دهد‌ که در اوج بحران‌های خارجی، ماشین سرکوب داخلی لحظه‌ای از کار بازنمی‌‌ایستد. این واقعیت، ضرورت تمرکز بر مطالبه‌ی آزادی زندانیان سیاسی را دوچندان می‌کند. مردم  ایران باید هشیار باشند و نگذارند که رژیم در دوران آتش‌بس هم، به جان زندانیان سیاسی افتاده، از آن‌ها انتقام بگیرد. هم‌چنین باید امکان دسترسی به اطلاعات و نیز رونق کسب و کارها و امکان دسترسی فوری مردم به اینترنت فراهم گردد.

حزب چپ ایران از مردم مبارز ایران می‌خواهد که زندانیان سیاسی را به فراموشی نسپارند. دفاع از جان و آزادی آنان، توقف فوری اعدام‌ها و آزادی بی قید و شرط کلیه زندانیان سیاسی، وظیفه ‌ای عاجل و انسانی برای همه‌ی ماست. هر صدای اعتراض، هر اقدام همبسته و هر تلاشی برای افشای وضعیت زندانیان سیاسی، می‌تواند گامی در جهت شکستن دیوارهای زندان و پایان دادن به بی‌عدالتی باشد.

ما هم‌چنین از احزاب و سازمان‌ های سیاسی می‌خواهیم که در این شرایط حساس، مسئولیت‌های خود را به‌ طور جدی‌تری دنبال کنند. در داخل کشور، تقویت تشکل‌های مردم ‌نهاد برای یاری رساندن به آسیب دیدگان جنگ و شبکه‌های همیاری، می‌تواند به کاهش رنج‌های ناشی از جنگ کمک کند. در خارج از کشور نیز، سازمان‌دهی حمایت‌‌های بین‌ المللی و طرح مسئله‌ی کمک ‌رسانی به مردم ایران، باید در دستور قرار گیرد. در این راستا، ضروری است که نهادهای بین‌ المللی برای تأمین دارو، تجهیزات پزشکی و سایر نیازهای اساسی مردم جنگ‌ زده‌ی ایران، بسیج شوند.

حزب چپ ایران با استقبال از آتش بس اعلام شده و قرار مذاکره، بر تثبیت و تقویت آن در جهت حل و فصل مخاصمات تاکید می‌کند. اهمیت حیاتی دارد که آتش‌بس به توقف کامل جنگ و گشایش مسیرهای صلح، آزادی و عدالت اجتماعی بیانجامد. بدون آزادی زندانیان سیاسی و پایان دادن به سرکوب داخلی، هیچ صلحی پایدار نخواهد بود.

هیئت سیاسی - اجرایی حزب چپ ایران
۱۹ فروردين ۱۴۰۵ - ۸ آپريل ۲۰۲۶