اول ماه مه روز اتحاد و همبستگی جهانی کارگران، روز اعتراض و مبارزه علیه هرگونه ستم و استثمار،جنگ ، مداخله خارجی  و سردادن شعار صلح پایدار در برابر تجاوز ، فقر و فلاکت، بی مسکنی و بیکاری است!

سال ۱۴۰۴با سرکوب مزدی و تحمیل فقربیشتر به کارگران و کلیه مزدبگیران آغاز گردید وجنگ ارتجاعی و تجاوزکارانه دوازده روزه با تهاجم نتانیاهوی نسل کُش و حمایت جهان سرمایه داری به ایران در برابرحاکمیت جنگ طلب که همواره جنگ را برای جامعه ما " نعمت" میشناسد و با شعار "جنگ جنگ تا پیروزی" برای بقای خود، شرایط معیشتی غیر قابل تحملی را برای اکثریت جامعه بوجود آورده، همراه بوده ایم.

اعتراضات و خیزش ۱۴۰۴ برای نان، معیشت و آزادی به خونخوارترین شکل سرکوب شد وهزاران جوان و نوجوان دختر و پسر ، دانش آموز و معلم ، کارگر، پرستار، جان خود را از دست دادند. دستگیری ها و اعدام ها نیر در این سال ادامه داشت. در این سال خواسته ها و مطالبات کارگران و زحمتکشان روستایی علیرغم اعتراضات و اعتصابات پرشمار آنان همچنان بی جواب ماند. 

بازپرداخت ورود مان به سال ۱۴۰۵ با جنگ ارتجاعی امپریالیسم آمریکا و اسرائیل صهیونیست  نه تنها بیشماری از کودکان ، زنان و مردم بی دفاع وغیر مسلح بی پناه را کشتند. بلکه ضربات و خسارت زیادی به جامعه و زیرساخته های آن وارد کردند، ازجمله : خرابی بیمارستانها، درمانگاه ها ، کارخانه ها و صنایع فولاد مبارکه و اصفهان ومحلات کار، فرودگاهها و کلا تخریب عمومی  ساختارهای جامعه با مشکلات بیشماری روبرو گردید و میلیونها کارگر بیکارشده اند. بیکاری امروزکارگران جامعه نتیجه سیاست های مداخله گران خارجی و کاسبان جنگ درایران است. بعد از چهل روز آتش بس شکننده ای را برای دو هفته اعلان داشته اند. که فروریختن بمب و موشک را متوقف کرده اند و توده مردم از این آتش بس خوشحالندو صد البته نگران نتایج این مداکرات!

حاکمیت اسلامی به مانند همیشه مشغول درگیریهای درونی و حفظ حیات ، منافع و جایگاه خودهست. کارگران و مردم ستم دیده جز خود وهمبستگی عمومی مردم با خویش هیچ نیروی حامی دیگری ندارند. باید افزود تاثیر این جنگ چهل روزه خانمان برانداز و ضد انسانی، شرایط سخت معیشتی، بیمه و گرانی، خرابی و ویرانی، بی مسکنی و صدمات بیشمار به محیط زیست، ضربه زدن به سلامت شهروندان، نبود امکان دارو و درمان و بیشمار بی حقوقی دیگر را درکف جامعه برای توده زحمتکشان فراهم ساخته است. متاسفانه استمرار جنگ چهل روزه کشتار، نقص عضو، دستگیری ها و زندان، شکنجه و اعدام به وحشیانه ترین شکل در جریان است، زندانیان سیاسی از بی امکاناتی و ناامنی در دام جلادان حاکم اسیرشده اند و موج اعدام ها همچنان در فضای جنگی ادامه دارد.در مجموع این جنگ قدرتهای حاکم ، زندگی سخت وغیر قابل تحمل را به کارگران، بازنشستگان ودیگر مزدبگیران تحمیل کرده است. کارگران ازادامه جنگ هیچ سودی نمی‌برند، شعار ادامه جنگ، حمایت ازجنایتکارانی است که  مردم را کشتار و ایران را ویران می‌نمایند. 

 در این فاصله آلترناتیوهای بورژوائی  در درون کشوربا جانبداری ازجنگ ، به اشکال مختلف درصدد این هستند تا با خوش رقصی در مقابل حاکمان اسرائیلی و آمریکایی با دمیدن در شیپورجنگ همچنان به خانه خرابی مردم و حفظ قدرت خویش ادامه دهند به عینه کاری که نیروی« محورمقاومتی» ها درداخل و خارج با ادعای ایستادگی نظامی ودفاع از قدرت نظامی ،ازسیاست های جنگ طلبی حاکمیت دفاع می کنند، اینان به مانند سلطنت طلبان ازجنگ جانبداری می نمایند ودرکنارخود رژیم اند.همانگونه که رضاپهلوی ازترامپ فاشیست و نتانیاهوی نسل کُش تشکرنمود وتهاجم جنایت آمیزآنان را"اقدام بشردوستانه" نامید. جانبداران بازگشت سلطه پهلوی ها با شعار"بزن و بزن" ،ازتهاجم ترامپ و نتانیاهوی قاتل فرزندان غزه به ایران درخیابان ها با رقص و پایکوبی و با دست گرداندن پرچم های اسرائیل و آمریکا جشن گرفتند.همه اینان آتش بیارجنگ در برابر توده عظیم زحمتکشان کشور مایند که از ادامه جنگ هیچ سودی نمی برند.  

امروزچنانچه جنبشهای ضد جنگ درهمبستگی بین المللی با مردم ایران که با فراخوان اتحادیه ها و سندیکاها و احزاب مختلف جامعه میزبان درسطح جهانی سازماندهی گردد و به خیابان آیند ، می تواند مشت محکمی بر تمام سران کشورها و تشکل های وابسته آنان درسطح بین المللی که ازجنگ دراکرائین - لبنان و غزه و ایران دفاع می کنند، فراهم آورد. 

چنانچه جنگ بشکل قطعی پایان یابد و صلحی پایدار برجامعه و طبقه کارگر زخمی ما فراهم آید. آنگاه طبقه رنج و کار جامعه، برای گرفتن حق معیشت نیاز به همراهی نیروی اجتماعی و مردمی متشکل خواهد داشت . بدانگونه که جنگ توانست جنبش های مطالباتی ما را به حاشیه براند، پایان جنگ تجدید آرایش دیگر باره جنبش های مطالباتی را سامان می بخشد. تحرکات جمعی که دستگاه حاکمه هیچگاه موفق به سکوت وبه عقب نشینی واداشتن اعتراضات جمعی جامعه ما نشده اند. لذا این جنبش های اجتماعی برای پیشروی هرچه بیشترتحرکات روزمره خود برای دست یابی به مطالبات خویش، احتیاج به سازمان یابی و ساختن شبکه های اجتماعی در محیط کار وزندگی  برای دستیابی  به تشکل یابی سازمان یافته هرچه بیشتری خواهند داشت .

نظام جهانی سرمایه داری در کنار سلطه راست فاشیست، جنگ و استثمار، تبعیض و بی حقوقی، غارتگری و چپاول را به حدی رسانده است که فقر و فلاکت و بیحقوقی تحمیل شده بر کارگران و مزدبگیران، راهی جز مبارزه، اعتصاب و اعتراض متشکل، باقی نگذاشته است. سلطه طلبی راست گرایان درمقابل چشم جهانیان برای منافع و مالکیت حقیر خود، جان هزاران انسان را نه تنها به خطر انداخته اند، بلکه قتل عام وقیحانه ای را به راه انداخته اند. صاحبان سرمایه و طبقه حاکمه برای کسب سود بیشترهیچ پرهیزی ازبمباران و کشتار انسانها ندارند. تمامی دولت مردان و حاکمان ریز ودرشت متحدانه به سرکوب نیروهای معترض اجتماعی پرداخته و نیروهای ناسیونالیسم، راسیسم و فاشیسم موقعیت دوباره ای در مراکز تصمیم گیری و سیاست گذاری جهان سرمایه داری پیدا کرده اند. ازاینرو اینان بدون وقفه درمقابله با اعتراضات کارگران و زحمتکشان،جنگ و قتل عام، اعدام و تبعیض، گرانی وفقر، با سلطه راسیسم و فاشیست و امپریالیسم در سطح جهانی روی بساط رودررویی ها جای داده اند. 

ما نهاد های چپ و دمکراتیک  در آستانه اول ماه مه (۱۱اردیبهشت) روزجهانی کارگر و روزمعلم در ایران (۱۲ اردیبهشت) اصلی ترین جان مایه خواست زنان ، کارگران ، معلمان، دانشجویان، بازنشستگان، در پاسخگویی به نیازهای اولیه آنان برای گذران زندگی و بقای شان پیرامون پایان بخشیدن قطعی به خواست جنگ و برقراری صلحی پایدار که خواست عمومی همه جانبداران "نه به جنگ ، نه به مداخله خارجی ونه به کلیت جمهوری اسلامی" و زنده باد زندگی و آزادی و برابری ، که خواست توده کارگران و جنبش اعماق را فراهم خواهد آورد، میسر می گردد 

طبقۀ کارگرجهانی، به حکم همبستگی ذاتی اش، به سبب هم سرنوشتی اش و به دلیل دردهای مشترک اش،دراین روزبه دورهم جمع میشوند، مشتها را گره مینمایند و با شعار"کارگران جهان متحد شوید" تجدید عهد میکنند که برای کسب حقوق از دست رفتۀ خود، برای آزادی هم طبقهای های خویش از زندان و طرح نه به اعدام، برای ایجاد تشکل های مستقل، برای تأمین یک زندگی انسانی، علیه گرانی، فقر و بیکاری همدوش و یک صدا به میدان می آیند.  

برای مقابله با شرایط موجود طبقه کارگر و به میدان آوردن نیروی اجتماعی کارگران برای کسب هر درجه از مطالبات و خواسته های خود به تشکل یابی و سازماندهی و سراسری شدن مبارزات نیازمند است. 

پیش بسوی برگزاری متحدانه روز اول ماه مه روز همبستگی جهانی کارگران!

حول پایان یابی به جنگ و طرح خواسته ها و مطالبات طبقه کارگر متحد شویم!

زنده باد همبستگی جهانی طبقه کارگر!

هیئت هماهنگی نهادهای چپ و دموکراتیک

مه ۲۰۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵