اعتراضات مطالباتی بازنشستگان و کارگران بە رغم گستردگی و تداوم آن‌ها هم‌چنان از سوی دولت دولت بی پاسخ می‌ماند و دولتمردان به‌جای دادن پاسخ مناسب حتی هر از گاهی تعدیلات تازەای در حقوق آن‌ها بوجود می آورند. این در حالی است کە شاهد رشد پرشتاب و همە روزە هزینەهای زندگی و تورمی کە در آستانە تبدیل بە ابرتورم است، هستیم. در کنار این وضعیت غیر قابل تحمل و تداوم، دستمزد ها و مستمری ناچیز کارگران با ماه ها تعویق مواجە است. حتی عدە زیادی از کارفرمایان از پرداخت دوماە دستمزد دوران جنگ و همچنین پرداخت سهم حق بیمە های خود بە تامین اجتماعی امتناع می ورزند.

در یک کلام بساط بی قانونی در مناسبات کارگری- کارفرمایی پهن‌تر از هر زمان دیگری است. دولت به‌جای جلوگیری از این اجحافات همە روزە خود با تغییر و تعدیل و ترجمان خود خواستە قوانین در این ستمگری روز بە روز فعالتر می شود و سعی می‌کند با تعدیل مقررات تامین اجتماعی و دزدیدن از حقوق بازنشستگان، غارت های نجومی خود از صندوق تامین اجتماعی را با کسر کردن از حقوق  مستمری بگیران و پولی کردن خدمات پزشکی و دارویی جبران کند. ا

اعتراضات کارگران و بازنشستگان هر هفتە تکرار می شود، اما بدون پاسخ می ماند.

در تظاهرات هفتگی ٤ مرداد بازنشستگان تهران بازنشستگان خود را بە مطالبات صرفا معیشتی و صنفی محدود نکردند، آنها علیە اعدام، زندانی کردن کارگران و معلمان، نیز شعار دادند و خواهان توقف اعدامها و آزادی زندانیان شدند. در رشت نیز بازنشستگان بار دیگر خواهان آزادی کارگران و معلمان زندانی و منع تعقیب آنان شدند.

طرح مطالبات آزادیخواهانە در کنار عدالتخواهانە  و صلح خواهانە حرکت مثبتی است کە می‌تواند نقش حلقە وصل میان فعالین سیاسی و صنفی  و طرفداران صلح را تقویت و بە حرکات مشترک و موثر و فشار بە حکومت برای توجە بە همە ی این مطالبات و همچنین بە تقویت جنبش های مختلف از جنبش های آزادی و صلح تا مخالفت با اعدام و همراە شدن آنها  با یکدیگر مساعدت نماید