جمعه ۰۶ ارديبهشت ۱۳۹۸ - ۲۶ آوریل ۲۰۱۹

راه‌حل بحران سياسی ونزوئلا، گفتگو و توافق بين دولت و اپوزيسيون است!

۱۱ بهمن ۱۳۹۷

رودرروئی و تشکیل دولت در برابر دولت، جبهه‌بندی در سطح منطقه و بین‌المللی و تهدید به مداخله، کمکی به حل مسائل داخلی ونزوئلا نخواهد کرد، برعکس تنش و خشونت را تشویق و راه را برای درگیری و جنگ داخلی هموار خواهد کرد. به نظر ما حل بحران کنونی قبل از همه به دست خود نیروهای سیاسی ونزوئلا میسر است.

خوان گوایدو رئیس پارلمان ونزوئلا با اعلام خود به‌عنوان رئیس‌جمهور موقت هم‌زمان با آغاز دور دوم ریاست جمهوری مادورو، بحران داخلی این کشور را وارد مرحله‌ی جدیدی کرده است. با اين اعلام، خیابان‌های کاراکاس عرصه‌ی صف‌آرایی اپوزیسیون و نیروهای طرفدار دولت شده است. اين صف‌آرائی به سطح بین‌المللی و منطقه نیز امتداد یافته است. به رسميت شناختن ریاست جمهوری گوایدو توسط دولت ترامپ، تحريم شرکت نفت دولتی و تلاش برای قطع درآمد حاصل از فروش نفت، بر ابعاد بحران ونزوئلا افزوده است.

مناسبات دولت و اپوزیسیون در ونزوئلا علیرغم کارکرد راهکار انتخابات، همواره پُر تنش‌ بوده است. در انتخابات دسامبر ۲۰۱۵ که ائتلافی از اپوزیسیون اکثریت مجلس را به دست آورد، دولت مادورو با کمک دیوان عالی کشور نگذاشت که این پیروزی دوام چندانی داشته باشد. در ژانویه سال ۲۰۱۶، تحت فشار دیوان عالی ونزوئلا، بعد از یک کشمکش سیاسی، اکثریت مطلق ائتلاف مخالفان به نفع دولت مادورو شکسته شد. دولت مادورو علیرغم مخالفت‌های شدید اپوزیسیون در سال ۲۰۱۷، انتخابات برای تشکیل «مجلس مؤسسان» برای بازنویسی قانون اساسی را برگزار کرد. علاوه بر تحریم و عدم شرکت مخالفان، برخی کشورها نیز این انتخابات را موردقبول ندانستند. همان‌طور که انتخابات ریاست‌جمهوری در ماه مه سال ۲۰۱۸ نیز مورد انتقاد بود.

ونزوئلا جامعه‌ای دوقطبی است و به قطب‌های نژادی، اقتصادی- اجتماعی تقسیم‌شده است. اما این دوقطبی در سال‌های اخیر عمیق‌تر شده است. این وضعيت به سیاست‌های نيکلاس مادورو و دولت امريکا برمی‌گردد. مادورو در کشاندن کشور به وضعيت فلاکت‌بار کنونی که مردم برای تهیه نان و دارو تن به هر ذلتی می‌دهند و دولت امريکا با اعمال تحریم‌های اقتصادی و فشارهای سياسی، حمايت از اپوزيسيون و توسل به شیوه‌های فرا انتخاباتی برای سرنگونی دولت نیکلاس مادورو، نقش دارند. تحریم‌های اقتصادی دولت امريکا راه‌های برون‌رفت اقتصاد ونزوئلا از رکود اقتصادی را بسته و موجب گسترش فقر شده است.



شکاف سیاسی در ونزوئلا درعین‌حال ریشه در سمت‌گیری‌های سیاسی، اقتصادی و مناسبات بین‌المللی دارد. «انقلاب بولیواری» هوگو چاوز جزئی از سمت‌گیری عمومی در آمریکای جنوبی طی دو دهه‌ی گذشته و پیروزی احزاب چپ‌گرا در چند کشور ازجمله ونزوئلا، برزیل، آرژانتین و بولیوی بود. دولت ونزوئلا پرسروصداترین در بین آن‌ها بود. نيروهای راست که امروز در قامت خوان گوایدو برآمد کرده‌اند، مخالف سرسخت سمت‌گیری اجتماعی دولت ونزوئلا به نفع زحمتکشان هستند.

انقلاب بولیواری هوگو چاوز که با ایجاد کنترل دولت بر صنايع کليدی، خودمديريتی شهرداری‌ها، راه‌اندازی تعاونی‌های توليدی و مصرفی، افزايش دستمزدها، تأمین خدمات اجتماعی و کاستن از نابرابری‌ها شرایط زندگی فقیرترین بخش جامعه را بهبود بخشیده بود و با تکیه‌بر درآمد نفت، سودای بنیان نهادن «سوسیالیسم قرن بیست و یکم» را در سر می‌پروراند، مدت‌هاست که بی‌اثر شده است. گسترش فساد و رانت‌خواری وابستگان به دستگاه عریض و طویل دولت و حاشیه‌های قدرت از نظامیان تا شبه‌نظامیان، خود به یک معضل بزرگ تبدیل گشته است. با کاهش درآمد نفت و تشدید تحریم‌های آمریکا، چاپ اسکناس بی‌پشتوانه برای جبران کمبودها، ارزش پول ملی را روزبه‌روز کاهش داده و موجب شده است که نرخ تورم به شکل نجومی بالا رود. امروز دیگر نه‌تنها از زندگی بهتر خبری نیست، بلکه تأمین کمبود کالاهای اساسی به یک معضل بزرگ تبدیل‌شده است.

رودرروئی و تشکیل دولت در برابر دولت، جبهه‌بندی در سطح منطقه و بین‌المللی و تهدید به مداخله، کمکی به حل مسائل داخلی ونزوئلا نخواهد کرد، برعکس تنش و خشونت را تشویق و راه را برای درگیری و جنگ داخلی هموار خواهد کرد. به نظر ما حل بحران کنونی قبل از همه به دست خود نیروهای سیاسی ونزوئلا میسر است. آنچه امروز ضروری است، تلاش طرفین برای کاستن از جو تهدید، اجتناب از کاربست خشونت و آغاز گفت‌وگو برای رسیدن به یک توافق ملی بر سر تأمین مشارکت سیاسی همگانی، مراجعه به آرای مردم و پذیرش نتایج آن است. به باور ما تلاش دولت ترامپ و متحدانش در ادامه‌ی سیاست سرنگونی دولت مادورو، می‌تواند ونزوئلا را به‌سوی آشوب، بی‌ثباتی و جنگ داخلی سوق دهد. ما سياست سرنگونی دولت ونزوئلا توسط دولت امريکا را محکوم می‌کنیم.

حزب چپ ایران(فدائیان خلق) بر این باور است که راه‌حل بحران سیاسی ونزوئلا از طریق گفتگو می‌گذرد. هرگونه دخالت دولت‌های خارجی در چالش  بين پوزيسيون و اپوزيسيون وضع را وخیم‌تر و آینده مردم این کشور را تیره‌تر می‌کند. دولت امريکا و ديگر دولت‌ها باید از مذاکره بین دولت مادورو و اپوزیسیون حمايت کنند و بگذارند بحران و تنش سیاسی در ونزوئلا از مسیر گفت گو حل شود.





هیئت سیاسی اجرائی حزب چپ ایران (فدائیان خلق)

۱۱ بهمن ۱۳۹۷ - ۳۱ ژانويه ۲۰۱

 

 

دیدگاه‌ها

رفقا با درود و با امید تداوم «درست» راهی که درپیش دارید!
در بیانیه تان آمده است « ... مادورو در کشاندن کشور به وضعيت فلاکت‌بار کنونی که مردم برای تهیه نان و دارو تن به هر ذلتی می‌دهند و دولت امريکا با اعمال تحریم‌های اقتصادی و فشارهای سياسی، حمايت از اپوزيسيون و توسل به شیوه‌های فرا انتخاباتی برای سرنگونی دولت نیکلاس مادورو، نقش دارند. .. »
رفقا در این بیانیۀ رسمی حزبی و به ویژه در جمله ای که دربالا آورده شد مسایل امروز ونزوئلا را در دو بخش داخلی و خارجی مورد توجه قرار داده و در بخش خارجی به درستی نقش مخرب و تجاوزگرانۀ دولت آمریکا را نشان داده اند. اما در نگاه به داخل، رفقای عزیز در این بیانیه، خواسته یا ناخواسته نقش اصلی و تعیین کنندۀ امپریالیسم آمریکا در مورد « کشاندن کشور به وضعيت فلاکت‌بار کنونی» را به کلی نادیده گرفته و تمامی آن را متوجه نارسایی های دولت ضد امپریالیست مادوروی سوسیالیست کرده اید. نارسایی های مبهم و ناشکافته و بدون تردید فرعی ای که شاید برای خود رفقای صادر کنندۀ بیانیه روشن و مبتنی بر منابع اطلاع رسانی درست و غیر امپریالیستی باشد؛ البته عرض کردم آن هم شاید!.. اما برای خوانندۀ بیانیه ای که به حق و به درستی هیچ اعتمادی به آمار و اطلاعات و تفسیرهای رسانه های تبلیغاتی امپریالستی ندارد قابل قضاوت نیست. و گذشته از آن آیا همان « اعمال تحریم‌های اقتصادی و فشارهای سياسی...» و ... نقش اصلی و بنیادین در « وضعیت فلاکت‌بار کنونی که مردم برای تهیه نان و دارو... » ندارد؟
از آنجایی که «نقد» تنها طرح نارسایی نیست و ضروریست که توإم با ریشه یابی نارسایی و پیشنهاد راه برای غلبه برآن باشد. لذا وقتی که رفقا می گویند مادورو در وضعیت فلاکت بار کنونی مردم ونزوئلا نقش دارد، بی تردید نظر و رهنمودی در مورد حروج مردم از آن وضعیت فلاکت بار هم دارند، که احتمالاً مادورو به آنها عمل نمی کند. آن راهکارها کدامند؟ تسلیم شدن در برابر خواست آمریکا که به صراحت و همواره اعلام کرده است که برای به خطر نیفتادن منافعش خود را محق به دخالت در هر نقطه ای از جهان می داند. در افغانستان، عراق، لیبی، سوریه، ایران... و امروز ونزوئلا. آیا پیشنهاد شما به مادورو چیزی به جز تسلیم شدن در برابر آمریکا و «تأمین منافع» نامحدود و سیری ناپذیر آن قدرت امپریالیستی است؟
0

افزودن دیدگاه جدید