شنبه ۱۷ خرداد ۱۳۹۹ - ۶ ژوئن ۲۰۲۰

تجربه ایرانی برنی سندرز و جرمی کوربن

۱۸ ارديبهشت ۱۳۹۹

در دهه های گذشته، مناسبات احزاب سوسیال دموکرات با اتحادیه های کارگری به این صورت بود، که این اتحادیه های در مقابل اعلام حمایت از کاندیدا های احزاب سوسیال دموکرات، سهمیه درصدی مشخصی را از از تعداد کاندیداهای این احزاب برای کنگره و سنا را در اختیار داشته، تعیین و معرفی می کردند. به همان نسبت آنها در تعیین سیاستها و برنامه های این احزاب مشارکت و دخالت مستقیم در تصمیم گیری ها را داشتند.

مقدمه

در یک کلام اگر بخواهیم جواب این سوال کلان را داده باشیم، باید بگوییم که این خود احزاب کارگر انگلستان، و حزب دموکرات آمریکا بودند، که جرمی کوربن و برنی سندرز را از سر کار برداشتند. این موضوع در انتخابات داخلی حزب دموکرات آمریکا کاملا علنی شد، که آنها ترجیح میدادند تا دونالد ترامپ روانی، محافظه کار و ناسیونالیست بر سر کار باشد، تا اینکه یکنفر سوسیالیست. به کلامی دیگر، دموکراتها و حزب کارگر حاضر بودند تا یک انتخابات را به جمهوریخواهان و نئو لیبرال ها ببازند، تا اینکه حزب دموکرات و حزب کارگر را به سوسیالیست ها باخته باشند.

این مسئله وقتی در آمریکا مسلم شد که برنی سندرز از تامین بهداشت و درمان همگانی توسط دولت آمریکا برای همه شهروندان آمریکائی، و جرمی کوربن در انگلستان از ملی کردن رشته های کلان اقتصادی صحبت به زبان می آوردند. در این هنگام بود که به موازات آن تمام دستگاه ماشین عظیم و عریض و طویل احزاب آنها در مقابل آنها صف کشیدند. این موضوع را بوضوح تمام در مورد بسیج همگانی حزب دموکرات آمریکا در حمایت از جو بایدن در انتخابات داخلی این حزب حدود دو ماه پیش شاهد بودیم.

تجربه برنی سندرز و جرمی کوربن

چرا حزب دموکرات آمریکا و حزب کارگر انگلستان از این مساله در وحشت بودند که سوسیالیست ها کنترل احزاب آنها را بدست گرفته و با اتکا به جنبش های عظیم توده ای، مسیر تحولات اجتماعی اقتصادی را در آن کشورها برای همیشه در مسیر سوسیالیستی متحول نمایند؟ شاید برای جواب دادن به این سوال بهتر باشد تا، نظری به سیر روند مناسبات این احزاب با انحصارات سرمایه داری کلان آن کشورها از یک طرف و متقابلا سیر مناسبات آنها با اتحادیه های کارگران و زحمتکشان و نیروهای آزاده اجتماعی از طرف دیگر بیندازیم.

پر واضح است که احزاب سوسیال دموکراتیک بطور عام طی دهه های گذشته بیشتر و بیشتر به همان میزانی که به احزاب لیبرال و محافظه کار نزدیک شده اند، از اتحادیه ها و دیگر تشکل های کارگری فاصله گرفته ، حتی در مقابل آنها قرار گرفته اند. این روزها، انحصارات بزرگ، تقریبا به میزان مساوی و موازی از کاندیداها و نمایندگان هر دو احزاب سوسیال دموکراتیک و نئولیبرال برای ورود به مجلس، یا پارلمان پشتیبانی می نمایند. به کلامی دیگر، انحصارات بزرگ، در انتخاباتی که کاملا به تزریق پول جهت تبلیغات خارجی محتاج میباشد، به کاندیداهای هر دو جریان متفاوت کمک مالی عظیمی نموده و از این طریق، آنها را به حیطه دایره محافل شبکه ای کنترلی انحصاراتی خویش وارد می نمایند.

در دهه های گذشته، مناسبات احزاب سوسیال دموکرات با اتحادیه های کارگری به این صورت بود، که این اتحادیه های در مقابل اعلام حمایت از کاندیدا های احزاب سوسیال دموکرات، سهمیه درصدی مشخصی را از از تعداد کاندیداهای این احزاب برای کنگره و سنا را در اختیار داشته، تعیین و معرفی می کردند. به همان نسبت آنها در تعیین سیاستها و برنامه های این احزاب مشارکت و دخالت مستقیم در تصمیم گیری ها را داشتند.

طی دهه های اخیر، با استناد و بر پایه های نظریه پردازی آزادی افراد برای عضویت ودخالت در تصمیم گیری ها، احزاب سوسیال دموکرات تصمیم گرفته اند تا از اتحادیه های کارگری فاصله گرفته و سهمیه این اتحادیه ها در پیشنهاد و داوطلب نمودن کاندیداهای انتخابی خویش را ملغی نمایند. این در شرایطی میباشد که وابستگی انها به تزریقات پولی انحصارات مالی، نفتی، نظامی و غیره روز به روز رو به گسترش و در حال رشد و افزایش است.

نتیجه اتخاذ یک چنین سیاستهایی از طرف این احزاب به آنجا می انجامد که در عرصه های سیاستهای کلان اقتصادی و سیاسی، سوسیال دموکرات ها، از جمله احزاب کارگر انگلستان و دموکرات آمریکا همیشه منافع انحصاراتی را که از اکثریت غالب کانیداهای این احزاب حمایت مالی کرده اند را مد نظر داشته و در اولویت نخست قرار میدهند و در حلقه شبکه های وابستگی به این انحصارات قرار میگیرند. بطور مشخص در این مورد میتوان از انحصارات نفتی نظامی، سرمایه داری مالی- بانکی، سرمایه داری رسانه ای تبلیغاتی و غیره نام برد. این در حالی میباشد که روز به روز فاصله آنها از اتحادیه های کارگری بیشتر شده و آنها در اتخاذ سیاستهای تضعیف این اتحادیه ها، با محافظه کاران لیبرال و نئولیبرال در خیلی عرصه ها همدستی و همکاری مینمایند. اینجاست که کار به جایی میرسد که آنها ترجیح میدهند تا انتخابات را به احزاب نئولیبرال ببازند، تا اینکه احزاب سوسیال دموکرات خویش را به سوسیالیستها باخته باشند.

خلاصه ای بر نتیجه گیری

در شرایطی که دوران پسا کرونا با خیزش بیشتر جنبش های کارگران، زحمتکشان، رهروان جنبش حفاظت از محیط زیست، جنبش صلح، توسعه و همزیستی مسالمت آمیز، جنبش های آزادیخواهانه از قبیل جنبش زنان عمیق تر و گسترده تری همراه خواهد بود، تجربه بالا نشان میدهد که رهروان این جنبش ها قادر نخواهند بود پلاتفورم های خویش را از طریق احزاب سوسیال دموکراتیک بطور عام، و احزابی مثل حزب کارگر انگلستان و حزب دموکرات آمریکا بسور خاص به پیش ببرند.

در شرایط خیزش نوین جنبش های کارگران و دیگر جنبش های زیست محیطی و دموکراتیک در دوران پسا کرونا، آنها باید در ساختارهای احزاب مستقل دیگر خودساخته و خودجوش توده ای خویش به عرصه چالش های سیاسی داخل گردند. در این زمینه ما بیشتر و بیشتر شاهد آن خواهیم بود که احزاب مستقل سوسیالیستی هر چه بیشتر در پیوند با کارگران و زحمتکشان، و در پیوند با جنبش های زیست محیطی و دموکراتیک، پای به عرصه های پیکار اجتماعی سیاسی بگذارند.

بازتاب مشابه این سناریو در فضای ایران

در ایران پسا کرونا جنبش کارگری در چالش های سندیکائی صنفی خویش با انسجام بیشتر و بصورت هدفمند تری در صحنه گذار اجتماعی سیاسی ظاهر خواهند شد. این در شرایطی میباشد که بطور همزمان، جامعه ما آبستن تحولات سیاسی گذار به سکولار دموکراسی و عدالت اجتماعی است.

جنبش کارگری ایران با مشاهده تجربه چهل و یکساله دوران حاکمیت جمهوری اسلامی ایران دریافته است که، پیکار در محدوده تنگ صنفی سندیکائی به هیچ وجه به تنهایی نمیتواند آنها را در رسیدن با ثبات سیاسی دموکراتیک و در تامین عدالت اجتماعی کفایت کرده و به هدف برساند. آنها در ضمن رفته رفته به این نتیجه گیری میرسند که باید بصورت فعالتر، موثر تر و گسترده تری در احزاب سوسیالیستی حضور یافته و با حضور قدرتمند خویش به آنها قاطعیت، شفافیت و ژرفای عدالت جویانه بیشتری در عرصه های آزادی، دموکراسی و عدالت اجتماعی ببخشند.

نه احزاب چپ ایران بدون پیوند ریشه دار، گسترده و عمیق با جنبش کارگری، احزاب سوسیالیستی اند، نه جنبش کارگری بدون حضور قدرتمند در احزاب چپ ایران قادر است تا به اهداف عدالت خواهانه پایدار خویش نائل گردد. بدون حضور فعال کارگران در این احزاب، آنها محفل های روشنفکری تو در تویی بیش نخواهند بود که در مناسبات سنتی محفلی خویش غوطه ور خواهند شد.

افزودن دیدگاه جدید