شنبه ۲۵ مرداد ۱۳۹۹ - ۱۵ اوت ۲۰۲۰

سهم اتاق بازرگانی از سقوط ٦ دهک جمعیت بە زیر خط فقر کوچک نیست!

یادداشت

۱۱ مرداد ۱۳۹۹

اذعان بە سقوط ٦ دهک از جمعیت کشور بە زیر خط فقر و "فقر مطلق" البتە نیمی از حقیقت است کە عدە زیادی قبل از رئیس اتاق بازرگانی تهران بە کرات بە آن پرداختەاند و سعی کردەاند دلایل آن را روشن کنند. نیم دیگر حقیقت کە این مقام کارفرمایی از گفتن اش تعمدا خوداری کردە است انبوە ثروتی است کە درازای فقر ٦ دهک جامعە نزد  دولتمردان، ثروتمندان، روسا و اعضای اتاق بازرگانی و دیگر سازمانهای کارفرمایی انباشتە شدە است.

"مسعود خوانساری" رئیس اتاق بازرگانی تهران هفتە گذشتە در جلسە اتاق بازرگانی ضمن ابراز نگرانی از وضعیت تراز تجارت خارجی گفت "فقر هر روز بیشتر می شود و اکنون ٦ دهک جامعە زیر خط فقر قرار گرفتەاند". (نقل بە معنی)

بە ندرت اتفاق می افتد کە یک مقام کارفرمایی صحبت از فقر مردم بکند مگر آنکە قضیە آنقدرحاد شدە باشد کە زیان سکوت کردن بیش از اذعان بە آن باشد، یا اینکە طڕف بخواهد از آن برای پیشبرد هدف معینی در جهت منافع سرمایە داران بهرە بگیرد.

فقری کە رئیس اتاق بازرگانی تهران از آن صحبت می کند، فقری است کە اتاق های بازرگانی و دیگر سازمانهای کارفرمایی و احزاب سرمایەداری خود نقش بزرگ و انکارناپذیری در بوجود آوردن آن داشتە و دارند.

واقعیت این است کە فقر و فلاکت کنونی و سقوط ٦ دهک جامعە یا در واقع بیش از سە چهارم کل جمعیت کشور بە زیر خط فقر کە رئیس اتاق بازرگانی هم بە وجود آن اذعان می کند، از یکسو نتیجە تسلط گروههایی از سرمایە داران و سازمان های کارفرمایی موتلف حکومت برنهادهای سیاست گذاری و ارگان های قدرت، و از دیگر سو پیامد سرکوب احزاب و اتحادیە های کارگری و استمرار استبداد و سانسورتحمیل شدە بە جامعە است.

اذعان بە سقوط ٦ دهک از جمعیت کشور بە زیر خط فقر و "فقر مطلق" البتە نیمی از حقیقت است کە عدە زیادی قبل از رئیس اتاق بازرگانی تهران بە کرات بە آن پرداختەاند و سعی کردەاند دلایل آن را روشن کنند. نیم دیگر حقیقت کە این مقام کارفرمایی از گفتن اش تعمدا خوداری کردە است انبوە ثروتی است کە درازای فقر ٦ دهک جامعە نزد دولتمردان، ثروتمنان، روسا و اعضای اتاق بازرگانی و دیگر سازمانهای کارفرمایی انباشتە شدە است. اکثر روسای اتاق های بازرگانی ضمن اینکە در ردیف، ثروتمندترین سرمایە داران ایران قرار دارند، بر اتاق های مشترک اقتصادی ایران با دیگر کشورها نیز ریاست و گردانندگان واقعی تجارت خارجی و داخلی کشور هستند. در این میان براداران عسگراولادی و علینقی خاموشی کە نزدیک بە سە دهە بر اتاق های بازرگانی و تجارت سلطە داشتند و جز صدرنشینان لیست بزرگترین سرمایە داران کشور قرار گرفتند، حکم مشت نمونە خروار را دارند.

این ثروتهای رویایی بدون تسلط احزاب و اتاق های بازرگانی در نهادهای قدرت، بدون تشدید استـثمار و تحمیل بی حقوقی بە نیروی کار و زحمت و کانالیزە کردن درآمدهای نفتی بسوی صاحبان قدرت و بخش هایی از سرمایە داران بزرگ نمی توانست نصیب یک اقلیت دوسە درصدی از جمعیت کشور بە قیمت سقوط ٦ دهک دیگر بە زیر خط فقر گردد.

کارفرمایان و سرمایە داران بزرگ کە برخلاف کارگران از حق تشکیل اتحادیە و حزب برخوردارن و بسیار سازمان یافتە هستند، هنگامی کە صحبت از فقر مردم می کنند نمی توانند نقش و سهمی را کە خود در ایجاد فقر وفلاکت و مصیبت های دیگری کە بر جامعە تحمیل شدە بە عهدە داشتەاند پنهان کنند.

هم اینک نیز مقصود رئیس اتاق بازرگانی تهران از بیان دیرهنگام واقعیت زندگی زیر خط فقر آن ٦ دهک دلسوزی برای آنها نیست!

نگرانی او یا در واقع آنهایی کە وی در اتاق بازرگانی منافع شان را نمایندگی می کند از روی بە مخاطرە افتادن سیاستهایی است کە تا کنون آن همە ثروت و قدرت نصیب آنها نمودە است ولی حالا با پیامدهایی کە بە بار آوردە با اعتراضات گستردە اجتماعی بە جد بە چالش کشیدە می شوند.

رئیس اتاق بازرگانی تهران وروسای بقیە شهرها همچنین از فشاری کە دولت برای بازگرداندن دەها میلیارد ارز کە بە تجار دادە است برآشفتە شدە اند. آنها در صحبت هایشان در اتاق های بازرگانی تهران ومشهد بە وضوح ناخرسندی تجار از تغییر سیاست دولت در این خصوص را بیان می کنند. بە بیان دیگر حتی فقر ٦ دهک جمعیت کشور هم موجب نشدە کە رهبران اتحادیە های سرمایە داران اندکی از منافع شان کوتاە بیایند!

"مسعود خوانساری" در اظهارات اش راە حلی نیز ظاهرا برای مقابلە با فقر می دهد کە در وضعیت فعلی امکان انجام آن وجود ندارد و اگر هم همین الان پذیرفتە شوند، سالها طول می کشد تا نتایج نا مشخص اش معلوم شود.

او از کنار بسیاری از عوامل فقر مردم میگذرد چون گفتن آنها را بە سود منافع تجار و بازرگانان نمی داند. ازنقش توزیع نابرابر درآمد در ایجاد فقر کە جامعە را بە شدت دو`قطبی نمودە، از ضرورت افزایش دستمزدهای زیر خط فقر، کە اتحادیە های کارفرمایی در تحمیل آن نقش اصلی را دارند، از تحمل نکردن اتحادیە های کارگری در محل های کار، از لغو قوانین حمایتی و از بین بردن امنیت شغلی و اجتماعی کارگران.و حتی از قطع بودجە کالاهای وارداتی لوکس و غیر لازم برای کمک بە رشد تولیدات داخلی چیزی نمی گوید. در حالی جلب سرمایە خارجی را بعنوان چارە تجویز می کند و خواهان واگذاری معادن و منابع کشور بە سرمایە گذاران خارجی می شود کە فرار سرمایە از کشور روزافزون است و خود شان هم بر سر باز گرداندن ارزهایی کە از دولت گرفتەاند و مال مردم است چک و چانە می زنند. هر روز خبرهای تازەای ازدزدی مقامات و مدیران دولتی کە میلیارد میلیارد ارز کشور را می دزدند و بە خارج منتقل می کنند در روزنامە ها منتشر می شوند. ارزهای دولتی کە برای بازسازی خطوط تولید واحدهای صنعتی دادە می شود توسط سرمایە دارانی امثال امید اسد بیگی بە خارج منتقل می شوند و بە اندازە چند سال درآمد یک کارخانە سود یکجا و بدون زحمت نصیب آنها می کنند. در چنین بلبشویی ، کدام سرمایە گذار هالو را رئیس اتاق بازرگانی تهران سراغ دارد کە رغبتی بە سرمایە گذآری در کشوری را داشتە باشد کە رهبران حکومت اش غرق در فساد، سرمایە های داخلی اش در حال فرار و مردم اش در آستانە خیزش و عصیان اند؟

 

افزودن دیدگاه جدید