سه شنبه ۲۴ فروردين ۱۴۰۰ - ۱۳ آوریل ۲۰۲۱

"نه! به جمهوری اسلامی" مطالبه کاملی نیست!

۰۴ فروردين ۱۴۰۰

آنچه امروز می‌‌تواند به مثابه یک نیاز و تضمین برای عدم تکرار آزمون ٥۷ عمل کند، و راه را بر تکرار خطای موجب این چهل سال و اندی ببندد، نه همگرایی اشخاص و فعالان سیاسی اجتماعی، حول "باید برود"، بلکه تلاش برای همراهی و هماهنگی عملی احزاب و سازمان‌هایی است که دارای برنامه عمل برای امروز و فردای کشور، و مصمم به نهادینه کردن مفهوم واقعی واژه «جمهوری» در فردای گذر از جمهوری اسلامی هستند.

در واپسین روزهای سالی که گذشت، بیانیه‌ای با امضای بیش از ششصد نفر از شخصیت‌های سیاسی و اجتماعی با پیشینه‌های گوناگون و دارای نظرات متنوع و چه بسا متضاد درگذشته، انتشار بیرونی پیدا کرد.

انتشار این بیانیه در مقطع زمانی کنونی را باید به مثابه برآمد عده‌ای از فعالان سیاسی منفرد مورد ارزیابی قرار داد و به جوانب گوناگون آن و همراه با برشمردن نکات مثبت، به آنچه که می‌تواند به مثابه نکته منفی در آن عمل کند نیز پرداخت.

در پرداختن به جنبه مثبت این بیانیه، برخی تأکیدشان به تیتر بیانیه و اعلام "نه! به جمهوری اسلامی" قرار دارد؛ که این مورد تازه‌ای نیست و ‌نخستین همه‌پرسی بعد از پیروزی انقلاب گدر تاریخ ۱۰ و ۱۱ فروردین ۱۳٥٨، صورت گرفت؛ در آن زمان براساس آمار رسمی دولت، ۹٨،۲درصد از مردم واجد شرایط در پاسخ به پرسش «جمهوری اسلامی آری یا نه؟» پاسخ آری دادند. اما در همان زمان ۱،٨ درصد، به این پرسش پاسخ منفی دادند.

روشن است که بسیاری، چه در میان «آری» گویان و چه در میان کسانی که «نه» نوشتند، نمی‌توانستند از ابعاد و پی‌آمد های پاسخ خود و وضعیتی که اکنون در پس این ۴۲ سال تداوم حیات این حکومت، شاهد آن هستیم، با خبر باشند. اما همان درصد اندک در آن مقطع زمانی در انتخاب "نه" اعتراض و استدلال‌شان بر این نکته استوار بود که با اضافه شدن واژه " اسلامی" به جمهوری و در ادامه و چند ماه پس از همهپرسی، مزین شدن قانون اساسی کشور به اصل ولایت فقیه به مثابه پشتوانه سیاسی و معنوی آن، انحراف است از آرمان‌ها و اهداف انقلاب و درتداوم خود به استبداد مذهبی خواهد انجامید؛ که البته نویسندگان و امضا کنندگان بیانیه، این استدلال را با استفاده از واژه «ضد بشری» تعریف کرده‌اند.

در طول این سالها این شعار به انحاء و اشکال گوناگون و در شرایط مختلفی از جانب اپوزیسیون رژیم، و حتی از جانب برخی نیروهای معترض در داخل کشور نیز، طرح گردید.

لذا خود این شعار "نه! به جمهوری اسلامی" را نمی‌توان شعاری جدید، برآمده از تجربیات این ۴۲ سال و شعاری کامل و بسیجگر تودهها نامید. اما نکته‌ای که در این بیانیه هم می‌تواند نقطه قوت آن و در عین حال نقطه ضعف آن نیز ارزیابی شود، توافق طیف‌های گوناگون سیاسی و اجتماعی است حول "همسویی و همگرایی بیشتر مبارزات آزادیخواهانه و عدالت‌جویانه مردم ..." (از متن بیانیه) است؛ علت نیز تصمیم نویسندگان و جمع‌آورندگان امضاهای پای بیانیه و مراجعه‌ای است که به اشخاص صورت گرفته است؛ در میان نام‌ها هم خلبان وجود دارد و هم ورزشکار، هم افسر سابق ارتش، و هم فعال سیاسی؛ در این عرصه تفاوت خاستگاه سیاسی و اجتماعی اشخاص، با نام آقای رضا پهلوی هم مواجه می‌شویم که در گذشته‌ای نه چندان دور با بخشی از امضا کنندگان، در تضاد آشکار نیز قرار داشت.

اما در برابر این نقطه قوت، نمی‌توان از کنار نقطه ضعف آشکار این بیانیه، بی‌تفاوت عبور کرد؛

پرداختن به این موضوع را با این مورد آغاز می کنم: "نه! به جمهوری اسلامی" را از آحاد مختلف مردم در هر نقطه کشور می‌‌شنویم و در برآمدهای مختلف مردم شاهد آن بوده‌ایم، اما آنچه در این بیانیه به چشم نمی‌خورد، ابزارها و روش های حرکت به سوی "جنبش بزرگ و فراگیر" است، که بیانیه در صدد برپایی آن است؛ و نیز برنامه عمل "بیانیه" برای فردای پس از جمهوری اسلامی. روشن است که وجود بیش از ۶۰۰ نام در پای بیانیه، نمی تواند عملکردی برابر با احزب سیاسی دارای برنامه هم برای «گذار امروز» و هم برای «فردای گذار»، داشته باشد. نا کامل بودن و عدم توان شعار "نه! به جمهوری اسلامی" در بسیج تودهها را نیز باید از همین زاویه مورد بررسی قرار داد.

"آزموده را آزمون خطاست"، مردم ما یکبار در آستانه انقلاب بهمن، "شاه باید برود" را به عنوان "محور همبستگی" پذیرفتند و اتفاقاً همین آرزوی نیک پاک کردن کشور از فقر و نکبت رژیم فاسد شاه، را نیز با تمام وجود پذیرفتند و تا پای جان نیز در تحقق آن کوشیدند؛ اما در فردای انقلاب، علیرغم تمامی وعده‌ ‌های زیبا، از یکسو با خشن‌ترین شکل حذف مخالفان و دگراندیشان از صحنه سیاست کشور روبرو شدند، و از سوی دیگر، فقر و فساد و به قهقرا رفتن هرچه بیشتر کشور را با پوست و گوشت خود لمس کردند. در واقع آنچه پیش رفت، سوار شدن بر مرکب ناآگاهی تودههای حاضر در خیابان بود از معنای واقعی و ویژگیهایی که واژه «جمهوری» باید از آن برخوردار باشد، و کشور از استبداد شاهی به استبداد فقاهتی، در غلطید.

لذا آنچه امروز می‌‌تواند به مثابه یک نیاز و تضمین برای عدم تکرار آزمون ٥۷ عمل کند، و راه را بر تکرار خطای موجب این چهل سال و اندی ببندد، نه همگرایی اشخاص و فعالان سیاسی اجتماعی، حول "باید برود"، بلکه تلاش برای همراهی و هماهنگی عملی احزاب و سازمان‌هایی است که دارای برنامه عمل برای امروز و فردای کشور، و مصمم به نهادینه کردن مفهوم واقعی واژه «جمهوری» در فردای گذر از جمهوری اسلامی هستند.

در حضور واقعی احزاب و سازمان‌های متشکل است که افراد نه فقط امکان تأثیرگذاری و ابراز نظر مخالف و یا نقد این یا آن سیاست و یا معضل اجتماعی را خواهند داشت، بلکه خواهند توانست در جهت تحقق افکار و دستیابی به هدف شان که همانا رسیدن به ایرانی آزاد و دمکراتیک است، در احزاب و سازمان‌های مورد تأییدشان، به فعالیت بپردازند؛ این مهم نیز فقط در گذر از جمهوری اسلامی، تأسیس مجلس مؤسسان و متعاقب آن، تدوین قانون اساسی جدید و با حضور نمایندگان واقعی مردم که در احزاب و سازمان های سیاسی تشکل یافتهاند، متحقق خواهد شد.

تجربه بیش از ۴۰ سال مبارزه با رژیم نشانگر این واقعیت است که هراس حکومت نه از فعالان سیاسی اجتماعی غیر متشکل و جدا از هم، که به ویژه در داخل کشور، متأسفانه سنگین‌ترین هزینه‌ها را نیز پرداخت کرده و می‌‌کنند، بلکه از تحزب و تشکل‌یابی این افراد است.

 

 

بخش: 

دیدگاه‌ها

رفیق دنیز عزیز؛ با درودهای گرم و سپاس از توجه شما و پوزش بسیار از این که در انبوه مسائل، رسیدگی و پاسخ به کامنت شما مورد فراموشی قرار گرفت. هدف از آوردن این آمار که قطعاً ساخته رژیم است و غیر واقعی، این بود که گفته شود این شعار به تازگی در جامعه طرح نشده است و ریشه در همان سال اول انقلاب دارد و از جانب چپ طرح گردید. با احترام. سیامک سلطانی
0

رفیق جمشید عزیز؛ با درود و سپاس از توجه شما به مطلب. نکات مورد تأکید شما کاملاً درست هستند. هدف این مطلب نه تقدیم شعار :نه به جمهوری اسلامی، با منفردان، بلکه این بود که نشان داده شود، که حتی با آمار دروغ رژیم که در آن زمان ارائه گردید، نیز این شعار از جانب چپ به درستی طرح گردیده بود و شعار جدیدی نیست. یکی دیگر از نکات مورد تأکید در مطلب، هراس رژیم از تحزب و سازمانیافتگی مردم و دیگری تلاش تهیه کنندگان بیانیه به جمع آوری امضاها از میان منفردان است، و نه احزاب و سازمانها. می دانیم که منفردان، نه توان و نه عملکردی به مثابه یک حزب متشکل دارای برنامه را دارا نیستند، و این به معنای ناروشن بودن فردای پس از گذار از این رژیم است. با احترام سیامک سلطانی
0

رفیق گرامی قصد توصیه به شما رفیق عزیز را ندارم ولی به گمانم باید شعار نه به جمهوری اسلامی را در پروسه رفتاری جمهوری اسلامی طی ۴۲ سال گذشت دید ونه شعاری که از سوی منفردین تدارک ‌تهیه شده اگر سری به میزان آرا ریخته شده به صندوق های آرا در طول عمر این رژیم منحوس بزنید ‌و به کاهش هر باره دقت کنید به کنه فرا روییدن این شعار خواهید رسید ولی من متاسفم که شما در این زمینه در اشتباه وبه نا حق این شعار را دو دستی تقدیم به منفردین میکنید ونه بر گرفته از انزجار مردم از رژیمی منفور ومافیایی
رفیق عزیز این شعار را نه منفردین که عصاره خشمی فروخورده از رژیمی ارزیابی کنید که نفس ملتی را برای نزدیک به نیم قرن در گلو خفه کرده چتری را که می‌تواند در عقب راندن جمهوری منحوس به دست مردم در افق آسمان میهن برای اتحاد عملی مشترک بین نیروهای مدرن قانون مدار وملی توسط مردم با هزینه های سنگین افراشته شده بی هیچ هزینهای بدست افراد ویا یک جریان خاص ندهید واین جفا را در حق حزب تازه رسته نکنید؛ در ضمن همین مقاله شما اشاره ای به رفراندم سال ۵۸ کرده ‌آمارهای اراعه شده را به نا درست ۹۸/۲ مطابق آمار رژیم درج کرده‌اند که این آمار بطور قطع نمی تواند صحت داشته باشد چرا که در آن ایام کلیه شهرهای کرد نشین ترکمنصحرا سازمان فداییان خلق وجبهه ملی به آن رای ندادند البته آقای آمار ملکی واقعی نهادی هم میزان آرا را حداکثر بین ۷۵تا ۸۰ درصد تخمین میزنند
منظور از اراعه این آمار تنها بیان این موضوع می‌باشد که شعار نه به جمهوری اسلامی گذشته ای بیش از این داشته و ‌نباید آمارهای ساختگی این رژیم منحوس را به مثابه امری کامل در مقاللات بکار گرفت و در نهایت آنکه با تعلل و هر گونه اما واگر ‌و ربط دادن این شعار با همه با هم خمینی منحوس نادیده گرفتن بلوغ سیاسی مردم بالا رفتن تجربه نیروهای سیاسی از تمامی نحله ها ومقایسه بغایت ذهنی از شرایط امروز وان سال‌هاست و نهایت آنکه این جهت گیری ریختن آب به آسیاب رژیم آدمخوار است.
با احترام
جمشید
0

از متن" ‌نخستین همه‌پرسی بعد از پیروزی انقلاب گدر تاریخ ۱۰ و ۱۱ فروردین ۱۳٥٨، صورت گرفت؛ در آن زمان براساس آمار رسمی دولت، ۹٨،۲درصد از مردم واجد شرایط در پاسخ به پرسش «جمهوری اسلامی آری یا نه؟» پاسخ آری دادند. اما در همان زمان ۱،٨ درصد، به این پرسش پاسخ منفی دادند."
این جمله، این استنباط را میدهد که واقعا فقط یک و هشت دهم واجد شرایط رای دادن ها مخالف شعار "جمهوری اسلامی" بودند. در حالی که این آمار، رقم آنهایی که تحریم کردند و در انتخابات شرکت نکردند را به حساب نمی آورد. اگر کل آمار رای مثبت دهندگان آن موقع را در نمقایسه با آنهایی که تحریم کرده و یا رای منفی دادند، در نظر بگیریم، شاید نه با تفاوت زیادی هر دو همان نزدیکی های پنجاه درصد هم میشدند.
با مهر
دنیز
0

افزودن دیدگاه جدید