شنبه ۰۱ آبان ۱۴۰۰ - ۲۳ اکتبر ۲۰۲۱

هیئت سیاسی - اجرائی حزب چپ ایران (فدائیان خلق)

نه تنها در جامعه بلکه حتی بین نیروهای نزدیک به هسته‌ی سخت قدرت نیز، دشمنی با آمریکا و سیاست «نه جنگ نه مذاکره» با چالش‌های جدی روبرو ست. در صورت بازگشت بایدن به برجام، بعید است که در جمهوری اسلامی با مذاکره در چهارچوب ۵+۱ در سطح مسئولان بالا مخالفت جدی شود. اما کارشکنی‌های جدی و شرط و شروط گذاشتن‌های بسیار از جمله طرح پرداخت خسارت از جانب آمریکا را شاهد خواهیم بود.

حزب چپ ایران(فدائیان خلق) این اقدام تروریستی را که خطری علیه صلح و آرامش در منطقه است محکوم می کند و نتیجه آن را تشدید هر چه بیشتر فضای تنش و جنگ در منطقه می داند. بازنده این اقدامات تروریستی مردم دو کشور ایران و اسرائیل و به خصوص کارگران و زحمتکشان کشورمان خواهند بود.

پزشکان، پرستاران، کمک پرستاران، بهیاران، ماماها، دندانپزشکان، داروسازان، و کارگران و کارکنان بخش های مختلف درمانی- بهداشتی کشورمان، همه و همه فرزندان، خواهران و برادران، همسران و پدران و مادران ما هستند. اینان همه‌ی سختی‌ها و محرومیت‌ها را تحمل می‌کنند تا با کاستن از درد ما، در حد توان و امکانات خود هموطنان خود را از مرگ نجات دهند. آن‌ها بحق از ما توقع دارند که دستورات و مقررات پزشکی و بهداشتی را در این شرایط بی کم و کاست رعایت کنیم. توقع آن‌ها بس ساده ولی بسیار معنی‌دار است: مراقب باشید بیمار نشوید تا دیگران را به این بیماری مبتلا نکنید!

ما برآنیم که قطع جنگ و التزام ارمنستان به تخلیه سرزمین‌های اشغالی آذربایجان، مردم دو کشور و کشورهای همجوار را در عین حال از خطر تبدیل منطقه به کانون مداخلات و زورآزمایی‌های بیشتر قدرتهای خارجی و تشنجات مداوم رهانیده و می‌تواند و ضرورت دارد که راه دوستی و همکاری‌های سازنده و سودمند میان دو ملت آذربایجانی و ارمنی را بگشاید. اگرچه بر پایه تجارب تلخ تاکنونی و وجود نیروهای افراطی در دو طرف، ما هنوز هم به قطع این جنگ با امیدی توام با نگرانی می‌نگریم.

خیزش آبانماه حرکتی بود که در آن تهی دستان و حاشیه نشینان نقش اصلی را داشتند. این نیروها نه صاحب رسانه ای هستند و نه محل کاری برای سازمانیابی دارند. نارضایتی آن‌ها به ناگزیر راه به خیابان می برد و در خیابان است که این نیروها همدیگر را بازیافته و می توانند اعتراضاتشان را به یکدیگر گره بزنند تا صدایشان شنیده شود.

دیرکرد در اتخاذ تصمیمات ضرور، تزلزل در پیشبرد آنها، چند گانگی در مدیریت بحران و بکار نگرفتن همه امکانات برای مهار این بیماری، ترس از استفاده از اقتدار دولتی در زمینه وادار کردن جامعه به رعایت مقررات ویژه کرونا که این خود بخاطر شکاف عمیق میان جامعه با حکومت از یکسو و عملکرد الزامات اقتصادی و قسماً هم ضعف فرهنگی در بخش‌هایی از جامعه از سوی دیگر است، مشخصه‌های مواجهه این حکومت با کرونا به شمار می‌آ‌یند.