شنبه ۰۵ بهمن ۱۳۹۸ - ۲۵ ژانویه ۲۰۲۰

صادق کار

این مجلس، دشمن کارگر و حقوق کارگر است. مجلس اعیان و اشراف است. مجلس موتلفە و بازاری ها، دلال ها و رانتخوران است، مجلس دزدان و غارتگران، جنایتکاران نظامی- امنیتی ها، شکنجە گران، مجلس دیکتاتورها و مرتجعین فاسد و ناکارآمد و در نهایت بازیچە دست ولی فقیە است. نمایندگان کارگران و زحمتکشان و مردم عادی را نە بە این مجلس راە می دهند و نە آنها مانند غارتگران ثروت های عمومی می توانند از پس هزینە های اولیە نمایندگی برآیند. همە لوایحی کە در این مجلس فرمایشی بە تصویب رسیدەاند علیە کارگران و زحمتکشان و در جهت منافع اعیان و اشراف اند.

یکی دیگر از دلایل افزایش دستگیری فعالین کارگری اما بە دلیل نگرانی مقامات دولتی و حکومتی از گرایش بە نزدیکی های فزایندەای است کە بین تحرکات کارگری، جنبش دانشجویی و جنبش های عدالت خواهانەای است کە از دی ماە ٩٦ بە این سو سر برآوردەاند. این نزدیکی را نە تنها در اعتراضات بلکە در شعارها و مطالبات این گروە ها بخصوص مطالبات و شعارهای جنبش دانشجویی بسیار مشهود است و تاثیرات اجتناب پذیری بر تحرکات اجتماعی از خود باقی می گذارند.

نیروهای دمکراتیک و ترقی خواە همانقدر کە نسبت بە دخالت دیگران در امور کشور خود حساس و در مقابل آن می ایستند، با دخالت حکومت ایران در امور کشورهای همسایە و وجود و عملکرد سپاە قدس هم مخالفند. تامین منافع مشروع هر کشوری تا زمانی مورد حمایت است کە حق حاکمیت دیگران را پایمال نکند. دخالت های تجاوزکارانە و امپریالیستی امریکا در عراق بە هیچ وجە دخالت حکومت ایران در امور داخلی این کشور را توجیە نمی کند.

خیابان را بفرض اینکە با زور اسلحە از مردم بگیرند، مردم راە های مناسب دیگری را برای ادامە اعتراضآت شان پیدا خواهند کرد. رژیمی کە دیگر نە مشروعیت مردمی و نە حتا مشروعیت دینی دارد و فساد و ناکارآمدی بر آن چیرە شدە دیگر جز سرکوب کە آن هم بواسطە فقدان مالی در معرض از دست رفتن قرار دارد، نمی تواند مدت زیادی در مقابل مردم مبارز بە جان آمدە مقاومت کند.

سرمایە دار زمانی کە پای حفظ منافع در میان باشد بخصوص اگر سرمایە دار و صاحب مقام دولتی و سردمدار نظامی هم باشد، دیگر همشهری و غیر همشهری نمی شناسد. این منافع هرچە زیادتر و نامشروعتر باشد سرکوب کسانی کە حفظ آنرا بە مخاطر بیندازد خشونت بارتر است. این دلیل آن کشتار وحشتناک و انتقامجویانە ای است کە در ماهشهر انجام شدە است

سرکوب جنبش ٨٨ توهم تغییر و اصلاح رژیم جمهوری اسلامی را از اذهان اکثر مردم پاک کرد و خیانت دارودستە روحانی در انتخابات گذشتە بە مردم، گذار از نظام فقاهتی را در دستور کار جامعە قرار داد. سرکوب خونین خیزش سراسری آبانماه عزم مردم برای تحریم انتخابات و گذر از این رژیم دیکتاتوری و عدالت ستیز استوارتر کرد. کاندیدا شدن در انتخابات فرمایشی توهین بە مردمی است کە عزادار جوانان جان باختە شان و نگران هزاران عزیز زندانی شان هستند و مشروعیت دادن بە رژیمی ست کە اکثر مردم برای گذر از آن مبارزە می کنند. تحریم انتخابات و فعالیت برای پیوستن هرچە بیشتر مردم بە تحریم مهمترین و موثرترین پاسخی است کە بایستی همراە با گسترش و سازماندهی اعتراضات و اعتصابات برای آزادی زندانیان از شکنجە گاە های جنایتکاران حاکم بە آن دادە شود.  

ماندن در جمهوری اسلامی و بازگشت بە نظام سلطنتی هر دو جا ماندن از تاریخ و زمانە است. آیندە را ببینیم و مبارزات مردم را سعی کنیم در جهت ایجاد سیستمی سوق دهیم کە با روح و نیاز زمانە و مردم سازگار باشد و بتواند نیازهای انسان امروزی را تا حد ممکن بر آوردە سازد و از زمانە جا نماند. کشور ما همە ظرفیت های لازم برای ایجاد و ساختن چنین نظام و آیندەای را دارد.

خیزش سراسری تا کنون بە رغم سرکوب مسلحانە آن توسط حکومت، چند ارمغان و دستآورد بسیار مهم برای مردم ایران داشتە است. تثبیت جنبش اجتماعی دی ماە ٩٦ بە مثابە جنبشی بکلی مستقل از جناح های حکومتی و مبری از دخالت های خارجی، تقویت همبستگی، همگرایی و مقاومت در میان مردم! این چهار عامل شاخص ترین دستاوردهای خیزش آبان ماە و از عوامل پایداری و نیرومند ماندن خود این خیزش هستند.

همە ما وظیفە داریم بە هر شکل و با هر امکانی کە در اختیار داریم مانع سرکوب این خیزش توسط جنایتکاران حاکم شویم. علیە کشتار و سرکوب و زندانی کردن مردمی کە در اعتراضات علیە گرانی بنزین دستگیر شدەاند، برای آزادی بازداشت شدگان و درمان مجروحین همە مردم باید اعتراض و تلاش کنند. اگر اعتراضات زیاد و گستردە باشد رژیم قادر بە سرکوب آنها نیست. 

سر هیچ کس برای شورش و انقلاب درد نمی کند، همە می خواهند از راە های مسالمت آمیز و بە دور از خشونت بە حق و حقوق طبیعی شآن برسند و در صلح و آرامش زندگی و کار کنند. اما زمانی کە کار بە بن بست می کشد و مقصر حاضر بە عقب نشینی نمی شود بە ناگریز کار بە شورش و انقلاب می کشد. بن بست میان حکومت و کارگران یا باید با عقب نشینی حکومت و کارفرمایان بشکند و یا با شورش و انقلاب!