چهارشنبه ۲۲ ارديبهشت ۱۴۰۰ - ۱۲ می ۲۰۲۱

گروه کار کارگری حزب چپ ایران (فدائیان خلق)

تشکیلات سازمانگر این اعتصاب ١١ روزه، که جمعاً ٢٠ هزار کارگر در آن شرکت داشتند «جمعیت کارگران نفت جنوب» بود. از سازمانگران اصلی آن، علی شرقی، رحیم همداد، یوسف افتخاری، علی امید، میر ایوب شکیبا، بودند. آن‌ها با تشکیل هسته‌های کارگری در آبادان و خرمشهر درواقع از پیش‌زمینه‌ی این اعتصاب را آن‌هم در شرایط کنترل شدید پلیسی در شهرهای خوزستان توسط کمپانی نفت جنوب و دولت، فراهم ساختند.

در این شماره می‌خوانید:                                                                                                                                                                                                            

- مملکت اگر گل‌وبلبل بود که انقلاب نمی‌شد!

- صف‌های طویل گوشت و مرغ؛ بازنمایی یک بحران چهل‌ساله

- چرا هنوز این‌همه شغل وجود دارد؟ بخش پنجم

- ادامه‌ی پروژه‌ی سرکوب، مقاومت جنبش کارگری و جامعه‌ی مدنی

- جنبش کارگران ونزوئلا بر سر دوراهی- بخش 2

- برگ‌هایی از تاریخ جنبش سندیکایی ایران

طلیعه‌داران جنبش سندیکایی نخستین گام‌ها را با موفقیت برداشتند و توانستند شمار زیادی از کارگران و زحمت‌کشان را حول خواسته‌هایشان با سازمان‌دهی در اتحادیه‌های کارگری در تعدادی از شهرهای بزرگ و سپس با تشکیل اتحادیه سراسری به نام «شورای مرکزی اتحادیه‌های حرف‌های کارگران ایران» متحد و جنبشی را بنا نهند که منشأ خدمات و دستاوردهای بزرگی برای طبقه‌ی کارگر و جامعه گردید.

در این شماره می‌خوانید:                                                                                                                                        

 تشدید بگیروببندها مانع تداوم و گسترش اعتصابات نخواهد شد!

- حوادث کار یا قتل عمد کارگران؟

- جنبش کارگران ونزوئلا بر سر دوراهی (بخش اول)

- فاز دوم سرکوب؛ بهمنی که بر سر رژیم آوار می شود!

- اتحادیه‌های کارگری و بنای یک پیکربندی اعتراضی ویژه تونس – بخش 4

- افزایش دستمزد تنها با انجام اعتصابات وسیع میسر است!

 

در این شماره می خوانید:                                                                                                                                                      

- مبارزە کارگران علیە خصوصی سازی، مبارزەای طبقاتی است!

- توپ، تانک، مستند، دیگر اثر ندارد!

- *بزرگ‌ترین اعتصاب تاریخ جهان در هند: 200 میلیون کارگر به خیابان آمدند!

- "*اعترافات اجباری" و افکار عمومی

- چرا هنوز این همه شغل وجود دارد؟ (بخش چهارم)

- *اتحادیه های کارگری و بنای یک پیکربندی اعتراضی ویژه تونس - بخش سوم

*همبستگی کارگران، معلمان و دانشجویان؛ سرگیجه‌های نیروهای امنیتی رژیم

ادامە افشاگری افرادی کە در زندان‌ها شکنجە شدەاند و پس از افشای شکنجە توسط اسماعیل بخشی شتاب گرفت و موجب سراسیمگی شکنجە گران شد، لازم است به‌عنوان یکی از شیوە های اعتراض نسبت بە این بازداشت‌ها و علیە انکار شکنجە توسط عامران و عاملان آن ادمە پیدا کند و ماهیت اعتراف گیری زیر شکنجە هرچە بیشتر افشا و کارگردانان شوهای امنیتی تلویزیونی را رسواتر کند!

در این شماره می خوانید:                                                                                                                              

- غارت اموال عمومی زیر عنوان خصوصی‌سازی را متوقف کنید!

- رکود اقتصادی و وضعیت کارگران فصلی؛

- فقر در ایران زنانه شده است؛

- چرا هنوز این‌همه شغل وجود دارد؟ (بخش سوم)

- ضرورت مبارزه برای آزادی دو رهبر کارگران فولاد اهواز؛

- این‌بار هفت‌تپه تکرار کرد!

 

در این شماره می خوانید:                                                                                                                                              

- قصاب تشکلهای کارگری، خواستار چە نوع تشکلی است؟

- یا کار یا بیمه ی بیکاری

- کودکان کار در مواجه با سختی ها و استثمار روزافزون بی دفاعند!

- چرا هنوز این همه شغل وجود دارد؟ (بخش دوم)

- اتحادیه‌های کارگری و بنای یک پیکربندی اعتراضی ویژه تونس – بخش دوم

- نقش«طبقه کارگر» و «جنبش مدنی» در گذار از جمهوری اسلامی ایران

در این شماره می خوانید:                                                                                                                                                                                       

- توضیحاتی در مورد آغاز کار جُنگ کارگری؛

- اعتراضات معیشتی دامن می گیرند؛

- زنان در هفت‌تپه؛

- سندیکای آزاد و مستقل آری، شورای اسلامی کار، نه!

- اتحادیه‌های کارگری و بنای یک پیکر‌بندی اعتراضی ویژه تونس؛ (بخش اول)

- چرا هنوز این‌همه شغل وجود دارد؟

خواست ما لغو این احکام ظالمانە، آزادی بی‌قیدوشرط آقای حبیبی و سایر رهبران کانون‌های صنفی معلمان، بە رسمیت شناختن و رعایت بی‌چون‌وچرای حقوق سندیکایی معلمان و منع دخالت نیروهای امنیتی و دادگاە ها در امور فعالیت‌های سندیکایی است.