شنبه ۳۰ شهريور ۱۳۹۸ - ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۹

جُنگ کارگری

صحبت از: "توانمندی و بهبود شرایط و همچنین رسیدن حقوق زنان کارگر سرپرست خانوار به بالای 40 درصد حقوق وزارت کار"، که بر اساس حداقل حقوق تعیین‌شده سال 98 برای کارگر متأهل با دو فرزند ماهانه ۲ میلیون و ۱۸۰ هزار تومان، که 40 درصد آن می‌شود 872 هزار تومان، با توجه به نرخ تورم و سرعت گرانی مایحتاج روزانه و هزینه‌های سرسام‌آور زندگی، برای این «49 درصد» چاره‌ساز نبوده و ریشخندی بیش نیست.



 

به هر ترتیب این آغازگر دوران سخت و دشواری هم بود. توان اصلی مبارزه ناشی از نیرو و توان مشترک هزاران کارگری بود که از سراسر کشور، با حامیان جنبش از مرد و زن، ترک و کرد، در عمل قلب پایتخت کشور را در احساسی مشترک اشغال کرده بودند.

این اعتصاب تاکنون خسارات سنگینی به این شرکت وارد کرده و ده‌ها هزار مسافر را از پرواز بازداشته است. افزون به آن مقدار زیاد کالا که قرار بود با هواپیماهای شرکت حمل شوند روی زمین‌مانده‌اند. خواست خلبانان افزایش ١٠ درصد به دستمزدها، دو تعطیلی آخر هفته در ماه، و امنیت و شرایط شغلی بهتر است.

در چنین شرایطی است که شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران چاره‌ای ندارد جز اینکه با اعتراض و تجمع، جامعه و مسئولان را متوجه عواقب بحران موجود نماید بحرانی که در صورت ادامه وضعیت موجود، کودکان این سرزمین را بی آینده خواهد نمود و جامعه ملتهب را به قهقرا خواهد برد.

گفتنی است که دیکتاتوری و جلوگیری از فعالیت‌های سیاسی و مدنی و ناامیدی از مؤثر بودن فعالیت سندیکایی شماری از رهبران سندیکایی را به‌سوی فعالیت‌های چریکی سوق داد. اسکندر صادقی نژاد و جلیل انفرادی دو تن از رهبران سندیکای فلزکار مکانیک جزء افرادی بودند که به جنبش چریکی پیوستند و هر دو نیز در درگیری با پلیس جان باختند.

در این شماره می‌خوانید:                                                                                                                                                                                                

- "هفته کارگر" بنام کارگر به کام حکومت و سرمایه‌دار!

- نگاهی به اعتراضات معیشتی در سال 1397

- فراخوان 11 اردیبهشت روز جهانی کارگر

- بیم و امید در زمانۀ اتوماسیون انبوه: مباحثه در آیندۀ کار )بخش اول(

- حداقل دستمزد و مسائل مربوط به آن

- اعتصاب کارگران تِکِل در ترکیه و آغازی نو برای مقاومت کارگری – بخش دوم

- برگ‌هایی از تاریخ جنبش سندیکایی ایران – ۱۱

 

 

 

 

باوجود این‌همه لطف و عنایات حکومت و کارگزارانش در امورات کارگری به کارگران، معلوم نیست که چرا با گذشت ٤٠ سال تجلیل و تکریم‌های این‌چنینی کارگران ازلحاظ معیشتی و اجتماعی این‌همه پس رفته‌اند و گرفتار چنان معضلاتی شده‌اند که در زمان "طاغوت" هم نظیرش را ندیده‌اند؟

ما در این مقاله ابتدا به زمینه‌های سیاسی و اقتصادی اعتراضات معیشتی سال ۱۳۹۷ خواهیم پرداخت. سپس به تفکیک استان‌ها، مشاغل، مطالبات و اَشکال اعتراض، آماری از جزییات اعتراضات انجام‌شده در سال گذشته ارائه خواهیم داد.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران از تمام همکاران محترم اعم از رانندگان، کارگران تعمیرگاه‌ها، پرسنل اداری و خدماتی، کنترلین و بازنشسته‌ها درخواست دارد جهت برگزاری هر چه باشکوه‌تر روز جهانی کارگر (۱۱ اردیبهشت) روز چهارشنبه ساعت ۱۰ صبح در مقابل مجلس (بهارستان) حضور به هم رسانند.

نوشتۀ حاضر ملاحظاتی انتقادی را، پیرامون اتوماسیون و آیندۀ کار، در مباحثۀ حاضر وارد می‌کند. این مباحثه از زمره مباحثاتی است که در آن چشم‌اندازهای بدیل در عرصۀ اقتصاد و اقتصاد سیاسی با هم درگیر شده‌اند و از این بابت که هم توافقات وهم اختلاف نظرات در حال شکل‌گیری را آشکار می‌کند، دارای جذابیت خاصی است.