سه شنبه ۲۹ بهمن ۱۳۹۸ - ۱۸ فوریه ۲۰۲۰

جُنگ کارگری

امسال سال تحصیلی جدید در حالی شروع شد کە وضعیت معیشتی و قدرت خرید تودە مردم بویژە مزدبگیران در مقایسە با سال تحصیلی گذشتە بە مراتب بدتر شدە است. همین موضوع موجب بازماندن شمار دیگری از کودکان خانوادە های فقیر از تحصیل و رها شدن آنها بە حال خود شد. 

در این شماره می خوانید:

-مجازات کارگران بی تقصیر بجای مسئولان مقصر!

-اتحادیه های کارگری و معضل اقدام استراتژیک - بخش نهم

-تصمیم دولت در مورد مشکلات کارگران؛ حمله‌ی همه‌جانبه به زندگی کارگران

-صلح حقی انسانی و همگانی است

-گزارش ویژه: "ما را به حساب آورید! " - بخش سوم

-گذر و نظری بر رویدادهای کارگری هفتە

استاندار مرکزی اذعان می کند کە کارگران بی تقصیرند و مسئولین مقصرند، رئیس قوە قضائیە هم قبلا اظهارات مشابەای نمودە است، اما هیچ کدام نمی گویند، در این صورت چرا بجای بازخواست و مجازات مسئولین تقصیرکار، کارگران بی تقصیر و بی گناە را مجروح و مضروب و بە زندان می اندازند!

سرمایۀ اجتماعی، اگر اساساً به عنوان مفهومی جمعی، و نه فردی، دریافته شود، خواهد توانست دسترسی به منابع بالقوه ای را برای لایه های بالنسبه فاقد قدرت و مورد تبعیض در مقابله شان با لایه های به لحاظ اقتصادی و سیاسی مسلط، میسر سازد. از این منظر سرمایۀ اجتماعی پایه ای برای مقاومت است.

تصمیماتی که زندگی کارگرن را به طور مستقیم تحت تاثیر قرار می‌دهد، اعم از، خصوصی‌سازی یا دستکاری بیمه‌ی بیکاری، چه منظر منطقی و چه از دیدگاه حقوقی باید با حضور موثر نمایندگان تشکل‌های مستقل کارگری اتخاذ شود. تشکل‌هایی که حتی تشکیل آنها از نظر جمهوری اسلامی جرم است و در نتیجه حل مساله را در یک چرخه‌ی باطل می‌اندازد: دشمنان کارگران، مسئول تصمیم‌گیری در مورد کارگران هستند.

این دولت های مرتجع و قدرتهای زورگو و صاحبان کنسرن های عظیم اسلحە سازی هستند کە برای فروش اسلحە و سود و منافع نامشروع شان جنگها را بر مردم تحمیل می کنند. کارگران ایران مخالف جنگ و تحریم و استبداد و سیاستها و تحریکات جنگ طلبانە ای هستند کە در یک سر آن حکومت مستبد و مرتجع فقها و در سر دیگر آن ترامپ و متحدین منطقەای اش قرار دارند. و بە هر شکل کە بتوانند با آن و جنگ طلبان مبارزە می کنند.

بر طبق آخرین آمارها ی موجود زنان ممکن است تا 50% کل کارگران جهان را تشکیل دهند و تعدادشان بر اساس آمار برابری جنسیتی ITUC در سال 2017 در میان اعضای اتحادیه ها در جهان تا 42% برآورد می شود، اما همچنان نمایندگی شان در مناصب تصمیم گیری و رهبری در تشکل های کارگری بسیار کم و حدوداً 28% نسبت به مردان است.

اعتصابات کارگری بواسطە ماهیت عدالت طلبانە و آزادیخواهانه شان وارد مرحلەای شدە اند کە می توانند روی حمایت گروە های اجتماعی عدالت خواە و شهروندان آزادە شهرهای مختلف بیشتر حساب کنند. اعتصابات پراکندە کارگری هر چە هم گستردە باشند تا وقتی کە بە هم نپیوندند و سازمان واحدی نداشتە باشند کمتر امکان کامیابی دارند. سرکوب شدید رهبران تشکلهای سندیکایی هم ناشی از این واقعیت است.

در این شماره می خوانید:

-روحانی از کدام انتخابات کە قرار است خواستەهای کارگران را تامین کند حرف می زند؟

-اتحادیه های کارگری و معضل اقدام استراتژیک - بخش هشتم

-در باره‌ی ایده‌ی «ترمیم دستمزد»؛ آیا این خرابه قابل ترمیم است؟

-با مبارزە مشترک با سرکوبها مقابلە کنیم!

-گزارش ویژه: "ما را به حساب آورید![1]"- بخش دوم

-گذر و نظری بر رویدادهای کارگری هفتە

برخورد روحانی با محاکمە رهبران سندیکایی و صنفی و اعتراضات فزایندە زنان و دیگر فعالین مدنی و اجتماعی بسیار ریاکارانە و تائید ضمنی این سرکوبها بە سبک و سیاق خود روحانی است. هم از این رو کارگران بە این درخواستها وقعی نخواهند گذاشت و بجای شرکت در انتخابات فرمایشی و رای دادن بە نمایندگان جناح های مافیایی حاکم دوش بە دوش زنان و دیگر گروەهای اجتماعی تحت ستم بە مبارزات شان برای برچیدن بساط سلطە ستمگرانە رژیم ادامە خواهند داد.