سه شنبه ۲۹ بهمن ۱۳۹۸ - ۱۸ فوریه ۲۰۲۰

جُنگ کارگری

انسان های بدون هویت بە کسانی اطلاق میشود کە بە دلایل مختلف فاقد شناسنامە هستند و شمارشان میلیونی است. شهروندانی هستند کە مانند شهروندان دیگر کارت ملی، شناسنامه، پاسپورت و ... ندارند. در ایران زندگی می کنند و به این دلیل فاقد هویت اجتماعی "قانونی" می باشند. آنها کودکان، نوجوانان، جوانان، زنان و مردانی هستند که بشکلی خشونت آمیز از نخستین حقوق انسانی و شهروندی خود محروم شده اند و با ده ها تبعیض، تحقیر و محرومیت مواجه هستند.

"دروغگویی و فساد دولت بعد از تصرف رهبری NLC و نصب رهبران دستچین رژیم و دشواری های ناشی از برنامه "تعدیل ساختار اقتصادی" نتوانست مانع از این شود که ما پرچم اعتصاب را در اهتزاز نگه داریم، ما به اعتصاب ادامه دادیم چرا که مایه رضایت ما بود بجای آن که با شکم گرسنه سرکار حاضر شویم."

بنا بە گفتە "کریم یاوری"مدیرکل حمایت از مشاغل و بیمه بیکاری، وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، شمار بیکارانی کە تحت پوشش بیمە بیکاری قرار دارند ٢٦٢ هزار نفر است. این در حالی ست کە شمار بیکاران حتی مطابق دادە های رسمی آماری بیش از ٣،٢٠٠ میلیون و مطابق آمار کارشناسان حدود ٦ میلیون نفر برآورد شدە است

غارت واحدهای تولیدی و ثروتهای عمومی نیز در دولت روحانی گوی سبقت را از دولتهای پیشین ربود. بە جرات می توان گفت کە در این دورە زیر لوای خصوصی سازی صدها واحد اقتصادی بزرگ و متوسط بە بهای ناچیز توسط ایادی حکومت بە غارت رفت و سرمایە ناچیزی کە از آنها بدست آمد خرج سرکوب کارگران و دیگر معترضین این غارتها شد.

در این شماره می خوانید:

-از ما نان و آزادی نخواهید کە کمونیستی و جرم است!

-اتحادیه های کارگری و معضل اقدام استراتژیک

-خطر فارکس را جدی بگیریم!

-گذر و نظری بر چند رویداد کارگری هفتە

-جنبش کارگری و مبارزه برای دموکراسی در نیجریه- بخش دهم

-برگ هایی از تاریخ جنبش سندیکایی ایران – ٢٣

قاضی ابلە محکمە کە چیزی برای محکوم کردن بخشی و هم پروندەای هایش گیر نیاوردە، می خواهد با استناد بە شعار نان، کار، آزادی، کە در جریان اعتصاب کارگران هفت تپە دادە شد و کمونیستی خواندن آن افراد تحت محاکمە را محکوم نماید! قاضی گویا از این واقعیت غافل است کە نان، کار، آزادی حالا دیگر مطالبە همە کارگران و مزدبگیران است و محاکمە رهبران اعتصاب هفت تپە با استناد بە آن، بە واقع محاکمە همە کارگران است.

تقریباً در تمام کشورها به لحاظ تاریخی تعداد کارگران یقه سفید به مراتب از کارگران یدی، که غلظت اتحادیه ای بالائی هم داشتند، کمتر بود. این واقعیت به میزان معینی از آن رو بود که چشم انداز پیشرفت شغلی انفرادی مانعی برای ارتقاء آگاهی جمعی بود، اما همچنین به این دلیل که بسیاری از اتحادیه های کارگری ملاحظات خاصی نسبت به پذیرش برخی گروه های شغلی داشتند که به عنوان مشاغل نزدیک به کارفرما شناخته می شدند.

البته حضور معنادار نهادهای اقتصادی نظام در این بازار دیده نمی‌شود. اما برای کسی که فضای اقتصاد و کسب و کار ایران را بشناسد روشن است که کارگزاران بزرگ قطعاً با مشارکت نهادهایی همچون سپاه مجوز گرفته‌اند و فعالیت می‌کنند.

برگزاری تجمعات همزمان معلمان در چند شهر بزرگ کشور در اوایل هفتە جاری نشان داد کە مبارزە مزدبگیران و بازنشستگان برای بهبود شرایط معیشتی و شغلی شان، حق تشکل و آزادی رهبران تشکلهای صنفی معلمان بە رغم همە تهدیدات و بگیر و ببندها با قوت ادامە دارد و این سرکوبها خللی در ارادە آنان برای رسیدن بە مطالبات بر حق شان وارد نکردە است.

رژیم بابانگیدا سعی کرد با قول ترمیم و لغو قوانین ضد کارگری انتظارات و توجه کارگران را بالا ببرد که با اعلام دولت بوهاری ادامه یافت که شامل قول افزایش دستمزد ها، آزادی کارگران، و بهبود شرایط کار و زندگی آنان می شد. اما این قول های توخالی بزودی روشن شد که محتوایی ندارد و در سطح حرف باقی ماند