شنبه ۰۳ اسفند ۱۳۹۸ - ۲۲ فوریه ۲۰۲۰

جُنگ کارگری

دعوت خاتمی از مردم و گروەهای سیاسی – اجتماعی بە شرکت در انتخابات بە واقع اعلام شکست قطعی اصلاح طلبی در نظام حاکم و تسلیم شدن کامل این جریان و پذیرش همە آن چیزهایی است کە خاتمی و طرفدارانش مدعی مخالفت با آن بودند. بە عبارتی خاتمی از مردم دعوت می کند کە مانند وی این حکومت را با تمام مصائب اش به همین صورتی کە هست بپذیرند. چشم شان را بر فساد، سرکوب، ظلم و بی عدالتی و خشونت و تبعیض ببندند، چون حفظ نظام برایشان حتما از همە اینها مهمتر هستند.

جنبش کارگری اهمیت خود را بیش از روابط و ساختار دموکراتیک از توان بسیج نیرو بدست می آورد که بمثابه ابزاری در ایجاد فضای دموکراتیک برای مناظره و گفتمان سیاسی مدنی در جامعه بکار می اندازد، و یا می تواند برای کنترل و متوقف کردن دولت در اعمال فشار استفاده کند. چنین روندی در مورد سازماندهی و فشار از پایین و بدنه اعضا بر رهبری همیشه جواب می دهد.

با توجه به این عوامل، کارگاه‌ها و کارخانجات صنعتی تعطیل و کارگران به خانه فرستاده می‌شوند. حق بیمه‌ی آنها عموماً پرداخت می‌شود تا مجالی برای شکایت نباشد. سپس دستگاه‌های صنعتی کارگاه‌ها به فروش رفته، تبدیل به پول خرید ماینر می‌شوند و سوله‌ها و اتاق‌های تولید به کارگاه‌های بیت‌کوین تبدیل می‌شوند. این سوداگری پر سودِ کوتاه مدت، در میان مدت تبعات برگشت‌ناپذیر اقتصادی خواهد داشت. حال اینکه کارگران از این سود باد آورده بی‌بهره می‌مانند و متضرر اصلی این بازار از همین آغاز کارگران هستند...

 ٩٥ درصد کارگران با قراردادهای موقت کار می کنند و بعد از سە ماە برای اینکە سابقە کاری شان ثبت نشود و مزایای بە آنها تعلق نگیرد اخراج و دوبارە استخدام می شوند. هر وقت کە کارگران قراردادی با کارفرما هایشان اختلاف پیدا می کنند، صاحب کار بە راحتی آنها را اخراج و وزارت کار نیز هیچ گونە حمایتی از کارگران قراردادی کە تحت همە نوع فشار و زورگویی قرار دارند نمی کنند و هر گاە هم کە اعتصاب و اعتراض می کنند ماموران را برای سرکوب شان بە سراغشان می فرستند.

اتحادیه های کارگری برای پاسخگوئی به چالشهای درونی و بیرونی که در برابر آنها قرار گرفته اند، به استراتژیهای نوینی نیازمندند. بین المللی شدن اقتصاد فرار کارفرمایان را از ساختارهای ملی ناظر بر مقررات کار و استخدام بسیار آسان کرده است. آشکار شده است که این وضع توانائی دولتها را برای دفاع از مدلهای اجتماعی ملی به شدت تضعیف کرده؛ انتقالات بخشی و شغلی در عرصۀ کار و استخدام قدرت سنتی اتحادیه های کارگری را فرسوده کرده است.

بطور کلی مرور رفتار و سیاستهای دولتهایی کە از زمان رفسنجانی تا کنون بر سر کار آمدەاند با وجود تفاوتها و اختلافات ظاهری کوچک و بزرگی کە با هم داشتەاند، نشان می دهد کە همگی آنها در خصوص ستیز با حقوق کارگران وجوهات مشترکی داشتە اند. تا کنون هیچگاە حتی یکی از این دولتهای بە ظاهر رنگارنگ، اقدامی برای برداشتن مصوبات ضد کارگری سلف پیشین شان انجام ندادەاند.

در این شماره می خوانید:

استبداد خطرناکتر از دشمن خارجی است!

بیم و امید در زمانۀ اتوماسیون انبوه: مباحثه در آیندۀ کار- بخش یازدهم

دستفروشی جرم نیست

جنبش کارگری و مبارزه برای دموکراسی در نیجریه - بخش هفتم

این امامزادە کور می کند اما شفا نمی دهد!

برگهایی از تاریخ جنبش سندیکایی کارگران ایران – ٢٠

 

سرکوب سازمان ها ی مدنی و سندیکایی در واقع در خدمت تقویت تحریم کنندگان و جنگ طلبان خارجی نیز قرار دارد و آنهایی کە این سرکوب ها را در داخل سازمان می دهند آنقدر هالو نیستند کە ندانند دارند چکار می کنند! بسیاری از کسانی کە اینک با ترامپ و ناتانیاهو و بن سلمان علیە کشورشان دانستە یا بە خطا همسو شدەاند، پیشتر جز جریانات وابستە بە حکومت و جز قربانیان و محصول سرکوب ها ی حکومتی هستند کە از حکومت روی بر تافتەاند و با دشمنان خارجی حکومت همسو شدەاند.

حرص استفاده از تکنولوژی برای کسب سود، به آن معناست که کارگران نمی توان برای کاستن از مرارت کار به تکنولوژی اتکا کنند و محتوای کیفی کار را ارتقاء بخشند. بلکه تنها امید آنان برای تضمین کار کمتر و بهتر آن است که شاهد در آمدن کنترل مستقیم آن از چنگ سرمایه داری باشند. چنان که در بالا، و در همزبانی با ایده های مارکس تأکید شد،

درک حکومتی از «خیابان» یک درک مطلق و توتالیتاریستی است. به این معنی که خیابان، چه به مثابه‌ی یک عرصه‌ی سیاسی و چه به عنوان یک شریان اقتصادی، تمام و کمال متعلق به طبقات و نیروهای سیاسی حاکم است. هیچ قشر و گروهی خارج از حاکمان وضعیت، حق استفاده از خیابان را ندارند و بی‌توجهی به این قاعده با سرکوب مواجه خواهد شد.