پنجشنبه ۲۱ آذر ۱۳۹۸ - ۱۲ دسامبر ۲۰۱۹

جُنگ کارگری

متأسفانه، راهپیمایی و مارش یک عصای جادویی نداشت که با یک تکان بتواند بیماریهای مردسالاری را در جامعه علاج کند: "نابرابری و تبعیض در محیط کار یک شبه قابل پاک شدن نیست. ما هنوز شاهد اخراج از محیط کار هستیم که بر اساس آمار رسمی 59% آن نصیب زنان می شود." 

ما آزادی همە این عزیزان را بە خانوادەها، همرزمان کارگرشان و همە گروەها و نهادهای سیاسی و مدنی کە در این راە کوشا بودند صمیمانە شادباش می گوییم. خواست ما آزادی بی قید و شرط کلیە زندانیان سندیکایی، مدنی، سیاسی و اتنیکی، لغو احکام ظالمانە کە علیە شان صادر شدە، بازگشت بە کار همگی آنها، تضمین امنیت شغلی، اجتماعی و رعایت اکید کلیە حقوق شهروندی آنهاست.

 

در این شماره می خوانید:

-پس از عراق، لبنان و شیلی نوبت بە ایران هم می رسد!

-استراتژیهای اتحادیه های کارگری معطوف به کار نامتعارف - بخش سوم

-تعرضی دیگر به حقوق کارگران، اولین حرکت پیشا انتخاباتی دولت

-این طریق حمایت از حق و حقوق کارگر نیست!

-گزارش ویژه: "ما را به حساب آورید! (1) - بخش هشتم

-گذر و نظری بر رویدادهای کارگری هفتە

در ایران استبداد زدە کە زیر لوای خصوصی سازی منابع ملی بە غارت بردە می شود و حق اعتصاب و تشکل از کارگر سلب شدە است، عواقب خصوصی سازی بە مراتب خطرناکتر از شیلی امروزی و مشابە شیلی دوران پینوشە است کە در نهایت بە جز فقر و بی عدالتی و رنج و درد برای اكثریت مردم و ثروت و مکنت بسیار برای یک اقلیت کوچک در بر ندارد.

کارگران جوان تغییرات فرهنگی و ایدئولوژیکی را نمایندگی می کنند که در خلال دهه های گذشته به وقوع پیوسته اند. برخی از محققان بر این نظر اند که آگاهی جمعی پیشین کارگران جای خود را به اخلاقیاتی فردگراتر داده است. در نتیجه هویت یابی ایدئولوژیک، که پیشتر در تعلق اتحادیه ای متجلی می شد، از بین رفته و رویکردی ابزاری نسبت به این قبیل سازمانها بروز یافته است. 

بارها شنیده‌ایم که از سوی اقتصاددانان لیبرال و گاهی غیر لیبرال گفته می‌شود اقتصاد جمهوری اسلامی «سرمایه‌داری متعارف» نیست. این گزاره‌پردازی درون خود، یک دفاع تلویحی از سرمایه‌داری دارد. به این معنی که حالا که سرمایه‌داریِ جمهوری اسلامی متعارف نیست، باید یک سرمایه‌داری متعارف بسازیم که همه با هم به مدینه‌ی فاضله برویم. اما این گزاره‌پردازان اقتصادی هیچگاه نمی‌گویند منظورشان از «متعارف» دقیقاً چیست؟

گفتەاند و راست هم گفتەاند، وقتی مبارزە طبقاتی در جامعە حاد می شود، شرایطی پیش می آید کە همە جریانات و فاعلان سیاسی و اجتماعی دیگر قادر بە پنهان کردن افکار و نیات خود نیستند و نمی توانند نسبت بە فعل و انفعالاتی کە در جامعە جریان دارند بی طرف بمانند.

در صبح هشتم مارس 2018 در یک نمایش قدرت غیرمعمول، CCOO در ائتلاف با اتحادیه عمومی کارگران UGT و سازمانهای فمینیستی و سایر تشکلهای جامعه مدنی از همه کارگران زن در سراسر اسپانیا دعوت کردند که برای اعتراض به نابرابری نرخ دستمزد برای کار برابر بین زنان و مردان همزمان در سراسر کشور برای دو ساعت محل کار را ترک کنند. نزدیک به شش میلیون زن در این اعتصاب و اجتماعات مربوطه در سراسر اسپانیا شرکت جستند.

موثرترین راە برای کارگران ادامە و گسترش اعتصابات و سراسری کردن اعتصابات است. ادامە و گسترش اعتصابات محرک تحرکات سیاسی دیگر گروە های اجتماعی آسیب دیدە از سیاستهای حکومت خواهند شد و فشاری را بوجود خواهد آورد کە مقاومت حکومت را درهم خواهد شکست.

 

 

در این شماره می خوانید:

-چرا کارگران باید در امور سیاسی فعال شوند؟

-استراتژیهای اتحادیه های کارگری معطوف به کار نامتعارف

-بیکاران ایران، متحد شوید!

-با دروغ و جعل آمار واقعیت ها تغییر نمی کنند!

-گزارش ویژه: "ما را به حساب آورید! (1) - بخش هفتم

-گذر و نظری بر رویدادهای کارگری هفتە