شنبه ۲۸ دی‌ ۱۳۹۸ - ۱۸ ژانویه ۲۰۲۰

جُنگ کارگری

ایجاد یک تشکل یا سندیکای مستقل در حوزه‌ی کشاورزی، که اولاً وضعیت اقتصاد کشاورزی در کشور را روشن کند، دوماً در مورد شرایط کارگران این حوزه‌ی عظیم و با اهمیت چاره‌اندیشی کند و سوماً مقاومتی متحدانه علیه کژکارکردی‌های دولت در حوزه‌ی کشاورزی به وجود بیاورد، یک فوریت است. چرا که علاوه بر معیشت چندین هزار خانوار، مساله‌ی غذای تمام مردم نیز به به این حوزه‌ی حساس وابسته است.

 کسی فکر نمیکرد بطور ناگهانی قیمت بنزین کە بە گفتە کارشناسان تاثیر بسیار زیادی روی قیمتهای مایحتاج عمومی، تولید، تورم، گرانی، کرایە حمل و نقل و غیرە دارد این همە گران شود. همە مردم بی شک از این افزایش متضزر می شوند. اما از همە بیشتر مزد و حقوق بگیران و واحدهای تولیدی آسیب خواهند دید و تعدادی از آنها بە احتمال زیاد آنرا تاب نخواهند آورد. عدە زیاد دیگری بیکار خواهند شد و مردم بسیاری تە ماندە قدرت خریدشان را از دست خواهند داد.

اگر شما به خیابان بروید و از یک کارگر خدمات خانگی بپرسید "عهدنامه 189 چیست؟"، او به شما نگاه خواهد کرد و فرض می کند شما دیوانه شده اید. اما اگر بپرسید چه چیز زندگی تو را بهتر خواهد کرد؟ او خواهد گفت: "ساعات کار مناسب و دستمزد مناسب و کافی" و بعد خواهد فهمید که عهدنامه 189 در بیان و بر روی کاغذ هیچ نفعی ندارد. ما به اجرای واقعی ان نیاز داریم!"

مسئولین دولتی کە با سرکوب و زندان موفق نشدەاند بە اعتصابات پیاپی و حق طلبانە کارگران خاتمە دهند و سرکوب کارگران با انزجار عمومی روبرو شدە است، می کوشند با بی تفاوت نشان دادن خود نسبت بە اعتصاب کارگران را از پیگیری خواستە هایشان باز دارند و آنها را از دامە اعتصاب شان مایوس کنند.

 

در این شماره می خوانید:

 

-پیروزی جنبش مردمی در عراق، بە نفع مردم کشور ماست!

-استراتژیهای اتحادیه های کارگری معطوف به کار نامتعارف - بخش پنجم

-در ٢٩ سالگی تصویب قانون کار مبارزە علیە تعرض بە حقوق کار ادامە دارد!

-بیانیه‌ی ده ماده‌ای سینماگران؛ متعهد به آزادی، خاموش در مقابل عدالت

-گزارش ویژه: "ما را به حساب آورید!(1)"- بخش دهم

-گذر و نظری بر رویدادهای کارگری هفتە

زحمتکشان ایران بر خلاف رهبر جمهوری اسلامی و دیگر مسئولین حکومت، از جنبش اجتماعی مردمی و مترقی در عراق و دیگر کشورها حمایت و تحریک بە سرکوب آنها را محکوم می کند. پیروزی و موفقیعت هر یک از آنها در هر جای جهان کە باشند پیروزی برای دیگر جنبش هاست و ناکامی شان نیز بە همچنین شکست همگی آنها محسوب می شود.

کارفرمایان حاضر به عقد قرارداد ثابت برای کارهای با "طبیعت موقت" نیستند و ترجیح شان این است که خسارت احتمالی را با اخراج کارگران جبران کنند. این واقعیت موجب حس نااطمینانی در کارگران نسبت به ادامۀ کارشان است. بنابراین روشن است که شرایط کار پاره وقت و موقت، بسیار متفاوت اند. البته در جهات کلی و اصلی شرایط کار برای کارگران این دو نوع شغل، فقیرانه و شکننده است، اما نیازها و مطالبات آنان دقیقاً یکسان نیستند.

طبقە کارگر ایران با وجود همە ضرباتی کە توسط حکومت های ستمگر و عدالت ستیز بر آن وارد شدە است، توانایی و ظرفیت آن را دارد تا تعرض نئولیبرال ها و مرتجعان حاکم برای پس گرفتن دستاوردهای تاریخی جنش کارگری را متوقف و دست آوردهای بە تاراج رفتە را از آنان پس بگیرد. تداوم و گسترش فزایندە مبارزات کارگری موید این ظرفیت و توانایی است!

بیانیه‌ی ده ماده‌ای اعتراضی سینماگران، دقیق و محترم است. اما اگر این سینماگران دایره‌ی مطالبه‌ی خود را وسیع‌تر برمی‌گزیدند، می‌توانستند و باید، به وضعیت اسفناک کارگران فرهنگی نیز اعتراض می‌کردند. کارگرانی که قرار است صدای جامعه باشند، اما خود صدایی ندارند...

این مهم است که فراموش نکنیم که راهپیماییها برای قانونی سازی سقط جنین در آرژانتین از جنبش "نه یکی کمتر" #NiUnaMenos بیرون زد که سیصد هزار نفر در مرکز شهر بوئنوس آیرس در زیر پرچم "نه یکی کمتر" خیابان را به تصرف درآوردند و دولت را مجبور کردند نگاه عمقی به روشها و ترتیبات ضروری برای تصویب قوانین بیاندازد که ناظر بر منع "جنایت علیه زنان"، که در سال 2009 از مجلس گذشت، باشد.