شنبه ۲۸ دی‌ ۱۳۹۸ - ۱۸ ژانویه ۲۰۲۰

جُنگ کارگری

کارگران جوان تغییرات فرهنگی و ایدئولوژیکی را نمایندگی می کنند که در خلال دهه های گذشته به وقوع پیوسته اند. برخی از محققان بر این نظر اند که آگاهی جمعی پیشین کارگران جای خود را به اخلاقیاتی فردگراتر داده است. در نتیجه هویت یابی ایدئولوژیک، که پیشتر در تعلق اتحادیه ای متجلی می شد، از بین رفته و رویکردی ابزاری نسبت به این قبیل سازمانها بروز یافته است. 

بارها شنیده‌ایم که از سوی اقتصاددانان لیبرال و گاهی غیر لیبرال گفته می‌شود اقتصاد جمهوری اسلامی «سرمایه‌داری متعارف» نیست. این گزاره‌پردازی درون خود، یک دفاع تلویحی از سرمایه‌داری دارد. به این معنی که حالا که سرمایه‌داریِ جمهوری اسلامی متعارف نیست، باید یک سرمایه‌داری متعارف بسازیم که همه با هم به مدینه‌ی فاضله برویم. اما این گزاره‌پردازان اقتصادی هیچگاه نمی‌گویند منظورشان از «متعارف» دقیقاً چیست؟

گفتەاند و راست هم گفتەاند، وقتی مبارزە طبقاتی در جامعە حاد می شود، شرایطی پیش می آید کە همە جریانات و فاعلان سیاسی و اجتماعی دیگر قادر بە پنهان کردن افکار و نیات خود نیستند و نمی توانند نسبت بە فعل و انفعالاتی کە در جامعە جریان دارند بی طرف بمانند.

در صبح هشتم مارس 2018 در یک نمایش قدرت غیرمعمول، CCOO در ائتلاف با اتحادیه عمومی کارگران UGT و سازمانهای فمینیستی و سایر تشکلهای جامعه مدنی از همه کارگران زن در سراسر اسپانیا دعوت کردند که برای اعتراض به نابرابری نرخ دستمزد برای کار برابر بین زنان و مردان همزمان در سراسر کشور برای دو ساعت محل کار را ترک کنند. نزدیک به شش میلیون زن در این اعتصاب و اجتماعات مربوطه در سراسر اسپانیا شرکت جستند.

موثرترین راە برای کارگران ادامە و گسترش اعتصابات و سراسری کردن اعتصابات است. ادامە و گسترش اعتصابات محرک تحرکات سیاسی دیگر گروە های اجتماعی آسیب دیدە از سیاستهای حکومت خواهند شد و فشاری را بوجود خواهد آورد کە مقاومت حکومت را درهم خواهد شکست.

 

 

در این شماره می خوانید:

-چرا کارگران باید در امور سیاسی فعال شوند؟

-استراتژیهای اتحادیه های کارگری معطوف به کار نامتعارف

-بیکاران ایران، متحد شوید!

-با دروغ و جعل آمار واقعیت ها تغییر نمی کنند!

-گزارش ویژه: "ما را به حساب آورید! (1) - بخش هفتم

-گذر و نظری بر رویدادهای کارگری هفتە

بطور مشخص در مقطع کنونی تحریم انتخابات همراە با گسترش اعتصابات و تلفیق این دو یک سیاست تاکتیکی و کنشی ایجابی و موثر می تواند باشد. اگر کارگر بخواهد در معادلات سیاسی و اقتصادی بە حساب بیاید و حق و حقوق اش مد نظر قرار گیرد، حتما باید در سیاست فعالانە شرکت داشتە باشد!

طبق تحقیقات موجود در بارۀ اتحادیه های کارگری، در خلال دهه های منتهی به بحران اقتصادی سالهای 70 قرن گذشته، وضع اقتصادی و سیاسی کار اتحادیه ها را در نیل به هدف تسهیل می کرد. از این منظر، یکی از فاکتورهای اقتصادی که در تحقیقات گفته شده بر آن تأکید می شود، نقش سیستم تولیدی فورد است. این سیستم اساساً مناسب تولید انبوه با روالی ثابت و تولیداتی استاندارد از طریق تقسیم کار به وظایف بسیار ساده است.

روشن است در وضعیتی که حتی کارگران شاغل در یک کارخانه به سختی می‌توانند متشکل شوند و به وضعیت اعتراض کنند، تشکل‌یابی و اعتراض بیکاران بسیار دشوار خواهد بود. اما وقتی که واحدهای صنعتی و کشاورزی به صورت روزمره تعطیل می‌شوند و سرمایه‌داران بازی‌های پر سود تجاری را به تولید ترجیح می‌دهند، متشکل شدن و اعتراض بیکاران، اهمیت ویژه‌ای می‌یابد.

از زمان سرکوب جنبش دی هفتەای را نمی توان یافت کە چندین اعتراض و اعتصاب مشابە این هفتە در آن رخ ندادە باشد. مادامی کە استبداد و ظلم و بی عدالتی باقی است، اعتراض و جنبش هم هست و نە با سرکوب و زندان، نە دروغ و جعل آمار هیچ دولتی قادر بە از میان برداشتن شآن نیست!