پنجشنبه ۲۱ آذر ۱۳۹۸ - ۱۲ دسامبر ۲۰۱۹

جُنگ کارگری

تصمیماتی که زندگی کارگرن را به طور مستقیم تحت تاثیر قرار می‌دهد، اعم از، خصوصی‌سازی یا دستکاری بیمه‌ی بیکاری، چه منظر منطقی و چه از دیدگاه حقوقی باید با حضور موثر نمایندگان تشکل‌های مستقل کارگری اتخاذ شود. تشکل‌هایی که حتی تشکیل آنها از نظر جمهوری اسلامی جرم است و در نتیجه حل مساله را در یک چرخه‌ی باطل می‌اندازد: دشمنان کارگران، مسئول تصمیم‌گیری در مورد کارگران هستند.

این دولت های مرتجع و قدرتهای زورگو و صاحبان کنسرن های عظیم اسلحە سازی هستند کە برای فروش اسلحە و سود و منافع نامشروع شان جنگها را بر مردم تحمیل می کنند. کارگران ایران مخالف جنگ و تحریم و استبداد و سیاستها و تحریکات جنگ طلبانە ای هستند کە در یک سر آن حکومت مستبد و مرتجع فقها و در سر دیگر آن ترامپ و متحدین منطقەای اش قرار دارند. و بە هر شکل کە بتوانند با آن و جنگ طلبان مبارزە می کنند.

بر طبق آخرین آمارها ی موجود زنان ممکن است تا 50% کل کارگران جهان را تشکیل دهند و تعدادشان بر اساس آمار برابری جنسیتی ITUC در سال 2017 در میان اعضای اتحادیه ها در جهان تا 42% برآورد می شود، اما همچنان نمایندگی شان در مناصب تصمیم گیری و رهبری در تشکل های کارگری بسیار کم و حدوداً 28% نسبت به مردان است.

اعتصابات کارگری بواسطە ماهیت عدالت طلبانە و آزادیخواهانه شان وارد مرحلەای شدە اند کە می توانند روی حمایت گروە های اجتماعی عدالت خواە و شهروندان آزادە شهرهای مختلف بیشتر حساب کنند. اعتصابات پراکندە کارگری هر چە هم گستردە باشند تا وقتی کە بە هم نپیوندند و سازمان واحدی نداشتە باشند کمتر امکان کامیابی دارند. سرکوب شدید رهبران تشکلهای سندیکایی هم ناشی از این واقعیت است.

در این شماره می خوانید:

-روحانی از کدام انتخابات کە قرار است خواستەهای کارگران را تامین کند حرف می زند؟

-اتحادیه های کارگری و معضل اقدام استراتژیک - بخش هشتم

-در باره‌ی ایده‌ی «ترمیم دستمزد»؛ آیا این خرابه قابل ترمیم است؟

-با مبارزە مشترک با سرکوبها مقابلە کنیم!

-گزارش ویژه: "ما را به حساب آورید![1]"- بخش دوم

-گذر و نظری بر رویدادهای کارگری هفتە

برخورد روحانی با محاکمە رهبران سندیکایی و صنفی و اعتراضات فزایندە زنان و دیگر فعالین مدنی و اجتماعی بسیار ریاکارانە و تائید ضمنی این سرکوبها بە سبک و سیاق خود روحانی است. هم از این رو کارگران بە این درخواستها وقعی نخواهند گذاشت و بجای شرکت در انتخابات فرمایشی و رای دادن بە نمایندگان جناح های مافیایی حاکم دوش بە دوش زنان و دیگر گروەهای اجتماعی تحت ستم بە مبارزات شان برای برچیدن بساط سلطە ستمگرانە رژیم ادامە خواهند داد.

منطق بحث قبلی این است که ظرفیت استراتژیک دراتحادیه های کارگری محصول مشترک دو عامل رهبری و دموکراسی درونی است. کیلبرگ در یک تحقیق کلاسیک که در سال 1983 انجام داد، ادعا کرد که مؤثرترین جنبشهای اتحادیه ای آنهائی بوده اند که آگاهانه و تصریح شده، یک سازمان مرکزی قدرتمند (یعنی یک رهبری همساز) را با فعالیتهای پرتلاطم محلی (یعنی مشارکت اعضا) ترکیب کرده اند.

ناکارآمدی مدل شورای عالی کار که در ظاهر از نمایندگان کارگران، کارفرمایان و دولت تشکیل شده است، در سال‌های اخیر بارها ثابت شده است. دولت عملاً این شورا را یک ویترین سیاسی-اجتماعی می‌بیند که حرف خود و کارفرما را از دهان نمایندگان به اصطلاح کارگران بزند.

امروز می‌بایست با اقدامات فکر شده هزینه‌ی فعالیت مدنی، صنفی، اجتماعی و سیاسی را در جامعه کاهش داد و مانع ابتکار جدید حکومت و ارگان های سرکوب در این زمینه شد. امروز باید برای هر آن چیزی که بدست آمده، به دفاع مشترک و متحد پرداخت.

همان طور که متن این گزارش نشان می دهد کمپین "ما را بحساب آورید!" چشم انداز زنان فعال جنبش کارگری را تسخیر نموده است، رهبران اتحادیه های صنفی و فعالین کارگری زن، چه جوان و چه سالمند، مشترکاً به آن روی کرده اند. در اثر این کمپین تغییرات واقعی در اتحادیه های صنفی بوقوع پیوسته است