چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰ - ۸ دسامبر ۲۰۲۱

گزارش

ایران کشوری دمکراتیک نیست. برعکس؛ و این را شما بهتر از هر کس می‌دانید، چرا که بسیاری از شما مستقیماً از پیگرد توسط رژیم رنج برده اید. شما در اینجا زندگی می‌کنید چرا که در ایران یک زندگی توام با انتخاب آزاد سیاسی ممکن نیست؛

هدف جمهوری‌خواهان، استقرار نظامی سکولار و دمکرات در ایران است. نظامی که با رأی و اراده آزاد همه شهروندان کشور فارغ از تبار، جنسیت،عقیده، مرام و مذهب آن‌ها می تواند مستقر شود. از نظر ما دستیابی به این هدف با اتکا به ارادهی آگاهانه مردم، تکیه به نهادهای مدنی و جنبش‌های اعتراضی و رأی مردم ممکن است.

دموکراسی، جدائی دین از حکومت، اعلامیه جهانی حقوق بشر، استقلال، عدالت اجتماعی، حفظ تمامیت ارضی ایران و مخالفت علیه هرگونه تبعیض در جامعه مضامینی هستند که در مجموع، نیروهای دموکرات و جمهوریخواه ایران را از جریانهای پوپولیستی و مخالفان دموکراسی این کشور متمایز میکنند.

اکنون همگرایی ۴ سازمان و حزب جمهوری‌خواه، به عنوان اتفاقی امیدبخش در تاریخ جنبش مبارزاتی مردم ایران به وقوع پیوسته است. همه این رخدادها نوید‌بخش آینده‌ای روشن برای سرزمین ماست به شرط آنکه برای آزادی، برابری، برابری فرصت‌ها و امکانات و صلح و همبستگی دست به دست هم دهیم.

در دو جنبش واپسین، قدرت هدف نبود، رهایی از قدرت، استبدادی وابسته، هدف بود. هدف بنای جامعه مستقل و آزاد و رشد بر میزان عدالت اجتماعی بود. تا که، هدف از خود بیگانه شد، قدرت شد، تمایلهای سه گانه برضد یکدیگر شدند و یک تمایل بر آن شد دو تمایل دیگر را نه سرکوب که از میان بردارد.

 حزب ما، توانایی هضم تنوع‌ها و تفاوت‌ها را دارد. هر جریانی که متفاوت فکر می‌کند و متفاوت می‌اندیشد، هنر تبدیل به یکپارچگی و نه یکی شدن را دارد. دقیقاً تفاوت در همین نقطه ظریف و حساس است. جمع هایی که یک صدایی را دوست دارند و بر طبل حذف می‌کوبند، منزوی و تنها می شوند.

امروزِ روز خواست آزادی، دمکراسی، صلح و رفع رنگينۀ تبعيض ها و بی عدالتی های اجتماعی و اقتصادی ديگر تنها خواست نيروهای چپ و نخبگان سياسی ايران نيست. لايه های گسترده ی اجتماعی به اشکال گوناگون برای تحقق اين خواستها مبارزه می کنند؛ اما اقتدارگرايان حاکم بر کشور تنها با تشديد بگير و ببند و سرکوب به اعتراضات برحق مردم پاسخ می دهند، تا ساختار موريانه خورده نظام سرکوب گر فقاهتی را حفظ کنند.

هیچ حزب و دولتی نه فرا طبقاتی است و نه غیر ایدئولوژیک، و با علم بر اینکه تاریخ نظام سرمایهداری تاریخ مبارزۀ طبقاتی است، لازم است حزب چپ ایران (فدائیان خلق) نیز جایگاه خود را در این مبارزۀ تعریف نموده و مشخص نماید که جانبدار کدام طبقه اجتماعی است.

چند روز بیشتر به برگزاری نخستین کنگره حزب چپ ایران (فدائیان خلق ) باقی نمانده است.بدین وسیله همه شما عزیزان را به حضور مجازی در کنگره از طریق شبکه های اجتماعی حزب دعوت می کنیم.

ناصر در سال ۱۳۶۱، در حالی‌که همسرش شش ماه باردار بود، مجدداً توسط دژخیمان جمهوری اسلامی دستگیر شد، و پس از تحمل شکنجه های جسمی و روحی در اسفند سال ۶۳ ازادگردید. به دنبال مهاجرت به کشور کانادا، با باور بر اندیشه های بشردوستانه، به فعالیت‌های سیاسی خود ادامه داد و با تشکیل حزب چپ ایران (فدائیان خلق) به این حزب پیوست.