سه شنبه ۱۲ مرداد ۱۴۰۰ - ۳ اوت ۲۰۲۱

جنگ کارگری

دولت و حکومت با سماجت همچنان ازقرنطینە کردن و تجهیز محل های کار بە وسایل حفاظتی کارآمد طفرە می روند و مردم را بە کام  یک فاجعە دیگر رهنمود نمودە اند و می کوشند از کرونا حربەای بسازند جهت سرکوب و مهار اعتراضات اجتماعی فزایندە. در چنین شرایطی وظیفە خود مردم و نهادهای مدنی و کارگری است کە با تشکیل کمیتە ها و کار گروە های ویژە در موسسات و محلات امکان خود حفاظتی مردم در مقابل کرونا را فراهم نمایند.

شعب وزارت کار، استانداری ها و نهادهای امنیتی و قضایی نیز با اقدامات جانبدارانە و سرکوبگرانە ای کە در قبال اعتراضات در پیش گرفتەاند در واقع ناخواستە بە آنها دامن می زنند. آنها فهم درک این واقعیت را کە راە کارهای شان بە بن بست رسیدە است را ندارند.

آنهایی کە امروز علیە زندگی زیر خط فقر بە اعتراض برخاستەاند هنگامی کە می بینند گوش شنوایی برای شنیدن صدای شان در میان حاکمان پیدا نمی شود بە جنبش روی می آورند. اکنون جامعە بە چنین مرحلەای فراروئیدە است و خود حاکمیت هم این را لمس و از بابت آن بە وحشت افتادە است. صدور احکام اعدام برای شماری از جوانان آزادە و عدالتخواە بە جرم شرکت در جنبش آبان ٩٨، قتل وحشیانە نوید افکاری در آستانە سالگرد جنبش آبان، و رفتار وحشیانە تر از گذشتە با زندانیان سیاسی و مدنی واکنشی جنایتکارانە از سوی حکومت نسبت بە پیدایش وضعیت جنبشی در جامعە است. 

وقتی کە دولت و کارفرمایان حتی حاضر بە پرداخت چندرغاز افزودە بر حق مسکن با وجود گذشت ٥ ماە از تصویب آن نیستند، زمانی کە افزایش چندرغازی دستمزد حداقل بگیرها را در شورای عالی کار با کسر کردن کردن از حق سنوات کارگران سابقە دار می پذیرند، نباید انتظار داشت کە دولت و کارفرمایان بصورت داوطلبانە با تجدید نظر در مصوبە فضاحت بار دستپخت شورای عالی کار موافقت و دستمزدها را افزایش دهند. راە افزایش دستمزدها اعتصابات گستردە جمعی است. یعنی همان راهی کە کارگران مناطق نفتی، پرستاران، کارگران ابنیە فنی راه آهن، کارگزاران مخابرات روستایی ... در پیش گرفتەاند می باشد ولاغیر!

اعتصاب هزاران کارگر شاغل در صنایع نفت و چند نیرو گاە برق کە از چهار هفتە پیش بطور همزمان علیە کار پیمانی و شرکتهای پیمانکار و دلال در صنایع نفتی شروع شد در این هفتە نیز بە رغم عقب نشینی هایی از جانب صاحبان شرکتهای پیمانکار ادامە یافت. کارفرمایان و دولت کە انتظار یک چنین حرکت اعتراضی نیرومند و هماهنگی را نداشتند و از مقاومت کارگران شگفت زدە شدەاند در این هفتە نیز سعی کردن با دادن امتیازاتی کە با مطالبات اعتصابیون فاصلە زیادی دارند بە اعتصاب آنها خاتمە دهند کە تا کنون موفق نشدەاند.

اعتصابات گروە بزرگی از پالایشگاە ها و شرکت های پتروشیم در این هفتە نیز بە رغم همە فشارها، تهدیدات و سانسور خبری ادامە یافت و ٢٥ روزە شد. در این میان ترفندهای رنگارنگ کارفرمایان و مسئولین دولتی کە قصد دارند با ایجاد تفرقە در صفوف اعتصابیون و برخورد چندگانە با آنها بە اعتصابات پایان دهند نیز رە بە جایی نبردند.

یکی از تحولات بسیار میمونی کە در اعتصابات اخیر دیدە می شوند تغییر خصلت اعتصابات از تدافعی بە تعرضی است. در این اعتصابات اینک مطالباتی درخواست می شوند کە بیشتر تعرضی هستند تا تدافعی. افزایش دستمزد بالاتر از مصوبە شورای عالی کار کاهش ساعات کار، بە رسمیت شناختە شدن حق تشکیل سندیکا، اجرای طبقە بندی مشاغل، برچیدن بساط استثمارگرانە شرکتهای پیمانکاری، استخدام رسمی، لغو خصوصی سازی... اینها همگی مطالباتی هستند کە بر عکس مطالباتی مانند پرداخت بە موقع دستمزدها تدافعی نیستند.

در ادامە حمایت های گروە های مردمی مختلف از کارگران اعتصابی در استانهای مختلف، ٣٧ نهاد کارگری و معلمان در یک بیانیە مشترک کە روز چهارشنبە این هفتە منتشر کردند، حمایت و همبستگی شان با اعتصابیون و مطالبات شان را اعلام کردند. در واقع این اعتصابات شور و امید و انتظاراتی را در میان گروەهای اجتماعی بویژە، دانشجویان، معلمان، پرستاران بوجود آوردە است و بە تحرکات آنها دامن زدە است.

پاشنە آشیل اعتصابات نبود اتحادیە کارگری نیرومندی است کە بتواند اعتصابات و مطالبات مشترک اعتصابیون در شرکتهای جداگانە را رهبری، هماهنگ و یک دست نمودە و بە نتیجە برساند. همین کمبود می تواند بە کارفرمایان فرصت دهد تا با برخورد جداگانە با کارگران هر شرکت اتحادی را کە میان کارگران حول خواستە های مشترک شان بوجود آمدە و نقطە قوت آنهاست تضعیف کنند. حداقل کار عاجلی کە هم اینک می شود کرد، تشکیل یک شورای هماهنگی نمایندگان ازمیان کارگران اعتصابی شرکتهای نفتی و پتروشیمی برای هدایت موفق اعتصابات است.

از میان اعتراضات این هفتە، پرستاران موفق شدند مسئولین دولتی را وادار بە پذیرش بخشهایی از مطالبات خود کنند و بازنشستگان شرکت واحد نیز مدیرعامل این شرکت را وادار بە پرداخت باقی ماندە حق سنوات شان نمودند. اعتراضات و اعتصابات دیگر هم در صورت تداوم می توانند نتایج مشابەای بە دنبال داشتە باشند. کما اینکە در هفتە های گذشتە کارگران شرکت های پیمانکار در صنعت نفت توانستند با ادامە پیگیرانە مبارزات شان مدیران شرکت نفت را وادار بە عقب نشینی و پذیرش بخشی از مطالبات شان نمایند. این موفقیعت ها با وجود اینکە نسبت بە سطح مطالبات، اندک هستند، ولی برای پیشروی در جهت احیای حقوق کارگران و مزدبگیران اهمیت سرنوشت ساز دارند. آنچە را کە با مبارزە و اعتراض و اعتصاب خیابانی می توان بە دست آورد با هیچ شکل دیگری نمی توان کسب کرد.