Julio 2019

دموکراسی، جدائی دین از حکومت، اعلامیه جهانی حقوق بشر، استقلال، عدالت اجتماعی، حفظ تمامیت ارضی ایران و مخالفت علیه هرگونه تبعیض در جامعه مضامینی هستند که در مجموع، نیروهای دموکرات و جمهوری‌خواه ایران را از جریان‌های پوپولیستی و مخالفان دموکراسی این کشور متمایز می‌کنند.

در دو جنبش واپسین، قدرت هدف نبود، رهایی از قدرت، استبدادی وابسته، هدف بود. هدف بنای جامعه مستقل و آزاد و رشد بر میزان عدالت اجتماعی بود. تا که، هدف از خود بیگانه شد، قدرت شد، تمایلهای سه گانه برضد یکدیگر شدند و یک تمایل بر آن شد دو تمایل دیگر را نه سرکوب که از میان بردارد.

امروزِ روز خواست آزادی، دمکراسی، صلح و رفع رنگينۀ تبعيض ها و بی عدالتی های اجتماعی و اقتصادی ديگر تنها خواست نيروهای چپ و نخبگان سياسی ايران نيست. لايه های گسترده ی اجتماعی به اشکال گوناگون برای تحقق اين خواستها مبارزه می کنند؛ اما اقتدارگرايان حاکم بر کشور تنها با تشديد بگير و ببند و سرکوب به اعتراضات برحق مردم پاسخ می دهند، تا ساختار موريانه خورده نظام سرکوب گر فقاهتی را حفظ کنند.