novembre 2026

ما نه در جبهه امپریالیسم ایستاده‌ایم و نه در جبهه استبداد داخلی. جبهه ما، جبهه مردم، آزادی، عدالت اجتماعی، برابری و کرامت انسانی است
معیار مبارزه رهایی‌بخش، دشمن مشترک نیست؛ رهایی انسان است. چپ اگر قرار است معنایی داشته باشد، باید همیشه در کنار کارگران، زحمتکشان، زنان، جوانان و همه ستمدیدگان بایستد؛ نه در کنار حکومتی که آنان را سرکوب می‌کند، و نه در کنار جریان‌هایی که با نام مقاومت و ضدامپریالیسم، به توجیه بقای آن می‌پردازند

نباید این واقعیت را دست کم گرفت که آغاز پایان ترامپیسم به معنای یک تحول هنوز ضدسیستمی نیست و در بهترین حالت می‌تواند در محدوده اصلاح ساختار سیاسی و اقتصادی و بازسازی دولتی رفاهی محدود بماند. از همین رو، بخشی از چپ رادیکال ممکن است آن را فاقد ظرفیت رهایی‌بخش بداند و نسبت به آن امید چندانی نداشته باشد. این بدبینی، با توجه به نفوذ سرمایه‌های بزرگ در حزب دموکرات و توان نظام سیاسی آمریکا در جذب جنبش‌های اعتراضی، بی‌پایه نیست.

درگذشت پدر، لحظه‌ای کاملاً شخصی و عمیقاً انسانی است. اما در جامعه‌ای که حتی پوشش زنان به عرصه اعمال قدرت سیاسی تبدیل شده، حضور بی‌حجاب یک زن شناخته‌شده در انظار عمومی نمی‌تواند صرفاً یک انتخاب ظاهری تلقی شود.

بحران در حل مشکلات دارویی بیماران درگیر قند  و فشار خون در کشور به ویژه برای بازنشستگان و افراد مسن در حالی به مرحله حاد رسیده که از سال‌ها قبل (یعنی از زمان مدیرعاملی میرهاشم موسوی در سازمان تامین اجتماعی) این سازمان برنامه کنترل و پیشگیری از شیوع  افراد به این دو بیماری فراگیر را تهیه دیده و مراکزی بابت آن تاسیس کرده بودند؛ اما نه تنها اهداف این حوزه محقق نشد، بلکه به مرور زمان مشکل دارو تشدید شد. اکنون بازنشستگان توان خرید انسولین یا داروهای مرتبط با فشار خون را ندارند.

در روز ۲۴ آبان ۹۸ در پی سه برابر شدن بنزین از یک‌هزار تومان به سه هزار تومان موج گسترده و خودجوش اعتراضات مردمی به‌تدریج سراسر ایران را فرا گرفت و چند پمپ بنزین به‌آتش کشیده شد. رژِیم که همواره نیروهای سرکوبگر‌ش را برای مقابله با خیزش‌های مردمی  آماده در اختیار داشت از گسترش خیزش به‌هراس افتاد و دستور آتش را صادر کرد. گزمه‌های سرکوبگر با سبعیت و درنده خوئی مردم را به گلوله بستند که آمار کشته شدگان از ۴۰۰ نفر تا  ۱۵۰۰ نفر گزارش شده‌است. وحشیگری مزدوران رژیم در ماهشهر به‌حد اعلا رسید و مردمی را که  به‌میان  نیزارها فرار کرده بودند، با تانک تعقیب کرده وعده‌ای را به‌قتل رساندند.

با ایجاد اختناق شاید برای مدتی بشود خانوادە های قربانیان و اعدام شدگان را وادار بە سکوت کرد، اما برای همیشە از محالات است! درست بهمین دلیل است کە نقشە یک رژیم وحشی تر از حال برای  آیندە با خون جوانان توسط جنایتکاران مرتجع و فاشیست مسلکی مانند اژەای در حال ترسیم است.بلە قضیە فراتر از مجازات  چند جوان بە ناحق محکوم شدە در بیدادگاە هاست در فردای پایان جنگ کە خیال مردم از بابت سئواستفادە دشمن خارجی راحت شود، محال است مردم زیر بار این همە استبداد و جنایت بروند. برای همین است کە جنگ برای مستبدین براستی نعمت است.

پریکاریا با "کوتاه مدت نگری" تعریف می‌شود؛ وضعیتی که ممکن است به ناتوانی فراگیر در اندیشیدن بلندمدت تبدیل شود. این ناتوانی از احتمال اندک پیشرفت فردی یا امکان ساختن یک مسیر شغلی پایدار ناشی می‌شود. گروه‌های همسالان نیز ممکن است این وضعیت را تشدید کنند؛ زیرا کسانی را که با هنجارهای رفتاری گروه همخوانی ندارند، به طرد شدن تهدید می‌کنند.

گر دهه ۱۳۲۰ را دوره تولد دوباره سازمان‌یابی گسترده کارگران و دهه ۱۳۳۰ را دوره برخورد میان جنبش کارگری مستقل و دولت پس از کودتای ۲۸ مرداد بدانیم، دهه ۱۳۴۰ مرحله‌ای کاملاً متفاوت در تاریخ طبقه کارگر ایران است. در این دهه، حکومت پهلوی توانست پس از سرکوب سازمان‌های مستقل کارگری، ساختار جدیدی از روابط کار ایجاد کند؛ ساختاری که از یک سو برخی حقوق اجتماعی و اقتصادی کارگران رادر ظاهر به رسمیت می‌شناخت اما در عمل فعالیت مستقل سیاسی و اتحادیه‌ای را به‌شدت سرکوب می کرد.

ای کارگر، کارمند، حقوق بگیر، شاغل، بازنشستە، بیکار بە پاخیز، انفعال و تحمل ستم ، فقر و فلاکت و گرسنگی و بیکاری و بی حقوقی محرومیت از دارو و درمان را تا کی و تا کجا می خواهی تحمل کنی، بیشتر حقوق ات را بە تاراج بردەاند، برای تە ماندەاش هم هر روز نقشە تازەای طرح می کننند، قضیە فقط حذف قانون بازنشستگی سخت و زیان آور، نیست، تامین اجتماعی، امنیت شغلی، معیشت، مزد و بیمە ات را هم هدف قرار دادەاند. ایدەآل اینها مناسبات بردە داری است و دارند آنرا با قدمهای بلند در سایە انفعال شما پیش می برند. اگر نمی خواهید فردایتان بدتر از امروزتان شود، متحد و متشکل شوید، دست بە اعتراض فعال بزنید!

در این ساختار، دستمزد دیگر صرفاً عددی در فیش حقوقی نیست؛ بلکه حربه‌ای است برای سرکوب، انباشت سرمایه از طریق استثمار. این نوشته روایتی است بر مبنای اخباری که خود مسئولان و رسانه‌های رسمی منتشر کرده‌اند،