septembre 2026

تا هنوز فرصت هست و کشتار ویرانی های جنگ بیشتر نشدە است و کشورهای دنیا بەجنگ ایران و اسرائیل و امریکا نپیوستەاند باید بە تبلیغات و اقدامات جنگی خاتمە دادە شود، هزینە های سرسام آور جنگ صرف بازسازی زیرساختهای ویران شدە، تامین اشتغال، بهبود وضعیت معیشت مردم ، کاهش فقر و بی عدالتی.شود. راە جلوگیری از سوءاستفادە امریکا و اسرائیل از نارضایتی بە حق مردم از رژیم ، کە حکومت و جریانات تندرو خود در فراهم کردن زمینە های آن نقش داشتە و دارند تهدید و سرکوب و اعدام نیست، بە رسمیت شناختن حقوق شهروندی مردم، آزاد کردن زندانیان سیاسی و مدنی، خاتمە دادن بە دیکتاتوری و تبعیض و بی عدالتی است که جمهوری اسلامی دەها سال از از تن دادن بە آنها طفرە رفتە است

بعید است جنبش «زن، زندگی، آزادی» بار دیگر به همان صورت تکرارشود و احتمالا خیزش‌های آینده با زبان، مطالبات، ترکیب اجتماعی و شیوه‌های نوین دیگری پدیدار خواهند شد. اما هیچ تحول دموکراتیک و رهایی‌بخشی در ایران نمی‌تواند با نادیده گرفتن ردپای تاریخی و میراث فمینیستی این ابرجنبش، به دنیایی آزادتر، برابرتر و انسانی‌تر راه یابد. جنبش‌های آینده شاید شکل دیگری داشته باشند، اما ناگزیر باید از افقی عبور کنند که «زن، زندگی، آزادی» در برابر جامعه ایران گشود!

یکی از وظایف نیروهای صلح‌دوست این است که این خواست بالفعل جامعه را ببینند، آن را به زبان سیاسی و اجتماعی بیان کنند و امکان حضور و شنیده شدن آن را در فضای عمومی فراهم آورند. زیرا اگر قرار است از دام حماقت سیاسی و خودفریبی قدرت بیرون بیاییم، راه آن از بازگشت به واقعیت جامعه و شنیدن صدای مردمی می‌گذرد که بیش از هر چیز خواهان امنیت، زندگی و صلح‌اند.

نقد فرهنگ سیاسی پیرامون رضا پهلوی، در نهایت دفاع از جمهوری اسلامی نیست. برعکس، بخشی از نقد جدی به اپوزیسیون است تا بتواند از اشتباهات خود عبور کند و ظرفیت واقعی برای ایجاد یک جبهه دموکراتیک و فراگیر را به دست آورد .

بریکس نه یک جایگزین انقلابی، بل‌که یک فضای «سرسپرده نشدن» نهادهای غربی آفریده است—فضایی که کشورها می‌توانند در آن، بیرون از چارچوب‌های زورگویی غرب، روابط خود را سازمان دهند. این فضا، به خودی خود کافی نیست. برخی «چپ‌»هایی که نبرد ضدامپریالیستی را مطلق می‌کنند، یک نکته را در نمی‌یابند.

مجری شیرین جهانبان
زمان یکشنبە ٢٠ سپتامبر ٢٠٢٦
سخنرانان:
مهدیە گلرو
بهروز خلیق
شهین باور
برگزار کنندە:
همگامی بلوک جمهوریخواە

اعتصاب عمومی در تاریخ ۲۵ شهریور ۱۴۰۵ (مصادف با ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۶ و هم‌زمان با چهارمین سالگرد جان‌باختن ژینا امینی و آغاز جنبش «ژن، ژیان، ئازادی») در شهرهای مختلف استان‌های کوردنشین برگزار شد. در این رویداد، اقشار مختلف جامعه، از جمله کسبه، بازاریان و اصناف در دست‌کم ۲۰ شهر مختلف کوردستان، با پیوستن به این فراخوان عمومی، اراده مدنی و همبستگی عمیق خود را به نمایش گذاشتند. این رویداد مهم نشان‌دهنده تداوم جنبش‌های اجتماعی و پویایی مستمر جامعه در پیگیری مطالبات و حقوق بنیادین خود از طریق ابزارهای کاملاً مدنی و مسالمت‌آمیز است.

آنچه "فلسفه وجودی" ها بعنوان هستی، وجود، و ماهیت انسان، مدعی هستند، در اصل وضعیت بن بست انسان بورژوایی یا انسان خرافاتی و مذهبی، در دوره عبور از کاپیتالیسم به سوسیالیسم بود. پرسشهای ابدی اگزیستنسیالیسم چیزی نیست غیر از کنجکاوی ظاهرن ایدئولوژیک یک بحران در سیستم امپریالیستی. این مکتب دارای انواع: اگزیستنسیالیسم آته ایستی، مسیحی دینی، ادبی، و عمومی است. نمایندگان این 4 نوع عباتند از : سارتر، کامو، خانم سیمین دوبوار/، کیرکگارد، کافکا، داستایوسکی، ریلکه، بوشنر/، یاسپرس، و هایدگر .

این بار نیز حداقل بر اساس تجربە نباید انتظار معجزە از شورای حکومتی عالی کار را داشت. همان گونە کە هر هفتە بە درستی کارگران، بازنشستگان، پرستاران، معلمان در تظاهرات همە روزە خود در کف خیابان های شهرهای مختلف فریاد می زنند و همکاران شان را بە مشارکت در تظاهرات دعوت می کنند رفاە و آزادی در کف خیابان با حضور گستردە زحمتکشان بە دست آمدنی است نە در جلسات نهادهایی مانند شورای عالی کار.

برای مقصود ما، پریکاریای ناپایدار شامل افرادی است که فاقد هفت وجه فوق الذکر امنیت مرتبط با کار اند که در کادر بالا خلاصه شده اند: همان هفت نوع امنیتی که سوسیال دموکراتها، احزاب کارگر و اتحادیه های کارگری پس از جنگ جهانی دوم، در چارچوب دستورکار "شهروندی صنعتی" خود برای طبقه کارگر یا پرولتاریای صنعتی دنبال می‌کردند