رفتن به محتوای اصلی
پنجشنبه ۶ اوت ۲۰۲۶
پنج‌شنبه ۱۵ مرداد ۱۴۰۵

ژوئیه 2026

سراب

س. خرم
هیچ گرگی تنها نیست.
کافی نیست دندان های تیز.
ولع دریدن کافی نیست.
راز عمر اینان'
در هم آوایی زوزه ها.

نشریە هفتگی جنگ کارگری شمارە ٣٨٣

گروه کار کارگری حزب چپ ایران
مطالب این شمارە:
برندگان و بازندگان جنگ زیر ساختها کیانند؟ - صادق کار
ثبات در نااطمینانی حاد - بخش سوم - "استخدام و گرایشهای اجتماعی" در سال 2026 - سازمان بین المللی کار
تحولات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی در قرن بیستم - بخش هفتم - بهروز فدایی
گسترش اعتراضات در وسط جنگ نشانە سرریز شدن صبر و طاقت مردم است - صادق
و...

در پشت این طلا، داستان‌هایی می‌درخشند که باید ما را به مکث وادارند

نام او فقط یک نام نیست، بلکه یک تعهد نامه قدردانی است. لامین و یامال دو همسایه‌ای بودند که اجاره والدینش را وقتی که تهدید به اخراج می‌شدند، پرداخت می‌کردند. هر بار که او گل می‌زند، انگشتانش عدد ۳۰۴، کد پستی روکافوندا، منطقه فقیر و بدنام شده‌ای که در آن بزرگ شده بود، را تشکیل می‌دهند. در مقابل دو میلیارد بیننده در بزرگترین صحنه جهان، محله‌های فراموش شده روشن می‌شوند.

بیانیه کنگره آزادی ایران درباره جنگ، مداخله خارجی و حق تعیین سرنوشت مردم ایران

کنگره آزادی ایران
کنگره آزادی ایران همدردی و همبستگی خود را با همه مردم آسیب‌دیده از این جنگ و خانواده‌های جان‌باختگان اعلام می‌کند. ما ضمن تاکید بر مسئولیت جمهوری اسلامی در سیاست‌هایی که ایران را در معرض جنگ و بحران قرار داده است، تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل به خاک ایران، ادامه جنگ و هرگونه مداخله نظامی خارجی در تعیین سرنوشت کشور را محکوم می‌کنیم.

کنگره آزادی ایران: ائتلاف، حزبی‌جدید یا ظرف حضور همگان؟

نادر عصاره
قطار این تشکل از ایستگاه «اتاق گفتگو و دیالوگ گرایشات فردی و جمعی متکثر با هدف دستیابی به وفاق» عبور کرده است. چالش پیش‌رو دیگر ایفای نقش چتری فراگیر نیست، بلکه تثبیتِ جایگاه خود به‌عنوان یک بازیگر سیاسی تازه در میان رقبای موجود است. البته، پاسخ همین پرسش، مسیر یک‌ساله آینده کنگره را تعیین خواهد کرد.این سناریو، شانس موفقیت “کنگره آزادی ایران ” را،  که ضروری تلقی  و‌مورد استقبال واقع شد، از بین می برد.

نه به تجاوز، نه به جنگ، نه به ستم، استثمار و استبداد، زنده باد همبستگی جهانی با مبارزات مردم درایران

هیئت هماهنگی نهادهای چپ و دمکراتیک
آزادی مردم ایران نه از بمب‌افکن‌های قدرت‌های خارجی به دست خواهد آمد و نه از دل ساختار استبدادی جمهوری اسلامی. این آزادی تنها از دل مبارزه آگاهانه، سازمان‌یافته و مستقل کارگران و مردم مترقی درایران، با اتکا به نیروی اجتماعی خود و با پشتیبانی گسترده نیروهای مترقی و جنبش‌های ضدجنگ جهان، می‌تواند به ثمر برسد.

 «تنها یک سخن در میانه نبود: آزادی!»

کانون نویسندگان ایران
در سرزمینی که هنوز کتاب را ممنوع می‌کنند، زبان را به بند می‌کشند، حقیقت را تحریف می‌کنند و آزادی بیان را به جرم بدل کرده‌اند، آنان که در جانب آزادی ایستاده‌اند از میان نمی‌روند، در حافظه‌ی مردم، در پایداری کلمه و در هر صدایی که از سانسور و سرکوب جان به در می‌برد، زنده می‌مانند. احمد شاملو از تبار همین پایداری بود؛ از تبار واژگانی که در آتش می‌بالند و در باد می‌پراکنند و هرگز خاموش نمی‌شوند.

از «طبقه در خود» تا «طبقه برای خود»؛ بازخوانی یک مسئله فراموش‌شده

عباد عموزاد
یکی از اشتباهات رایج در تحلیل طبقات اجتماعی، تصور این است که طبقه برای خود تنها از طریق رویارویی مستقیم با دیگر گروه‌ها شکل می‌گیرد. در حالی که شکل‌گیری هویت جمعی بیش از هر چیز به توانایی یک گروه برای تعریف خود، اهداف خود و چشم‌انداز آینده خود وابسته است. یک طبقه زمانی به نیروی تاریخی تبدیل می‌شود که نه تنها بداند با چه مشکلاتی مواجه است، بلکه بداند چه جامعه‌ای می‌خواهد بسازد.