"سپهر پسرم کجایی بابا"

در فضا پیچیده فریاد پدر
آهنگ غم پاشیده می گردد
بر زمین هر گذرگاهی
که آغشته به خون زنده نامان است
دراین هنگامه ای کز گرد اندوهی توانفرسا
همه رخساره هاپرگشته ازخشمی چو تندرها
دوچشمان ترمردی که خم‌گردیده پشت اش از مرارت ها  
پی گمگشته اش می گشت با زاری و مویه ها
به فریاد بلند بغض آلودی که می  لرزاند
سراسر پیکر ‌کیهان گردان را
و با دستان رفته از توان میگشت
تا نشانی یابد از فرزند گمگشته میان پیکر بیش ازهزاران جان ز کف داده
که تن هاشان به خون غلتیده با تیر ستمکاران
دریده سینه هاشان دشنه وتیغ تبه کاران  
دمادم بانگ می زد مرد و می گریید  
کجایی ای سپهر من
کجایی پسر بابا

گیتی پورفاضل
۱۴۰۴/۱۱/۱۱