پیوندخیابان و کار ( و جنبش های خیابانی و مطالباتی) که تجربه خیزش اصفهان نمونه برجسته ای از آن است. سوای ویژگی های منحصر به فردخود در اساس به عنوان الگوئی موفق و الهام بخش از مسیر و اهمیت پیوندبین دوشاخه اصلی مبارزاتی یعنی جنبش های خیابانی و مطالباتی در سطح استانی که تکرار و تکثیر آن ها، چه در قالب استانی و در راستای بر پاکردن کانون های خیزش متعدد در مناطق مختلف، و چه ایجادبستری عینی برای زیرساخت های یک خیزش سراسری در تحقق پیوند این دو شاخه اصلی.
گسترش محدودیتهای زمانی و موضوعی پیش بینی شده در برجام بر فعالیت هسته ای جمهوری اسلامی از سوئی و از سوی دیگر رفع تحریمهای هسته ای، عادی سازی روابط اقتصادی و تجاری امریکا و اروپا با ایران با تضمینهای معین، راه حل "مطلوب ممکن" همۀ طرفهاست. اگر این راه حل را "پلان آ"ی تمامی طرفهای درگیر بدانیم، "پلان ب" ای در چارچوب آنچه می خواهند، وجود ندارد. برای پلان ب، یعنی پلانی در صورت عدم توافق، نه جمهوری اسلامی در موقعیت تحمل بی زمان تحریمهاست، و نه امریکا در صدد بازگشت جنگی به خاورمیانه.
اختصاص نیافتن بودجەی کافی جهت اجرای مطلوب رتبەبندی مورد نظر معلمان در مجلس و بیتوجهی بە خواستەهای دیگر معلمان همچون همسانسازی بازنشستگان، مبتنیبرقانون مدیریت خدمات کشوری و رتبهبندی شاغلان حداقل هشتاد درصدحقوق هیات علمی، مطالبات عمدەی اعتراض سراسری معلمان در ١١ آذر بودند. آزادی معلمان دربند و آموزش با کیفیت و رایگان برای همهی دانشآموزان نیز، جزو مطالبات مطرح در تجمعها بودند.
زنان افغانان با ستم و سرکوب در داخل کشورشان بسیار پیش از اشغال امریکا مبارزه میکردند. درسال ۱۹۷۷، میناکشوار- فمنیست، فعال، انقلابی- راواAWA ، انجمن انقلابی زنان افغانستان را تاسیس کرد. راوا به عنوان اولین دفاع سازمان یافته از حقوق زنان کشور، شیرخوارگاهها، مدارس، دورههای پرستاری، و مراکز صنایع دستی برای زنان افغان و پناهندگان زن تاسیس کرد.اگرچه در دهه ۱۹۹۰ ، ابتکارات راوا از سوی حکومت طالبان ممنوع شد، اما آنها به مقاومت ادامه دادند و راه را برای نمایندگی اجتماعی و سیاسی زنان آماده کردند. کشوار و راوا نیازشدید به " رهایی از داخل" را درافغانستان نشان دادند.
همبستگی جنبشهای اجتماعی در برابر اقتدارگرایی و نیز برای تحقق یک پروژه مشترک سیاسی – اجتماعی چقدر امکانپذیر است؟
– چگونه میتوان همبستگی جنبشهای اجتماعی را محقق کرد بدون آنکه اهداف هر جنبش در سایه جنبش دیگری محو شود (با نگاه آسیبشناسانه به رابطه چپ با جنبشهای زنان، ملی، کارگران، جوانان و ... در ایران معاصر)؟
– براساساین آیا میتوان دالّ فراگیری برای دربرگرفتن هدفهای ترقیخواهانه همه جنبشهای اجتماعی تعریف کرد؟