نوامبر 2026

و در ادامه حمایت و همبستگی خود را با کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» اعلام کرده است؛ کارزاری که زندانیان مخالف مجازات اعدام در چارچوب آن، هر سه‌شنبه با اعتصاب غذا به صدور و اجرای احکام اعدام اعتراض می‌کنند. و از دیگر تشکل‌های صنفی و مدنی خواسته است با صدور بیانیه، برگزاری گفت‌وگو و هم‌اندیشی و یافتن راهکارهای عملی مشترک، برای توقف اعدام‌ها اقدام کنند. «سکوت در برابر اعدام انسان‌ها به معنای بی‌تفاوتی در برابر سلب حق حیات و عادی‌سازی خشونت حکومتی است».

بحران اقلیمی اساساً محصول عملکرد کشورهای صنعتی و نابرابری‌های ساختاری اقتصاد جهانی است، بنابراین بدون در نظر گرفتن مسئولیت تاریخی این کشورها این بحران قابل حل نيست. کشورهایی که بیشترین سهم را در انباشت تاریخی گازهای گلخانه‌ای داشته‌اند، باید مسئولیت متناسب با سهم تاریخی و توان اقتصادی خود را در تأمین منابع مالی، انتقال فناوری و حمایت از کشورهای آسیب‌پذیر بپذیرند.

٣٠ کنشگر سیاسی و مدنی با انتشار بیانیه‌ای مشترک، ضمن اعتراض به تشدید اعدام‌های سیاسی و امنیتی در ایران و نقض دادرسی عادلانه، خواستار توقف فوری و بی‌قیدوشرط اعدام‌ها شدند و نسبت به پیامدهای خشونت دولتی بر امنیت و همبستگی ملی هشدار دادند.

در این شرایط حساس و سرنوشت‌ساز، سکوت در برابر اعدام انسان‌ها به معنای بی‌تفاوتی در برابر سلب حق حیات و عادی‌سازی خشونت حکومتی است.

تاریخ درباره موضع و عملکرد ما قضاوت خواهد کرد: آیا ما معلمانی بودیم که تنها به مطالبات معیشتی و منزلت صنفی خود اندیشیدیم، یا هنگامی که دانش‌آموزان دیروزمان را به سوی زندان و چوبه‌های دار می‌بردند، سکوت نکردیم؟ شاید نخستین گام، اعلام همبستگی با کارزاری باشد که در آن، هر سه‌شنبه، زندانیان با اعتصاب غذا به اعدام نه می‌گویند. گام بعدی، موضع‌گیری شفاف و علنی علیه اعدام است؛ اما این اعتراض نباید به انتشار یک بیانیه محدود بماند

شکست آنان فرصتی است برای ما — نه برای بازگشت به گذشته‌ای که همین بحران را آفرید، بل‌که برای ساختن آینده‌ای دیگرگون. آینده‌ای که در آن دگرگونی از پایین به بالا می‌آید، نه از سوی یک رهبر یا یک حزب؛ آینده‌ای که در آن مردم نه تنها رأی می‌دهند، بل‌که تولید، پخش و گردانندگی جامعه را خود در دست می‌گیرند؛ و آینده‌ای که در آن شعارهای دادگری نه برای فریب، بل‌که برای بر زمین نشستن راستین زندگی‌اند.

مطالبات معترضان به افزایش دستمزد محدود نمی‌شود؛ آن‌ها حمایت قانونی از مستأجران، گسترش مسکن عمومی و مقابله با سوداگری در بازار املاک را نیز دنبال می‌کنند. از نگاه این گروه‌ها، دستمزد زمانی می‌تواند نیازهای زندگی را تأمین کند که بخش عمدۀ آن صرف اجاره‌بها و هزینه‌های ضروری نشود.

فعلا سرمایە داران حاکم بر این کشورها مانند رژیم های دیکتاتوری هم چون جمهوری اسلامی دست شان باز نیست کە معترضان را بە گلولە ببندند و اعدام نمایند یا زندانها را از ناراضیان پر کنند. برخورد جمهوری اسلامی با طبقە کارگر نیک کە بنگریم بە مراتب استثمارگرانە تر و بدتر از کشورهای امپریالیستی است. در این کشورها نیز گرچە مناسبات ناعادلانە و استثمارگرانە است، حداقل کارگر می تواند برای دفاع از حقوق خود اتحادیە و حزب تشکیل دهد و حق اعتصاب داشتە باشد و اعتراضاتی مشابە آنچە در این روزها...

خشم، بی هنجاری، اضطراب و بیگانگی
پریکاریا چهار وضعیت را تجربه می‌کند که با 4 واژه انگلیسی آغازشونده با حرف A مشخص می‌شوند: خشم (Anger)، بی هنجاری (Anomie)، اضطراب (Anxiety) و بیگانگی(Alienation) . خشم از سرخوردگی ناشی از مسدود به نظر رسیدن مسیرهای پیشرفت به سوی یک زندگی معنادار و نیز از احساس محرومیت نسبی سرچشمه می‌گیرد. برخی ممکن است این احساس را حسادت بنامند، اما قرار گرفتن در میان مظاهر موفقیت مادی و فرهنگ سلبریتیها و بمباران مداوم با این مظاهر، ناگزیر کینه و رنجشی عمیق برمی انگیزد

.
پژوهش مارال جعفری این تصویر را به چالش می‌کشد.
او نشان می‌دهد که کارگران نفت در دهه ۱۹۶۰ همچنان انواع کنش جمعی را انجام می‌دادند؛ از اعتراض و شکایت تا اقدام‌های جمعی در محیط کار. در شرایطی که سرکوب سیاسی و کنترل سازمانی شدید بود، کارگران روش‌های جدیدی برای بیان مطالبات پیدا کردند

تکرار راە و روشهای مبارزاتی تا کنونی اگر چە از ناگریزی شرایط استبدادی و جلوگیری حکومت از فعالیت اتحادیە های کارگری است، اما برای رها شدن از این دور تسلسل باطل، باید بدنبال روشهای کارآمد تازەای و مقدم بر همە سازماندهی کمیتە های اعتصاب و همبستگی بود.
اگر دولت های فرانسە واسپانیا این روزها در مقابل اعتراضات کارگران و مردم مجبور بە عقب نشینی می شوند، دو دلیل عمدە بیشتر ندارد، سازمانیافتگی طبقە کارگر و زحمتکش و وجود دمکراسی. در این کشورها