محسن سجادی ریئس هیئت مدیرە سندیکای کارگران خیاط بود. بیشتر اعضای سندیکا در آن موقع کارگرانی بودند کە در کارگاە های خیاطی کار می کردند و اکثرشان نە تحت پوشش قانون کار بودند و نە حتی تا سال ٥٧ کە انقلاب شد تحت پوشش تامین اجتماعی قرار داشتند.
مرکز این سندیکای قدیمی در طبقە دوم یک پاساژ در خیابان لالە زار تهران بود. البتە دفتر و محل جلسات سندیکای قدیمی دیگر مانند، سندیکاهای بافندە سوزنی، کفاش، قناد نیز در همان محل بود.
از همان هفتە های اول بعد از انقلاب، این سندیکاها وقتی جلسە داشتند مورد حملات دستجات چماقدار قرار می گرفتند. جوری کە آدم احساس می کرد کە آنها از مدتها قبل برای حملە بە سندیکا ها سازماندهی شدە بودند. با چوب و چماق می آمدند، می زدند و بعد از بر هم زدن جلسە می رفتند و گاهی هم کە از آنها شکایت می شد مسئولین شاکیان را بە تمسخر می گرفتند. .یک روز هم سر راە محسن ظاهر شدند و حسابی کتکش زدند و تهدیدش کردند.
در آستانە انقلاب ٥٧ همە ی این سندیکاها و سایر سندیکاهای صنوف کە یا عملا بە دلیل سرکوب تعطیل یا غیر فعال شدە بودند مجامع عمومی تشکیل دادە بودند و فعالیتهای خود را از سر گرفتە و گسترش دادە بودند.
اکثر رهبران و خیلی از اعضای سندیکا ها بعد از کشتار ١٧ شهریور در اعتراضات شرکت داشتند و یکی از اعضای سندیکای بافندە نیز در جریان اعتراضات کشتە شدە بود.محسن سجادی نیز در مجمع عمومی کارگران خیاط انتخاب شە بود. او جوانی محجوب و از یک خانوادە خراسانی بود کە از کودکی کار در کارگاە های خیاطی را شروع کردە بود و بە استاد کاری مسلط و خوش سلیقە در حرفە خیاطی زنانە دوز تبدیل شدە بود. بهمین جهت کمتر نگران عواقب فعالیت سندیکایی بود چون بخاطر طراحی های مشتری پسندش از سوی کارفرماها تحمل می شد.
محسن در میان کارگران خیاط بزرگ شدە بود و نزد آنان از قبل هم محبوب بود و هم نفوذ معنوی داشت و ضمنا بخاطر سالها کار در میان کارگرانی کە بقول خودش در میان شان زیستە بود با مشکلاتشان آشنایی داشت.
او دوسال قبل از انقلاب توسط یکی از محافل مائویستی سمپات سازمان توفان وارد فعالیتهای سیاسی محفلی و مخفی شدە بود، اما مدت کوتاهی بعد سمپات چریکهای فدایی خلق شدە و بعد از انشعاب در میان چریکها بە اکثریت ملحق شدە بود. بعد از ضربات سالهای ٦٢ بە بعد بە این سازمان قبل از اینکە بە زندان بیفتد، از سازمان کنارە گیری کردە بود و با هیچ جریان سیاسی دیگری نپیوستە بود. محسن متاسفانە مدت کمی بعد از آنکە از زندان آزاد شد جان سپرد.
او در مسائل صنفی و سندیکایی و سازماندهی بسیار کارآمد و توانا بود و در ارتباط با برقراری همکاری میان سندیکاها و تعدادی از شوراە های کارگری نقش داشت و نمایندە سندیکای خیاط در این تشکل رو بە رشد بود کە دە ها سندیکا و شورا را توانستە بود گرد هم بیاورد و فعالیت هایشان را با هم هماهنگ کند.
فعالیت سندیکاهای مستقر در لالە زار بواسطە حضور سندیکالیست های با سابە و پر تجربەای مانند سمنانی و یعغوبی و دیگران بسیار سازمان یافتە، موثر و پر ثمر بود. سندیکا ها حتی یک نشریە بنام اول ماە مە داشتند کە مسئول آن یک زن جوان بافندە بود. پس از حملە بە مرکز سندیکایی لالە زار و بازداشت عدەای نشریە را نیز تعطیل کردند. تشکیل تعاونی مصرف و مسکن، کمیتە ورشی از خدمات رفاهی سندیکاها بە کارگران بود. یکی دیگر از اقدامات آنها بیمە کردن کارگران بود کە رضایت هزارن کارگر را فراهم کردە بود. بعد از سرکوب سندیکاها و احزاب و سازمانهای کارگری تعاونیها مورد یورش عوامل خانە کارگر قرا گرفتند و بعد از مدت کوتاهی از حرکت بازماندند
آدم وقتی کە این همە تفرقە و پراکندگی را در میان احزاب و سازمانهای چپ مشاهدە می کند، براستی نمی تواند غبطە همکاری و اتحادی را کە میان سندیکاها و شوراها در آن هنگام وجود داشت نخورد.
امروزە کە وضعیت معیشتی و زیستی اکثریت مردم بویژە مزد و حقوق بگیران فاجعە بار است و بە هیچ روی با وضعیت آن هنگام قابل قیاس نیست با اینکە می بینیم همە از نبود اتحاد و همبستگی گلە و شکایت می کنند، ولی در عمل می بینیم ما چپ ها از همیشە پراکندە تر هستیم و بجای اینکە کوشش در جهت اتحاد و تقویت تشکلهای متعدد موجود کنیم، مرتب مشغول تشکیل نهادهای غیر لازم و غیر اثر گذارهستیم
.تا کارگران آثار اتحاد و همکاری را در میان ما مشاهدە نکنند، دعوت ما بە اتحاد را کە از شروط اساسی تغییراساسی است نخواهند پذیرفت. ما اگر کارگران را دعوت بە اتحاد و همبستگی می کنیم،درست نیست خودمان متفرق و پراکندە بمانیم . این پراکندگی ها هر دلیلی کە داشتە باشد حداقل در ابعاد کنونی توجیە پذیر نیست. امیدوارم تشکلهای مستقل و فعالین سیاسی چپ خود را از این بیماری مهلک برکنار نگە دارند.
افزودن دیدگاه جدید