به جانبخشانِ راه آزادی( دیماه ۱۴۰۴)
رها از دیروز
و
فردا
بر زمان وُ زبانمان جاری
گستره ی بی رنگی وُ رنگ
می بارد
از آسمان وُ زمین
چنان مُردیم
که
زندگی از لبخندِ فریادمان
می سراید
بر سرایِ عزایِ جنگل
تمنایِ یگانگی را
خاری خار
و
عقوبتِ اذانِ گنبد ها
در ماتمِ پایانِ خویش
نگران وُ ترسا
از رقصِ رعنایِ ما
که
دیگر نشانی
از منبر وُ دروغ نیست
سلام
ای شکوفه های سپیدِ بودن
جوجه گلهایِ رقص وُ امید
نامتان
همه گلِ سرخ
بنشسته
بر تارُکِ فروزانِ فریاد
اگر
او
از خدایِ سالِ شصت گفت
اگر
کلامِ خدا بود
بر زبانش
اگر
به رگبارِ تیروُ فتنه بست
آوازِ آزادی را
اما
اما
ندانست
که
نفرینِ ماسیده بر لبهای مادران
گُدازه ای از آتش
تا
چیدنِ سپیده وُ ستاره
از سقفِ آسمان
و
پروازِ کبوترهایِ سپید
بر بامِ جهلشان
همچنان جاری
از یاد مَبر
که
سمندر عشق می آید سبکبال
و
می پاشد دانه های سبز را
در سینه ی سوخته ی زخم
و
همایِ سعادت
می زاید
در آغوشِ البرز
غرورِ فردایمان را
10/01/2026
رسول کمال
افزودن دیدگاه جدید