گزارشاتی کە منتشر می شوند بە رغم ایجاد آتش بس حکایت از تداوم اخراجهای دستە جمعی کارگران خصوصا در بخش خصوصی دارند.
تردیدی نیست کە جنگ و اثرات آن بیشترین نقش را در این خصوص داشتە و دارند. وزیر کار چند روز قبل از بیکارشدن دومیلیون نفر در اثر جنگ خبر داد.
صحت و سقم این آمار البتە معلوم نیست ، با این حال اینکە عدە زیادی بواسطە جنگ بطور مستقیم و یا غیر مستقیم مشاغل خود را از دست دادەاند جای تردید نیست.
اما بخشی از اخراج ها آنطور کە از گفتە های کارگران اخراج شدە بر می آید مربوط بە جنگ نیست بلکە استفادە از جنگ و شرایط جنگی برای اخراج کارگران قدیمی و با سابقە و جایگزین کردن تدریجی آنها با کارگران تازە و کم هزینە تر و همچنین فشار بە حکومت برای تسریع روند مقررات زدایی در جهت امیال سرمایە داران و علیە حقوق و معیشت کارگران و کل نیروی کار است.
حکومت نیز هم آمادگی لازم را برای این کار داشتە و دارد و هم می تواند بە بهانە شرایط جنگی روند مقررات زدایی از مناسبات در بازار کار را شتاب بدهد.
از سوی دیگر دستگاە سرکوب رژیم نیز حملات خود بە تشکلها و نهادهای محدود مدافع حقوق کارگران را در طول جنگ چنان تشدید کردە است کە آنها نتوانند عکس العمل موثری نسبت بە این روند نشان دهند.
کانالهای تعدادی از تشکلها توسط نیروهای امنیتی حک شدە است و فعالیت تعدادی دیگر عملا با تهدید این نیروها بە شدت منفعل شدەاند. اخبار مربوط بە اعتراضات نیز بندرت در رسانە های در دسترس منعکس می شوند و بستن اینترنت اطلاع رسانی در مورد اعتراضات را محدود کردە است.
از سوی دیگر در حالی کە دریافتی های کارگران در اثر تعرضات همە روزە دولت و کارفرمایان و همچنین افزایش قیمتها و تورم و سقوط آزاد ریال روز بە روز کم ارزشتر می شود، فشار معیشتی بر کارگران و اکثریت مردم عرصە را هر روز کە می گذرد بر آنها تنگتر و غیر قابل تحملتر می کند.
برخی گزارشها از افزایش پنج میلیون نفر بە شمار جمعییت زیر خط فقر مطلق در همین مدت کوتاە خبر می دهند. فقر در ایران البتە سالهاست کە در کشور روند صعودی داشتە است، با این وصف روند آن پرشتابتر از همە ی سالهای گذشتە شدە است.
در چنین اوضاع احوالی مقامات حکومتی کە هر روزە از مقاومت بی نظیر مردم در مقابل جنگ طلبان و متجاوزان خارجی دم می زنند، اما بجای جبران مقاومت مردم در مقابل تجاوز خارجی حقوق و رفاە و آزادی همان مردم را با سو استفادە از جنگ مورد تعرض قرار می دهند و بخود اجازە می دهند همین مردم را بیشتر از پیش از حق و حقوق شان محرومو تحت فشار قرار دهند .
بلە مقاومت مردم علیە تجاوز جنگی امریکا و اسرائیل واقعیتی است انکار نشدنی، اما خود سرکردگان نظام استبدادی و سرکوبگر اسلامی هم بە روشنی می دانند کە این مقاومت بخاطر احساس میهن دوستانە و آگاهی سیاسی اکثریت مردم ایران نسبت بە بد عاقبتی جنگ و تجاوز خارجی است و ربطی بە حمایت از رژیم ندارد و اگر اعتراضات افت کردە است، نباید بە حساب حمایت از وضعیت موجود گذاشتە شود. کما اینکە اعتراضات معیشتی بلافاصلە بعد از اعلام آتش بس شروع وپس از دفع تجاوز جنگ افروزان و حامیان داخلی و خارجی شان سرعت خواهند گرفت.
بهمین دلیل است کە مقامات حکومتی مقاومت مردم را ریاکارانە تحسین می کنند و آن را بە حساب حمایت از رژیم می گذارند، اما در همان حال فرصت طلبانە سرکوب مردم را تشدید و حقوق اکثریت جامعە را مورد تعرض قرار می دهند و قوانین را بە نفع اقلیت ثروتمند در قدرت تغییر می دهند .
این نوع برخورد با مردم از لحاظ منطق سیاسی و اوضاع کنونی ابلهانە است و نتیجەای غیر از تشدید خشم ستمد دیدگان نسبت بە حاکمان ستمگر و سست کردن مقاومت آنها در مقابل دشمنان خارجی نخواهد داشت. اکثریت عظیم جمعیت فقر زدە را هیچ رژیمی با سرکوب و دیکتاتوری نمی تواند از ادامە مبارزە و توسل بە انقلاب برای احقاق حق بازدارد.ادامە این رویە قابل دوام نیست. رژیم چارەای در موقعیت کنونی جز این ندارد کە بین تسلیم شدن بە مطالبات جامعە یا انقلاب یکی را بپذیرد
افزودن دیدگاه جدید