با اندوه فراوان خبر درگذشت رفیق شفیق دیرینه - مظفر اکرم عزیز را شنیدیم و در تاثر بسیار، سیمای دلنشیناش را دیگر بار در برابر دیدگانمان یافتیم. انسانی که او را همواره به اخلاقمندی والا و فروتنی زبانزد میشناختیم. این یار دورهی جوانی و همبندی ما که از نوجوانی تحت تاثیر منش و روش سیف دلیل صفایی ـ آن جانباختهی خیزش «سیاهکل» - پای در فعالیت سیاسی نهاده بود، ۵ سال از جوانی خود را به پایداری در زندانهای سیاسی گذراند. مظفر فعالیت سیاسی خود را از دانشکدهی فنی دانشگاه تبریز آغاز کرد و ۵۵ سال از حیاتش به مخالفت با دیکتاتوری و استبداد از جایگاه عدالت خواهی اجتماعی گذشت. مظفر تا واپسین روزهای زندگی همچنان بر آرمان و آرزوهای انسانی پای فشرد.
گرچه سالهای پایانی حیات وی در رنج از بیماری جانکاه سپری شد، اما از راه دور نیز میتوان دریافت که آن لبخند مهربانانه که با دیدن هر آشنایی بر لبانش میشکفت، هرگز و تا به پایان نیز از چهرهاش رخت برنبست. مظفر تا به آخر همانی ماند که بود: هنگام شنیدار و تفکر بسی خونسرد و در دیدار با یاران بسیار خونگرم. رنج بردن از محنت و فقر مردمان، بیزاری از ستم، اعتراض به تبعیض، همیاری در سکوت با هر نیازمند یاری، تواضع ستودنی، و اندیشیدن و بازاندیشی در راه و روش مبارزه، از صفات پایدار و همه عمری مظفر اکرم بود. یاد مظفر را هیچگاه نتوان کاست؛ او از زمره نفراتی بود که به قول نیما «یاد بعضی نفرات روشنم میدارد».
ما تنی چند از فراوان دوستداران مظفر اکرم که دریغا شانس آن نداشتیم تا بعد چهل و پنج سال دوری از او، به حرمتش دسته گلی نثار راه رفتهی وی کنیم، اینجا و از بُعد مسافت بسیار، یاد و خاطرهی وی را با همهی وجود گرامی میداریم و به تکرار نام عزیزش برمیآییم. ما، فقدان مظفر اکرم وداع گفته و از دست رفته را به همسر محترم و فرزندان دلبند این عزیز، نیز خانواده و هر بازمانده و دوست وی تسلیت گفته و خاطرهی مانای وی را یاد میداریم.
محمدرضا حدادپور خیابان – مجید عبدالرحیم پور – بهزاد کریمی
۲۲ شهریور ماه ۱۴۰۵
چاپ
افزودن دیدگاه جدید