مارس 2026

حزب چپ ایران نسبت به خطری که جان زندانیان سیاسی را تهدید می‌کند هشدار می‌دهد و از همه مردم، به‌ویژه خانواده‌های زندانیان، أحزاب و سازمان‌های سیاسی و نهادهای دموکراتیک می‌خواهد که مردم را برای تجمع در برابر درِب زندان‌ها تشویق کنند و از مجامع بین‌المللی نیز بخواهند نسبت به جان و سلامت زندانیان سیاسی حساسیت نشان دهند. همچنین با پیوستن به کارزار «سه‌شنبه‌های اعتراضی» که از مدت‌ها پیش به ابتکار خود زندانیان آغاز شده است، می‌توان فشار بر حکومت را برای آزادی آنان افزایش داد

خامنه‌ای در آخرین ماه زمستان ایران رفت و پیشواز بهار مردمی در راه. جمهوری اسلامی ماندنی نیست و چه بسا در چشم اندازی چنان نزدیک و دسترس‌پذیر فروبریزد که به تصور نیاید. او رفت؛ امید که جمهوری اسلامی هم برود.

دومین کنفرانس هم‌اندیشی فعالین مدنی آذربایجان در تاریخ ۷ اسفندماه ۱۴۰۴ با حضور قریب یکصدتن از فعالین مدنی آذربایجان از ساعت ۲۰ الی ۲۲:۳۰ سالن اجتماعات ساختمان ائل‌ائوی واقع در شهر تبریز تشکیل شد. در پایان متن قطعنامه‌ای طیّ ۹ ماده توسط مهندس علیرضا صرافی قرائت شد به تأیید اکثریت حاضرین در اجلاس رسید. 

در ۱۰ اسفند ۱۴۰۴، بر پایه داده‌های ثبت‌شده، دست‌کم ۷۲ رخداد در ۲۰ استان گزارش شد؛ تهران با ۳۷ رخداد (۵۱٪) در صدر قرار گرفت و ترکیب حملات شامل ۳۹ حمله موشکی (۵۴٪)، ۳۲ رخداد با روش نامشخص (۴۴٪) و یک حمله هوایی بود. همزمان، دست‌کم هدف‌گیری ۳۰ هدف یا تأسیسات در ۱۲ استان ثبت شده که شامل ۱۵ هدف نظامی-امنیتی، ۷ مورد زیرساخت-اماکن غیرنظامی، ۵ مرکز درمانی یا پایگاه اورژانس، ۲ منزل مسکونی و یک مدرسه است.

نباید به این توهم دامن زد که بمباران راه را هموار می ‌کند. مسیر دستیابی به دموکراسی، بدون تغییر بنیادین در نگرش‌ها و روش‌های ما، دشوارتر شده است. اگر قرار است آینده‌ای متفاوت ساخته شود، باید از ذهنیت‌های وحدت‌ گریز کنونی عبور کرد و بر پایه اشتراکات، گام‌ ها را مشترک کرد. به میزانی که نقاط مشترک داریم، به همان میزان مسئولیت داریم که هماهنگ عمل کنیم. آینده کشور، بیش از آنکه در آسمان جنگ تعیین شود، در زمین سیاست و در توان و اراده ما برای اتحاد و همبستگی رقم خواهد خورد.

در نهایت، آنچه این دفترچه ارائه می‌دهد، نه یک «گذار دموکراتیک» که نوعی «گذار امنیتی-تکنوکراتیک» است که در آن، ثبات فنی و حفظ ساختارهای قدرت (حتی با تغییر چهره) بر مشارکت مردمی، عدالت اجتماعی و پاسخگویی به مطالبات تاریخی اولویت دارد. برای جامعه‌ای با مختصات ایران، چنین پروژه‌ای نه تنها پاسخگوی بحران‌های موجود نیست، بلکه می‌تواند خود به عاملی برای تعمیق شکاف‌ها و انسداد مسیر گذار واقعی به دموکراسی تبدیل شود

خودآگاهی به مساله معوقه تاریخی ایران و گشودن مسیربرون رفت از آن، زیرنظر گرفتن لحظه‌های گوادلوپ حکومت اسلامی و سودای تأسیس قدرت مؤسس کاذب و این بار عمدتا با قابلگی آمریکا و اسرائیل و از طریق مداخله نظامی و گسیل ناوگان‌های عظیم دریايی و بمب افکن‌های نامرئی، آن چه که ترامپ آن را «آرماداهای» زیبا و قشنگ می نامد، و بالأخره مهم تر از همه به میان آمدن عاملیت و خودآئینی جامعه و کنشگران‌ است که هم چون بنیان گذاران «قدرت مؤسس» واقعی، مهر ابطال بر پیشانی مدعیان کاذب موج سوار و کاذب بزنند. 

برای چپهای ایران مبارزه (بطوردمکراتیک با رعایت اصول دیپلماتیک بین المللی )برای آزادی ملتهای بلوچ و کرد و..؛ فراتر از محدوده ایران یک وظیفه ملی و انترناسیونالیستی است. ما اصولا مردم(ملت) های منطقه را برادران تاریخی می دانیم حفظ این برادری بر پایه اشتراکات فراوان تاریخی برای ما اهمیت استراتژیک دارد

مرگ خامنەای تنها مرگ یک رهبر خودکامە و مستبد کە با مشت آهنین رژیم و کشور را ادارە می کرد و بە راحتی فرمان کشتار و سرکوب مخالفین را می داد نیست. او بهمراە خود سیستم تک نفرە فقاهتی را هم بە گور می برد. مرگ سیستم رهبری تک نفرە و فقاهتی و تغییراتی کە سمت و سو و آیندە آن هنوز مشخص نیست، مردمی را کە تا کنون دستکم پنج بار برای سرنگون کردن رژیم فقاهتی قیام کردەاند و همچنان خواهان سرنگونی رژیم هستند نرم نخواهد کرد.