ژانویه 2026

رژیم جنایتکار آخوندی به‌خوبی می‌داند که به پایان خط رسیده است. چراغ عمرش رو به خاموشی‌ است و برای چند صباح بیشتر، بی‌پروا حمام خون به راه می‌اندازد. امروز میان مردم و این رژیم، نه شکاف، که دریایی از خون جاری است؛ دریایی که بازگشتی برای حاکمان باقی نگذاشته است. این رژیم رو به احتضار، در نبردی سرنوشت‌ ساز با نیروهای آزادی‌خواه، عدالت‌طلب و میهن‌دوست قرار دارد و خود نیز می‌داند که چه در داخل و چه در عرصهٔ جهانی، زمان علیه اوست.

در روز بیست‌وهفتم اعتراضات سراسری، روند تحولات بیش از آنکه با کاهش تنش همراه باشد، در سه محور اصلی تداوم یافت: ۱) استمرار محدودیت ارتباطات و گزارش نت‌بلاکس از ورود قطعی به سومین هفته (۳۴۸ ساعت)، ۲) گسترش بازداشت‌ها و احضارها و برجسته‌شدن پرونده‌های امنیتی و “اعترافات اجباری”، و ۳) تشدید واکنش‌های بین‌المللی با محوریت نشست ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل و تصویب قطعنامه تمدید مأموریت گزارشگر ویژه و کمیته حقیقت‌یاب.

حزب چپ ایران اپوزیسیون جمهوری خواه و دموکرات را به درک این لحظه‌ی تاریخی فرامی‌خواند، کشور ما امروز به چیزی فراتر از این یا آن برنامه‌ی مورد نظر هر کدام از ما و تداوم تقابل این برنامه‌ها در صحنه‌ی سیاسی احتیاج دارد. امروز ما باید در عین پایبندی به برنامه‌ی خود، به برنامه‌ی عملی مشترک برای تغییرات بزرگ در سطح ملی فکر کنیم. برنامه‌ای که به‌مثابه‌ی میثاق ملی اشتراکات حداقلی بخش بزرگی از نیروهای اپوزیسیون را دربرگیرد و به نیازهای جنبش انقلابی مردم در این برهه‌ی حساس پاسخ دهد. 

ایالات متحده که مدت‌ها سپر دفاعی FDS بود، به دمشق چراغ سبز نشان داد، بدون هماهنگی با سایر متحدان ائتلاف ضد داعش، از جمله فرانسه. دیروز، سخنگوی وزارت خارجه فرانسه اعلام کرد که فرانسه «کردها را رها نمی‌کند. ما می‌دانیم چه بهایی به آن‌ها مدیونیم، آن‌ها برادران جنگی ما هستند.» بعلاوه، ریاست جمهوری فرانسه (کاخ الیزه)، با صدور اطلاعیه ای اعلام کرد که ادغام سیاسی و نظامی  کردها  که مورد تایید فرانسه  است نمی تواند با زور صورت گیرد. با این وجود، در میدان، کردها در حل باخت کامل هستند. 

سلطنت‌طلبی، با تمام هیاهوی رسانه‌ایش، یکی از موانع جدی وحدت، آگاهی و پیشروی جنبش اعتراضی مردم ایران است. جنبشی که بهای آزادی را با خون داده، نیازی به بازتولید گذشته ندارد. آیندهٔ آزاد ایران نه در کاخ، نه در حوزه های دینی، و نه در اتاق‌های جنگ قدرت‌های خارجی، بلکه در خیابان‌ها، اعتصابات و مقاومت جمعی مردم رقم خواهد خورد.

در بزرگداشت قربانیان اعتراضات دی ماه مردم ایران. جمع کثیری از ایرانیان با حضور خود همدردی خودرا با بازماندگان بیان داشتند و کشتار مردم توسط حکومت اسلامی را به شدت محکوم نمودند.

گفت‌وگو ی اکبر کرمی و بهروز خلیق

نام‌هایی چون «همکاری ملی»، «شکوفایی ایران»، «پیمان نوین»، «منشور مهسا» و پیش‌تر «وکالت» قرار بود راه عبور از بن‌بست تاریخی اپوزیسیون باشند؛ اما در عمل، به زنجیره‌ای از ناکامی‌های تکرارشونده تبدیل شدند که نه‌تنها به تغییر موازنه‌ی قدرت نینجامیدند، بلکه شکاف، بی‌اعتمادی و سرخوردگی را تعمیق کردن

بلە هزاران نفر کشتە و دەها هزار تن مجروح و معلول بە اسارت درآمدند، ولی نە این جنبش خاموش شدنی است و نە بحرانهای رژیم با این جنایات رفع خواهند شد. مردم نان، مسکن، آب، برق آزادی و عدالت می خواهند، کە هیچ کدام آنها با کشتار و شکنجە و فریب و دروغ و پرکردن زندانها از آزادیخواهان تامین نمی شوند. گلولە شکمهای گرسنە را البتە سوراخ می کند، اما سیر نمی کند. مسئلە این است!

بحث دربارهٔ نهادها و توسعه در علم سیاست تا حدی تحت سیطرهٔ "فرضیهٔ نوسازی" سیمور مارتین لیپست (Seymor Martin Lipset)، جامعه شناس، قرار داشته است. طبق این فرضیۀ ساده "همزمان با توسعهٔ کشورها، کیفیت نهادها، آموزش و خدمات بهداشتی آنها نیز بهبود می‌یابد". به بیان پیچیده تر و فنی تر، جهت علیت از سطح زندگی به سوی نهادهاست، و نه برعکس.