فوریه 2026

فقط در سیستم های غیرمتمرکز و فدرال، امکان آموزش به زبان مادری وجود دارد چرا که فدرالیسم کمک می کند، اختیار آموزش به واحدهای محلی منتقل شود، زبان از « مسئله امنیت ملی» به سیاست عمومی محلی تبدیل شود و امکان متنوع آموزشی ایجاد شود. در سیستم فدرال، ایالت ها زبان یا زبان های آموزشی اصلی خود را تعیین می کنند که مدل آموزش دوزبانه یا چندزبانه  طراحی کنند و محتوای درسی محلی (فرهنگ، تاریخ، ادبیات) را تدوین نمایند. هر کودک حق دارد تحصیل ابتدائی را به زبان مادری خود آغاز کند و در عین حال زبان ارتباطی کشور را به طور کامل بیآموزد.

بر سر مزارش نوشته‌اند نویسنده، شاعر و مدرس، دختر جوانی که مادر بر سر مزارش فریاد می‌زند و واگویه می‌کند: دخترم نخبه بود، با زحمت خودش وارد دانشگاه شد، سهمیه‌ای نبود. با علم و دانش بود و سرشار از آرزو، همیشه می‌گفت خیلی‌ها در دانشگاه سواد ندارند و با سهمیه آمده‌اند و من خجالت می‌کشم که باید کنار آنها درس بخوانم. یکی از حاضران می‌گوید دانشگاه خوارزمی درس خوانده است خانواده یکی از جان باختگان چند شاخه گل روی قبر می‌گذارد. مادرش تشکر می‌کند و می‌گوید: دختر من خودش گله.

کارگران از شرایط زندگی خود ناراضی‌اند اما حق اعتراض هم ندارند. و جالب اینجاست که تمام مسئولان، از نمایندگان مجلس گرفته تا بالاتر، پشت هم اذعان می‌کنند که سفره‌ی کارگر کوچک شده و وضعیت خوب نیست؛ اما در واقعیت، همه این اظهارات فقط شعار است یا اینکه برآمده از دعواهای جناحی‌ست؛ همه مسئولان سعی می‌کنند خودشان را سفید جلوه دهند اما واقعیت این است که همه مقامات اعم از رئیس جمهور تا نمایندگان مجلس و ...، در این وضعیت مقصرند.

او سال‌ها به عنوان نماینده سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) در ایرلند، دانمارک، هلند و سپس به عنوان نماینده عالی فلسطین در فرانسه و اتحادیه اروپا خدمت کرد. حتی مخالفان سرسخت او، از جمله سفیران سابق اسرائیل، او را «مبارزی پرشور» توصیف می‌کردند که با وجود ملی‌گراییِ راسخ، همواره به دنبال مسیرهای ممکن برای صلح بود.

نقد به بهزاد کریمی، نقد به یک شخص نیست، بلکه نقد به یک گرایش تاریخی است که در لحظات بحران، دچار فلج تحلیلی می‌شود و به دامن دشمن طبقاتی پناه می‌برد. باید دانست که مذاکرات مسقط، صلح نمی‌آورد، بلکه غارت را قانونمند می‌کند، تنها صلح پایدار، از دل قدرت سازمان‌یافته‌ی محلات می‌گذرد. موفقیت ترامپ در مذاکرات، نجات ایران نیست، بلکه تثبیت فرآیند ویرانی ملی است. باید با صدای رسا گفت: نه به بوروکراسی غارتگر، نه به امپریالیسم ویرانگر.تمام قدرت به کمیته های مستقل محلی و شوراهای مستقل زحمتکشان!

خط راهنمای دمکرات‌های جمهوری‌خواه تمرکز مبارزه با جمهوری اسلامی است و رقابت متمدنانه در درون اپوزیسیون.
افشای رفتار فاشیستی در اپوزیسیون لازم است، فاشیسم نهادی را اما باید در رژیم قاتل هزاران تن طی دو روز جُست.
راه به زیر کشیدن این نظام، اجماع حداکثری است بر سر حداقل‌ها با چشم‌انداز گذار از جمهوری اسلامی به دمکراسی.
کمینه‌های عاجل لحظه نیز‌: نجات ایران است از دام جنگ، آزادی زندانیان سیاسی و کمیته حقیقت‌یاب جنایات دی خونین.

نان نیست، رفاه نیست، هوا نیست، تورم بیداد می‌کند، دارو و درمان گران است و گران‌تر هم می‌شود، آینده ناایمن است و خانواده‌های مزدبگیر و دست به دهان، با کوچک‌ترین تلنگری از هم می‌پاشند، امروز شاغل هستی و نان خالی می‌توانی بخوری، شب به خانه می‌روی و سر بر بالین بیم و امید می‌گذاری اما فردا صبح دیگر شغلی نیست، نان خالی هم نمی‌توانی بخری......سیاهه‌ی بی‌سروسامانی‌های زندگی با همین چند جمله به پایان نمی‌رسد؛ «زندگی» دشوار است، گاهی حتی غیرممکن.

از اعلام عزای عمومی توسط شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران برای چهارشنبه ۲۹ بهمن با عنوان «برای نیمکت‌های خالی، برای رویاهای ناتمام» پشتیبانی می‌کنیم.

️ نیمکت‌های خالی، نماد روياها و زندگی‌هایی هستند که در نتیجه خشونت جمهوری اسلامی ناتمام ماندند. ما در کنار دانش‌آموزان، خانواده‌ها و فرهنگیان می‌ایستیم و خواستار پاسخگویی شفاف و فوری مسئولان و عاملان این فاجعه هستیم.

️ «همگامی» خواهان آزادی زندانيان سياسی و بازدشت شدگان در کشتار دی ماه از جمله دانش آموزان زندانی و تامين فضای آزاد به جای فضای اختناق و امنيتی است.

. حضور گستردە مردم بعد از قتل عام و زخمی کردن هزارن نفر و محبوس کردن دەها هزار نفر و خشونت هایی وحشتناکی کە در هنگام و بعد از سرکوب خیابانی جنبش علیە مردم اعمال شد، بە وضوح نشان داد کە جنبش انقلابی بە رغم کارزار کثیف و دروغهای تبلیغاتی رژیم جنایتکار، زندە و پویندە است و مرعوب کشتار و پروپاگاندی دستگاە های تبلیغاتی رژیم کە سعی در تخریب سیما و ماهیت جنبش دی دارد نشدە و نخواهد شد. این است پیام امروز تظاهرات مردم.

مرگ آن همه جوان، صرف‌نظر از هر تفسیر سیاسی، زخمی عمیق بر پیکر جامعه گذاشته است؛ زخمی که نوشدارویی ندارد. امروز می‌توان رد آن ۴۰روز را در چهره شهر دید. شهری که دیگر مثل قبل نفس نمی‌کشد، سرزمینی که می‌داند بخشی از آینده‌اش در خاک سرد آرمیده است و مردمی که هنوز میان اندوه، خشم و امیدی کمرنگ در رفت‌وآمدند. این خاطره حتی اگر سال‌ها بگذرد و صداهایش آهسته‌تر شود، در جان این مرز و بوم باقی خواهد ماند، همچون زخمی که شاید روزی التیام یابد اما جای آن هرگز کاملا محو نمی‌شود.