اکتبر 2026

میزگرد با حضور:
پرویز نویدی عضو حزب چپ ایران و زندانی سیاسی قدیمی زمان شاه
جمعه ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶
شروع برنامه (با توجه به تغییر ساعت در اروپا) ساعت ۱۶ به وقت اروپای مرکزی

Iran’s national security strategy must be grounded in the sustainability of Iran—a concept encompassing national security, independence and territorial integrity, economic development, environmental protection, and the rights of all citizens.

Irans nationale Sicherheitsstrategie muss auf der Zukunftsfähigkeit Irans beruhen. Dazu gehören die nationale Sicherheit, die Unabhängigkeit und territoriale Integrität, die wirtschaftliche Entwicklung, der Schutz der natürlichen Lebensgrundlagen sowie die Rechte aller Bürgerinnen und Bürger.

راهبرد امنیت ملی ایران باید بر پایداری ایران استوار باشد؛ پایداری‌ای که امنیت ملی، استقلال و یکپارچگی سرزمینی، توسعه اقتصادی، حفظ زیست‌بوم و حقوق همه شهروندان را در برگیرد. بقای حکومت، اگر به بهای فرسایش جامعه، تضعیف کشور و نادیده گرفتن حقوق شهروندان تمام شود، نمی‌تواند جایگزین چنین راهبردی باشد. دیپلماسی در سایه جنگ، هنگامی ارزشمند است که از فرصتی برای بقای صرف فراتر رود و به ابزاری برای صلح پایدار، امنیت مشترک و ساختن آینده‌ای بهتر برای ایران تبدیل شود.

ما از احزاب و سازمان‌های سیاسی، نهادهای مدنی و حقوق‌ بشری، فعالان اجتماعی و همه مردم در ایران و خارج از کشور دعوت می‌کنیم که به‌مناسبت این روز جهانی، با انتشار تصویر و نام زندانیان سیاسی و عقیدتی، اطلاع‌رسانی درباره پرونده‌های آنان و برگزاری برنامه‌ها و تجمعات، خواست آزادی آنان را به صدایی گسترده و فراگیر تبدیل کنند. از دولت‌های پایبند به حقوق بشر، اتحادیه اروپا، سازمان ملل متحد و دیگر نهادهای بین‌المللی نیز می‌خواهیم آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی و توقف فوری اعدام‌ها را در اولویت هرگونه تعامل با جمهوری اسلامی قرار دهند.

مسئله فقط حماقت یا خیانت نیست؛ مسئله، مسئولیت سیاسی در برابر سرنوشت یک ملت است. آنان که جنگ را راه نجات معرفی می‌کنند، باید دربارهٔ نتایج آن پاسخ‌گو باشند؛ همان‌گونه که مدافعان جمهوری اسلامی باید در برابر دهه‌ها جنایت و سرکوب پاسخ دهند .

نقد تاب‌آوری به معنای انکار مقاومت یا بی‌اهمیت دانستن همبستگی نیست. مسئله این است که توان اجتماعی مردم نباید منبعی بی‌پایان برای جبران کمبودها شود. اگر جامعه هر بار با فداکاری خانوارها، کار بی‌مزد زنان، کمک همسایگان و کاهش مصرف ضروری از بحران عبور کند، اما عوامل تولیدکننده آسیب تغییر نکنند، آنچه شکل گرفته تاب‌آوری پایدار نیست؛ سازگاری فرساینده با وضعیتی دشوار است.

مطالب این شمارە:
گسترش دامنە محاصرە بە مرز کشورمیانجی و افزایش خطر جنگ - صادق کار
بی ثباتان- بخش سیزدهم - گای استندینگ
تبارشناسی تاریخی مبارزات و سازمان‌یابی نیروی کار در ایران دهه ۱۳۳۰ شمسی - بهروز فدایی
تاملی بر علت بی پاسخ گذاشتە شدن اعتراضات بازنشستگان از سوی حکومت - صادق
و...

مطالبه «یک زندگی معمولی» در ایران، رادیکال‌ترین مواجهه با ساختار موجود است. زیرا سیستمِ حاکم، ثروت و قدرت خود را دقیقاً از طریق «سلبِ امکان زندگی، فقیرسازی عامدانه، غارت بانکی و ایجاد قحطی» بازتولید می‌کند. حاکمیتی مرگ پرست، ومرتجع که بخش مهمی از هژمونی خود را با تفکر دینی مرگ خواهی وحذف گرا استوار است،
آینده جامعه نه در وعده‌های خیالی نخبگان، نه در اصلاحات شکلی، بلکه در توانایی ما برای سازماندهیِ «حق بر زندگی، نان، کار، مسکن، دارو، آزادی و برابر حقوقی» از همین امروز و در متن روزمرگی جامعه ساخته می‌شود.

اگر دی‌ماه ۱۴۰۴ به نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران تبدیل شود، اهمیت آن تنها در شدت خشونت نخواهد بود؛ بلکه در این واقعیت خواهد بود که جامعه، با وجود سرکوب، برای شناخت حقیقت، دفاع از کرامت انسانی و مطالبه پاسخ‌گویی از قدرت همچنان ایستادگی کند.