نویسندگان این نامه، «اعترافات اجباری» خانم رشنو در سیمای جمهوری اسلامی را «برنامه مضحک» توصیف کرده و نسبت به «تهیه‌کنندگان» این برنامه و «رفتار توهین‌آمیز» با رشنو اعتراض کردند. سپیده رشنو شهروند لرستانی مقیم تهران است

دست در دست هم بگذاریم در کمپینی بنام "رشنو" یعنی "عدالت گستری" از مبارزه بی امان زنان دردفاع از آزادی های فردی و اجتماعی دریغ شده از آنان شرکت کنیم ! بدون دفاع از حقوق زنان! مبارزه برای آزادی !برای دمکراسی!برای سرنگونی نظام معنائی نخواهد داشت. من حمایت می کنم از کمپینی بنام "رشنو" یعنی عدالت گستری

مطالب این شماره جنگ کارگری:

کار نامە یکسالە دولت، علیە ملت بە کام رهبر! - صادق کار
آیا "تضمین اشتغال" اشتغال را تضمین می کند؟ بخش چهارم - هیو استورجس
از کودک در مهد کودک تا پیرمرد بازنشستە اهوازی زیر تیغ سرکوب! - صادق
گذر و نظری بر رویدادهای کارگری هفتە - جنگ کارگری

ما امضاء کنندگان این نامه از همه نهادهای بین‌المللی کارگری و مدافع حقوق انسانی می خواهیم که به هر طریق ممکن بر جمهوری اسلامی فشار وارد کنند تا سریعا واله زمانی را آزاد کنند. تنها در این صورت و با از سرگیری روند معالجه وی ممکن است که از مرگ حتمی نجات یابد.

چپ با تمام ناملایمات ودرد ورنجی که متحمل شده همچنان در سنگر آزادی وعدالت ایستاده است کارنامه طیف های گوناگون چپ، کارنامه مبارزات فداکاران و خستکی ناپذیرشان گواهی عشق آتشین آنان به رهایی تودە های مردم از بند استبداد، فقر و بی عدالتی است. امیدوارم رفقای دیرین بجای سرزنش رفقای قذیم خود، علل وعوامل انقلاب را آنطور کە هست و نە آنگونە کە خود میل دارند مورد ارزیابی قرار دهند.

او در جوانی، چریک نیز بوده است. انتخاب او با سابقه چریکی، خود مسئله با اهمیتی است در کشوری که جنگ داخلی در آن نیم قرن طول کشیده و دولت حاکم و "فارک"، جریان اصلی چریکی، تنها در سال 2016 با هم آشتی کرده اند. نکته دیگر از این هم مهم تر، مربوط است به معاون رئیس جمهور، "فرانسیا مارکز"، که یک زن سیاهپوست می باشد. این نکته تاریخی است و بی سابقه در کشوری که سیاهان در میان نمایندگان کمتر دیده می شوند، سیاهان از فقیرترین مردم کشورند و از هر هفت کلمبیایی تنها یک نفر سیاهپوست است.

واقعيت اين است که در گذشته کشور ما، هميشه جامعه ضعيف و دولت قوی بوده است. قدرت در دست دولت متمرکز بود و جامعه در موقعيت ضعيف و غيرمتشکل قرار داشت. ضعف جامعه خود بسترساز استبداد فردی در ايران بوده است. اين وضعيت در دوره پهلوی ها هم ادامه داشت و هم اکنون هم وجود دارد. اما جامعه ايران در طی چند دهه گذشته تحولات گسترده ای را پشت سرگذاشته است. سرکوب ها قادر نشده است که جامعه ما را اتميزه کند. هم اکنون روند سازمان يابی گروه های اجتماعی از جمله معلمان و کارگران در پرتو اعتراضات خيابانی و اعتصابات در جريان است.