مقالات کارگری

اکنون ۱۵۰۰ زندانی در زندان قزلحصار از بیست و دوم تیرماه در اعتصاب غذا به‌سر می‌برند تا جلوی کشتار و اجرای احکام اعدام هم‌بندیانشان را بگیرند. این عزیزان در کنار کارزار شجاعانه‌ی «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» پرچم مقاومت در برابر سرکوب را برافراشته‌اند و حال برخی از آن‌ها وخیم است. در این شرایط ما کارگران نفت باید در کنار این عزیزان، خانواده هایشان، خانواده های محکومین به اعدام و خانواده های دادخواه بایستیم !

شورای هماهنگی ضمن محکوم کردن صدور احکام حبس علیه شکرالله احمدی، رضا مسلمی و کوکب بداغی، خواستار لغو این احکام، آزادی فوری و بی‌قیدوشرط جان‌محمد احمدی، پایان بازداشت و رسیدگی فوری به وضعیت درمانی علی احمدی، آزادی همه معلمان زندانی و پایان دادن به پرونده‌سازی و برخوردهای امنیتی با فعالان صنفی است.

روشن‌ترین تصویر این شرایط را می‌توان در معادن کشور دید؛ یکی از پول‌سازترین شریان‌های اقتصادی که همچنان در عصر استخراجِ کلنگی، تونل‌های ناایمن و فقدان نظارت حبس شده‌ است. در ساختاری که جان انسان‌ها ارزان‌تر از زغال‌سنگِ استخراجی‌شان تمام می‌شود و کارگرِ معدن هر روز با سایه‌ی مرگ دست‌وپنجه نرم می‌کند، حرف زدن از «رشد اقتصادی»  به یک تناقضِ گزنده شبیه است.

امروز بیش از هر زمان دیگری روشن است که رژیم‌های بحران‌زده و ساختارهای سرمایه‌داری رانتی، نه می‌خواهند و نه می‌توانند پاسخی شایسته به مطالبات انباشته‌شده جامعه بدهند. از نظر چپ دموکراتیک، مسیر رهایی طبقه کارگر و دستیابی به عدالت اجتماعی پایدار، از دالان‌های تاریک سازش‌های جناحی یا تفاهم‌نامه‌های فرمایشی حاکمان نمی‌گذرد. تنها راه برون‌رفت از این وضعیت، تکیه بر قدرت تشکیلاتی خودِ جامعه یعنی ایجاد و تقویت سندیکاها و تشکل‌های مستقل کارگری به دور از دخالت دولت، پیوند زدن مطالبات صنفی به آزادی‌های دموکراتیک (مانند حق اعتصاب و بیان)، و در نهایت همبستگی متقابل میان جنبش کارگری با دیگر جنبش‌های اجتماعی دموکراتیک از جمله زنان و دانشجویان است.


از ساعت ۸:۳۰ شب تا ۸:۳۰ صبح، او جلوی دستگاهی می‌ایستد که سه دکمه دارد: شروع، توقف، و اضطراری. وقتی وانگ دکمه شروع را می‌زند، دستگاه قطعات خمیده‌ی فریم را پانچ می‌کند. اگر دستگاه گیر کند، او دکمه توقف را می‌زند و سعی می‌کند مشکل را برطرف کند. اگر موفق نشود، دکمه اضطراری را فشار می‌دهد و یک تکنسین می‌آید. این روند دوازده ساعت ادامه دارد، با یک وقفه برای غذا در نیمه‌شب، شش روز در هفته. وانگ ماهانه ۵۰۰۰ یوان، حدود ۶۲۰ یورو، درآمد دارد. فقط پنج‌شنبه‌ها روز تعطیل اوست.

ما بارها با صدای بلند اعلام کرده‌ایم که در ایران به تغییرات بنیادین و دموکراتیک، از پایین به بالا با تاکید بر تشکل‌یابی مستقل و به رسمیت شناختن تکثر در جامعه و رفع انواع تبعیض باور داریم. از همین رو دوباره و به صورت موکد هر نوع مداخله خارجی را محکوم می‌کنیم و خواهان پایان مخاصمه هستیم و با هر نوع ماجراجویی و سیاست جنگ‌افروزی از هرسو که موجب برهم زدن آتش‌بس و آرامش در منطقه گردد مخالفیم. شورای هماهنگی همان‌گونه که یاد دانش‌آموزان و معلمان جان‌باخته در دی‌ماه خونین را گرامی داشت، یاد معلمان و کودکان جان‌باخته از جمله دانش‌آموزان میناب را گرامی می‌دارد.

آیا سازمان بین‌المللی کار (ILO) که با شعار عدالت اجتماعی متولد شده، توانسته است نقشی فراتر از یک ناظر بوروکراتیک ایفا کند؟ این نهاد سه‌جانبه که قرار بود مدیریت تنش‌های طبقاتی را بر عهده بگیرد، در عمل با ناتوانی جدی در برابر نقض سیستماتیک حقوق کارگران در کشورهایی مانند ایران مواجه است

هداف ما روشن است: مسیر دستیابی به عدالت اجتماعی و رهایی کارگران و زحمتکشان، در تقویت تشکل‌های مستقل طبقه‌ی کارگر، همبستگی جمعی، و مبارزات سازمان‌یافته‌ی خودِ کارگران و دیگر مردم تحت ستم نهفته است؛ نه در مداخله‌ی نظامی یا اتکا به قدرت‌های خارجی.

صبح روز سه‌شنبه ۵ خرداد ۱۴۰۵مأموران امنیتی وابسته به اطلاعات سپاه با حضور در منزل محمود بهشتی، ضمن تفتیش محل و ضبط برخی وسایل ارتباطی و شخصی، از وی خواستند برای ارائه توضیحات خود را به دفتر پیگیری در لنگرود معرفی کند. محمود بهشتی از فعالان شناخته‌شده صنفی و عضو هیأت‌مدیره کانون صنفی معلمان تهران و همچنین عضو شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران است.

در اوج بحران معیشت و سپس آوار جنگ تجاوزگرانه بر کشور — که برای حکومت تمامیت خواه رانتی و سرکوبگر که در انواع بحران‌ها گرفتار شده نفس دوباره بود — اظهارات مقام‌هایی مانند حشمت‌الله عسگری که «افزایش حقوق کارگران عامل گرانی است»، صرفاً یک خطای تحلیلی یا لغزش کلامی نیست؛ بخشی از سازوکار سیاسی و رسانه‌ایِ برای استثمار بیشتر وتهی کردن سفره کارگران ودیگر مزد بگیران وفرودستان در دوره بحران است.

زهرا، کارگر شاغل بخش خدمات با حقوق حداقلی، سن ۴۵ سال، ساکن تهران با بیماری فشار خون و دیابت:

من برای بیماری دیابت، قرص متفورمین مصرف می‌کنم، قیمت هر جعبه قرص، قبل عید ۱۷۰ هزار تومان بود اما هفته پیش، ۴۵۰ هزار تومان خریدم، تا امروز ممکن است به ۵۰۰ هزار تومان هم رسیده باشد، چون داروخانه‌ها می‌گفتند داروی جدید بیاید بازهم گران‌تر است.

دفاع از برگزاری مستقل و گسترده اول ماه مه در ایران، دفاع از نیاز فوری و زنده طبقه کارگر است. هر مراسم، هر تجمع، هر بیانیه و هر ابتکار در این روز می‌تواند گامی در جهت تقویت سازمان‌یابی، افزایش اعتماد به نیروی جمعی و آماده شدن برای مبارزات بزرگ‌تر باشد. اول ماه مه روز جهانی کارگر است، زیرا کارگران جهان در آن به هم می‌رسند؛ و در ایران امروز، این روز بیش از هر زمان دیگری باید به روز اتحاد، همبستگی و عزم برای ادامه مبارزه تبدیل شود

بنا بر گزارش مرکز آمار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، طی بررسی گزارش های کارگری منتشر شده در ۱۲ ماه اخیر (۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۴ تا ۷ اردیبهشت ۱۴۰۵)، مرگ دست کم ۵۸۶ کارگر در این مدت در پی حوادث کار ناشی از فقدان ایمنی محیط یا شرایط کار توسط رسانه‌ها یا سازمان‌های فعال در این حوزه مخابره شده است.

بیش از یک صد سال است که کارگران خواست‌های سیاسی و اقتصادی خود را وبال گردن طبقه‌های بهره‌کش کرده‌اند و در این راه به پیروزی‌های بزرگی نیز رسیده‌اند. به ویژه در کشورهای پیشرفته‌ی سرمایه‌داری، کارگران در درازنای سال‌ها به شرایط کاری بهتر و مزدهای بیشتر دست یافته‌اند. ولی امروز همه‌ی آن دستاوردها زیر تازش پیوسته‌ی نئولیبرال‌هاست و روز به روز واپس رانده می‌شود. در بسیاری از کشورهای جهان، کارگران همچنان با ستم طبقاتی و زور می‌جنگند. نه طبقه‌ی کارگر و نه پیکار او برای زندگی بهتر، از میان نرفته و کهنه نشده است. اول ماه مه نشانه‌ی همبستگی جهانی کارگران و رنجبران با یکدیگر است.

در این مقطع حساس و بحرانی تاکید بر موارد زیر را ضروری میدانیم
نه به جنگ و توقف حملات نظامی
آزادی بلافاصله و بدو قید شرط زندانیان سیاسی و معترضین
دسترسی کامل وآزاد انیترنت برای همه مردم ایران
نه با اعدام و لغو بلافاصله کلیه احکام اعدام
حمایت و تقویت همبستگی جهانی با کارگران و تشکل های مستقل کارگری در ایران

کارگران ایران، بویژه با درس آموزی از این روز بزرگ، باید آگاه باشند که دستاوردهای مبارزاتی خود را ارج بگذارند و برای به کار بستن و حفظ آن دستاورده ها مبارزه کنند. گر چه جمهوری اسلامی از آغاز به قدرت رسیدن مانعی بزرگ در برگزاری و پاسداشت روز کارگر بوده است، اما کارگران و تشکل های مستقل کارگری هر ساله کوشیده‌اند به رغم هر سرکوب گری و ممانعت از برگزاری این روز بزرگ به اقتضای شرایطی که توسط حاکمیت سیاسی بر جامعه اعمال شده است، روز کارگر را گرامی دارند

جنبش دانشجویی و جنبش کارگری در سال‌های گذشته بارها بر مطالبات مشترکی همچون عدالت اجتماعی، حق تشکل‌یابی مستقل، آزادی بیان و مبارزه علیه سرکوب حکومتی تأکید کرده‌اند. سندیکا بر گسترش همبستگی میان محیط‌های کار و دانشگاه، تداوم سنت همبستگی تاریخی کارگر و دانشجو در جنبش‌های اجتماعی ایران و دفاع از استقلال تشکل‌های دانشجویی و کارگری از دولت، نهادهای حکومتی و مدافعان هر شکل دیگری از استبداد، اقتدارگرایی و تمامیت‌خواهی تأکید می‌کند.

کارگران از شرایط زندگی خود ناراضی‌اند اما حق اعتراض هم ندارند. و جالب اینجاست که تمام مسئولان، از نمایندگان مجلس گرفته تا بالاتر، پشت هم اذعان می‌کنند که سفره‌ی کارگر کوچک شده و وضعیت خوب نیست؛ اما در واقعیت، همه این اظهارات فقط شعار است یا اینکه برآمده از دعواهای جناحی‌ست؛ همه مسئولان سعی می‌کنند خودشان را سفید جلوه دهند اما واقعیت این است که همه مقامات اعم از رئیس جمهور تا نمایندگان مجلس و ...، در این وضعیت مقصرند.

نان نیست، رفاه نیست، هوا نیست، تورم بیداد می‌کند، دارو و درمان گران است و گران‌تر هم می‌شود، آینده ناایمن است و خانواده‌های مزدبگیر و دست به دهان، با کوچک‌ترین تلنگری از هم می‌پاشند، امروز شاغل هستی و نان خالی می‌توانی بخوری، شب به خانه می‌روی و سر بر بالین بیم و امید می‌گذاری اما فردا صبح دیگر شغلی نیست، نان خالی هم نمی‌توانی بخری......سیاهه‌ی بی‌سروسامانی‌های زندگی با همین چند جمله به پایان نمی‌رسد؛ «زندگی» دشوار است، گاهی حتی غیرممکن.

شما نه فقط فرزندان خانواده‌های خود،
که فرزندان این خاکید.
شما نه فقط یادگاران یک روز،
که چراغ راه نسل‌های آینده‌اید.
آرام بخوابید…
ما بیداریم.
ما ایستاده‌ایم.
و ما ادامه‌دهنده‌ی راه روشن شما خواهیم بود

براساس اعلام مرکز آمار ایران،  تورم نقطه‌ای کلی در ماه گذشته (دی ماه)  حدود ۶۰ درصد و تورم نقطه به نقطه خوراکی‌ها و آشامیدنی‌ها ۹۰ درصد ثبت شده است. این افزایش قیمت ناشی از اثر حذف ارز ترجیحی بوده است اما اثرات این سیاست یکجانبه، هنوز هم ادامه دارد، در بهمن نیز گرانی کالاهای خوراکی و به تبع آن سایر کالاها و خدمات ادامه دارد.  دولت کمبود ارز و جیب خالی خود را از سفره‌های خالی فرودست‌ترین طبقات مردم جبران می‌کند.

ما کارگران نفت دست در دست یکدیگر اعتصاب و اعتراض و تجمع میکنیم تا فریاد دادخواهی خود و تمامی مردم تحت ستم را به گوش جهان برسانیم. ما دادخواه خون تک تک جوانانمان هستیم که بسادگی با یک دستور از بالا با بیرحمی درو شدند. می ایستیم و حقوقمان را تا ذره آخر از حلقوم پیمانکاران و کارفرمایان بیرون می کشیم.

هر روز اخبار اجرای اعدام‌ها به گوش می‌رسد. حاکمیت بداند که حتی اعدام هزاران زندانی سیاسی در دهه‌ی ۶۰ نیز نتوانست مانع تداوم حق‌خواهی و مطالبات آزادی خواهانه و برابری طلبانه مردم شود. کشتار جمعی و اعدام‌های امروز نیز، در جامعه‌ای به‌مراتب گسترده‌تر، آگاه‌تر و متکثرتر، نه‌تنها قادر به مهار اعتراضات و نارضایتی‌های عمیق اجتماعی نخواهد بود، بلکه بر دامنه‌ی خشم عمومی خواهد افزود. کم‌هزینه‌ترین راه برای مردم و کشور، کنار رفتن فوری همه شما و توقف بی‌درنگ ماشین کشتار، سرکوب و ویرانی کشور است.

راه رهایی کارگران و زحمتکشان نه از مسیر رهبرتراشی از بالای سر مردم، نه با تکیه بر قدرت‌های خارجی و نه از طریق جناح‌های درون حاکمیت، بلکه از مسیر اتحاد، همبستگی و ایجاد تشکیلات مستقل در محیط‌های کار و زندگی و در سطح سراسری می‌گذرد. ما نباید اجازه دهیم بار دیگر قربانی بازی‌های قدرت و منافع طبقات حاکم شویم. سندیکا همچنین هرگونه تبلیغ، توجیه یا حمایت از دخالت نظامی دولت‌های خارجی، از جمله آمریکا و اسرائیل، را قویاً محکوم می‌کند. ما خواهان آزادی فوری و بی‌قید و شرط تمامی بازداشت‌شدگان هستیم و بر لزوم شناسایی و محاکمه آمران و عاملان کشتار مردم تأکید داریم.

تداوم قاطعانهٔ اعتراضات، گسترش اعتصابات، هوشیاری و اتحاد، ضامن پیشروی ما و تحقق آرزوهای سرکوب‌شده‌مان است. راهی را که انتخاب کردیم با قدرت ادامه میدهیم و با اتحاد و همبستگی خود به این بردگی، فقر، خفت و نابرابری پایان خواهیم داد.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، خود را جزئی جدایی‌ناپذیر از مردم می‌داند و در کنار آنان ایستاده و خواهد ایستاد. نه برای سهم‌خواهی، نه برای قدرت، بلکه برای کرامت انسانی، عدالت اجتماعی و آینده‌ای که دیگر بر پایه‌ی ترس و فقر بنا نشود. این صدا، صدای مردم است و مردم، صاحبان اصلی این سرزمین‌ هستند.

اعتراضات موج وار کارگران و کارکنان رسمی و پیمانی هر روز کە می گذرد خروشانتر می شود. کار بجایی رسیدە کە کارکنان حراست در شرکتهای نفتی بە اعتراضات پیوستەاند. در روزهای ١٧و ١٨آذر دستکم چهار اعتراض و راهپیمایی اعتراضی وسیع برگزار کردەاند تنها در پارس جنوبی ٥هزار کارگر خشمگین و بە تنگ آمدە از فشار معیشتی راهپیمایی کردند. فردا ١٩ آذر نیز کارگران ارکان ثالث فراخوان بە اعتراض در میدان بهارستان را دادەاند

اتحاد کارگر و دانشجو، اتحاد همه‌ی اقشار تحت ستم و برابری‌طلب می‌تواند در برابر سرکوب ایستادگی کند و برای ساختن جهانی انسانی‌تر، آزادتر و عادلانه‌تر گام‌های مؤثرتری بردارد. همان‌طور که همواره گفته‌ایم، چاره‌ی کارگران و کلیه‌ی زحمتکشان وحدت و تشکیلات است.

هم‌زمان با روز جهانی داوطلب، جمعی از معلمان کانال کانون صنفی معلمان ایران (تهران)، گرد هم آمدند؛ گفت‌وگو کردند، جشن گرفتند، کیک بریدند و با بنرهایی در دست، ۲۶ سال ایستادگی و تلاش بی‌وقفه برای حقوق خود و همکاران‌شان را گرامی داشتند

اما در این روزها  با بیانیه دانشجویان دانشگاه تبریز علیه ورود وزیر علوم، ایستادگی دانشگاه علوم پزشکی در برابر حضور پزشکیان در مراسم روز دانشجو، و بیانیه های دیگر دانشجویان  به همراه شعارهای دانشجویی نقش‌بسته بر دیوارهای شهرها،  درست در روزی که تصور می‌کردند دانشگاه دیگر توانی برای اعتراض ندارد، بار دیگر ثابت کرد جنبش دانشجویی نه‌تنها نمرده، بلکه در این لحظه‌های حساس تاریخ ایران دوباره توان بازآفرینی خود را  به رخ استبداد کنونی می‌کشد.

اول کالاها را گران می‌کنند بعد می‌گویند با کالابرگ این گرانی‌ها جبران می‌شود (که البته نمی‌شود) بعد برای پرداخت همین کالابرگ ناچیز، پول و بودجه کم می‌آورند؛ با اعمال یک سیاست جدید، دوباره کالاها را گران می‌کنند و وعده می‌دهند این پول را صرف کالابرگ می‌کنیم؛ چرخه‌ی بی‌پایانی که نتیجه آن تورم بیشتر در اقتصاد و فقر افزون‌تر طبقه‌ی کارگر است. 

امروز تورم نقطه به نقطه‌ی واقعیِ خوراکی‌ها بالای ۷۰ درصد است؛ بعد از شوک جدید، مزدبگیران حتی آن‌هایی که ۲۰، ۲۵ یا حتی ۳۰ میلیون تومان حقوق می‌گیرند، سقوط می‌کنند، دیگر نمی‌توانند چرخ زندگی را بگردانند. به گزارش خبرنگار ایلنا، در شرایطی که قیمت سبد خوراکی مورد نیاز خانوارهای کارگری از مرز دستمزد حداقلی یا حتی دستمزد متوسط کارگری فراتر رفته، داده‌های تورمی آبان نشان می‌دهد که رکوردشکنی قیمت‌ها در پاییز امسال بی‌محابا ادامه دارد.

آنیشا اسداللهی، معلم، مترجم و از حامیان جنبش کارگری، که بابت دو اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» به پنج سال و هشت ماه حبس ظالمانه محکوم شده است، همچنان در زندان به سر می‌برد. سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط آنیشا اسداللهی است. ما همچنین خواستار آزادی بی‌قید و شرط تمامی فعالان کارگری، معلمی، مدنی و دانشجویی هستیم.