نامهای به حزب چپ ایران: از خاطرهٔ سرخ تا دیالکتیکِ گسست؛ چرا این مسیر از سوژهٔ طبقاتی جدا شد
عبدالباسط سلیمانی
در همین نقطه، تجربهٔ کنگرهٔ چهارم حزب شاهد روشنی بر این واقعیت است. در آن کنگره، دو سند سیاسیِ رقیب در برابر هم قرار گرفتند: سندی که از سوی گرایش رادیکالتر و طبقهمحور ارائه شده بود و وضعیت را بهعنوان دورهای پیشاانقلابی با ضرورت ساخت بدیل کارگری تحلیل میکرد؛ و سندی که تصویب شد و افق حزب را نه بر محوریت طبقه، بلکه بر جامعهٔ مدنی، جمهوریخواهی سکولار، مقاومت مدنی و اصلاحگرایی ساختاری تعریف کرد. شکست سند رادیکال صرفاً پیروزی یک گرایش نبود؛ بلکه بازتاب ترکیب واقعی حزب و تثبیت همان افق پساسوسیالیستیای بود ...
