شنبه ۰۴ اسفند ۱۳۹۷ - ۲۳ فوریه ۲۰۱۹

هیئت سیاسی - اجرایی حزب چپ ایران (فدائیان خلق)

گروه های تروريستی بر بستر عقب‌ماندگی منطقه، فقر و بيکاری گسترده و نقض حقوق ملی ـ قومی مردم و اقدامات سرکوبگرانه جمهوری اسلامی شکل می‌گیرند. راه پايان دادن به موجوديت آن‌ها، توسعه منطقه، پايان دادن به فقر، بيکاری و سرکوب و تأمین حقوق ملی ـ قومی و مطالبات مردم است.

"مادران خاوران" دست در دست هم، از فروبردن انگشتان زخمناک جستجوگر در خاک سرد و سفت گورهای بی‌نام‌ونشان خاوران آغاز کردند تا نشانه‌ای از فرزندان برگیرند. این جمع، و مادر لطفی در زمرۀ ثابت‌قدم‌های آن، خیزش برای درهم شکستن سکوت گورستانی درباره قربانیان جمهوری اسلامی را از زمهریر زمستان تا تفتان تابستان و زیر دشنام و باطوم "سربازان گمنام امام زمان" پایدار نگهداشتند تا به بر بنشانند.

ما نیروهای چپ را به همکاری، همگرایی و اتحاد حول یک برنامهی چپ برای آیندهی ایران فرامی‌خوانیم. کشور ما، بیش از هر زمان دیگری به یک چپ نیرومند نیاز دارد، که بتواند رهایی از هر نوع تبعیض، نابرابری، ستم و سرکوب را نوید دهد.

رودرروئی و تشکیل دولت در برابر دولت، جبهه‌بندی در سطح منطقه و بین‌المللی و تهدید به مداخله، کمکی به حل مسائل داخلی ونزوئلا نخواهد کرد، برعکس تنش و خشونت را تشویق و راه را برای درگیری و جنگ داخلی هموار خواهد کرد. به نظر ما حل بحران کنونی قبل از همه به دست خود نیروهای سیاسی ونزوئلا میسر است.

۳۴ تشکل دانشجویی برای میزبانی نشست مناظره اسماعیل بخشی و وزیر اطلاعات اعلام آمادگی کرده اند. جمعی از وکلا در نامه ای خطاب به حسن روحانی نوشتند: "شکنجه اسماعیل بخشی دردناک و مایه شرمساری است." علی مطهری نماينده مجلس هم شکنجه اسماعيل بخشی را مايه شرمساری ناميده است.

تشکل‌های کارگری ازجمله سندیکای کارگران شرکت واحد، اتحادیه آزاد کارگران ایران، گروه نفتگران متحد خوزستان و اتحادیه تشکل‌های کامیون داران و رانندگان سراسر ایران نسبت به بازداشت کارگران فولاد اهواز اعتراض کرده و خواهان آزادی آن‌ها شده‌اند.

طبیعی است که مبارزۀ دانشجويان از اعتراضات مردمی که در واحدهای توليدی، مدارس و خیابان‌ها جريان دارد، متأثر شده و با توجه به اوضاع بحرانی کشور و گسترش اعتراضات علیه فساد، فقر و بیکاری، دانشجويان با فرودستان کشور هم سو و هم سرنوشت شوند. شعار "دانشجو، کارگر، معلم، اتحاد! اتحاد!" نشانۀ بارز آن است.

قتل‌های پاییز ۷۷ ازاین‌رو به‌عنوان شناخته‌شده‌ترین موارد قتل سیاسی خارج از موازین به‌اصطلاح قانونی خود حکومت شناخته‌شده است که خود حکومت در شرایطی استثنایی ناگزیر شد دخالت عواملش در آن را تأیید کند. آن شرایط استثنایی، حاصل فعال شدن بخش بزرگی از جامعه سیاسی و مدنی ایران در دهه ۱۳۷۰ و ادعای بخشی از حکومت برای پاسخ دادن به خواست‌های آن تحت عنوان اصلاحات بود.