Februar 2026

بدون پاسخ‌گویی به گذشته، بدون ارائهٔ مکانیسم‌های عملی، و در برابر ساختاری که بقای خود را بر خشونت بنا کرده، این بیانیه بیش از هر چیز یک فراخوان اخلاقی و سند تاریخی است. اینکه این سند بتواند به بسیج واقعی نیروهای اجتماعی و شکاف در ساختار قدرت بینجامد یا در آرشیو تاریخ سیاسی ایران باقی بماند، نه به بلاغت کلمات، بلکه به توازن قوای واقعی در جامعه بستگی دارد .

نقطه مشترک نویسندگان این بیانیه‌ها، کانون نویسندگان ایران، طرح میرحسین موسوی و دیگر میهن‌دوستان، تأکید بر تشکیل جبهه‌ای فراگیر با نفی استبداد، رد مداخله خارجی و گذار مسالمت‌آمیز برای استقرار جمهوری مبتنی بر سکولاریسم، حقوق بشر و دموکراسی است، رویکردی که «همگامی» آن را پاسخ راهبردی به سرکوب و خشونت جمهوری اسلامی می‌داند.

دی خونین بر چند ضرورت اساسی در رهایی از این نظام مُهر دیگربار کوبید: پتانسیل جامعه برای دگرگونی دمکراتیک بسی جلوتر از اپوزیسیون نظام قرار دارد؛ اقتدارگرایی و انحصارطلبی سم تحول دمکراتیک است؛ انفراد منشی‌ و عدم فهم اولویت‌های عمومی سد راه پیروزی‌اند؛ و بلاخره اینکه هیچ شاخه و جریان اپوزیسیون دمکراتیک حق ندارد که بیش از این از هماهنگی‌های لازم برای مبارزه با جمهوری اسلامی و رفتن پای وسیع‌ترین ائتلاف‌ها طفره رود و نسبت به آن کم اعتنا و کم تحرک باقی بماند.