October 2026

چرا شاکیان به دادگاه مدنی مراجعه کرده اند؟!
نقش مرکز دادخواهی وپاسخگوئی امریکا در طرح دعوا علیه پرویز ثابتی
نوشته ای از- مرکزدادرسی و دادخواهی زندانیان سیاسی ایران

این نوشتاربراساس چندجلسه گفتگوی چندساعته بین دونفراز زندانیان سیاسی ایرانی و یکی از فعالان سیاسی وکیل ساکن امریکا تدوین و برای اطلاع عموم علاقمندان انتشاربیرونی یافته است

اعتراض‌های گسترده‌ی دانش‌آموزان و اعضای اتحادیه‌های کارگری به‌روشنی نشان داد که نزدیک به ۱۰ سال ریاست‌جمهوری امانوئل مکرون نتوانسته است مشکلات فرانسه را حل کند. خشونت‌ها و غارت‌هایی که پس از آن رخ داد و در جریان آن‌ها، بنا بر برآوردها، حدود ۳۰۰۰ کسب‌وکار آسیب دیدند و نمادهای متعددی از حاکمیت دولت فرانسه تخریب شدند، ممکن است برخی رأی‌دهندگان را بیش از پیش به این سمت سوق دهد که به ریاست‌جمهوری لوپن رأی بدهند؛ همان نتیجه‌ای که مکرون وعده داده بود از وقوع آن جلوگیری کند.

قیمت یک آپارتمان ۴۳ متری در محله علم و صنعت به ۷ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان می‌رسد. این واحد ساخت سال ۱۳۸۸ است و آسانسور و پارکینگ ندارد. قیمت هر مترمربع آن حدود ۱۷۴ میلیون تومان است؛ بیش از دو برابر قیمت هر مترمربع آپارتمان آگهی‌شده در تهرانسر شمالی است.

حزب چپ ایران برای یک ایران فارغ از تبعیض و از جمله تبعیض ملی و قومی مبارزه‌ می‌کند و استقرار مناسب‌ترین ساختار حکومتی در پسا جمهوری اسلامی را فدرالیسمی متناسب با ویژگی‌های ایران می‌داند. ما ضمن دعوت از همه‌ی تشکل‌های اتنیکی دمکرات به مدارا و برقراری دوستی، خود نیز از هیچ تلاش پیگیرانه‌ برای پالایش فضای سیاسی اپوزیسیونی از سوء ظن‌های منجر به نفاق و نقار باز نخواهیم ایستاد. ما بار دیگر بر آمادگی خود در این راستا تاکید ‌داریم و دست هر مبارز باورمند به مسئولیت خود در راه احقاق حقوقی ملی اتنیکی در کشور را به گرمی می‌فشاریم.

مطالب این شمارە:
سیاست حکومت فریب و سردواندن مردم است - صادق کار
بی‌ثباتان- بخش دوازدهم - گای استندینگ
تبارشناسی تاریخی مبارزات و سازمان‌یابی نیروی کار در ایران دهه ۱۳۳۰ شمسی - بهروز فدایی
چشم و گوش مسئولین روی هشدارها هرگز باز نخواهد شد - صادق
و...

واقعیت تلخ کنونی آن است که جامعه ما در شرایط فعلی در مواجهه با جنگ به سه شقه تقسیم شده و فاقدبازدارندگی لازم چه در برابرحنگ طلبی و بحران آفرینی رژیم خودی‌بس سفاک و چه در برابرمداخله نظامی و محاصره اقتصادی توسط دولتی با گرایشات نئوامپریالیستی -نئواستعمری آمریکا ومتحدینش  تقسیم شده و متأسفانه در این میان صدای دو قطب ارتجاعی و جنگ‌افروز بلندتر از صدای سوم است.  اگر جامعه بخواهد از این چرخه معیوب بیرون بیاید وسرنوشت خود را بدست قضا و قدر و قدرت‌های مخرب و ویرانگر نسپارد، راهی جز تقویت عاملیت و خودبنیادی و شفاف سازی راهبرد خروج از وضعیت فاجعه و بحران سرنوشت ساز چه در عرصه نظری و گفتمانی و چه عملی ندارد، راهبردی که در عین حال بسترساز یک گذار واقعا دموکراتیک از نظام به بن بست رسیده باشد.

با اینهمه باز این بیژن بود که ضمن تعلق به آن طرز نگاه،داهیانه این پیش‌بینی را در «تاریخ سی ساله سیاسی»‌ کرد: «روحانیت شیعه به زعامت آیت الله خمینی بیش از دیگر جریان‌های سیاسی برای به دست گرفتن رهبری مبارزات مردم و مقابله با حکومت زمینه دارد». طرح چنین احتمالی یک استنتاج پوزیتویستی نبود بلکه نشان از بینشی چندسویه داشت. درواقع جزنی قرارگرفتن روحانیت در رهبری مبارزات مردم را خطر شمرد که به طرح آن همت گماشت. چنین نگاهی وقتی خطر بالقوه را بالفعل بیابد، منطقاً نمی‌تواند و نباید در کنارش قرار گیرد.

اقتصاد دیجیتال نه ذاتاً رهایی‌بخش است و نه به‌ضرورت محکوم به بازتولید شکل‌های موجود استثمار. این اقتصاد می‌تواند امکان دسترسی، ارتباط و همکاری را گسترش دهد؛ اما در شرایطی که مالکیت زیرساخت‌ها متمرکز است و نیروی کار و کاربران در تعیین قواعد نقش محدودی دارند، همین ظرفیت‌ها می‌توانند به منابع تازه‌ای برای انباشت سرمایه تبدیل شوند. مسئله اصلی این نیست که فناوری را بپذیریم یا رد کنیم. باید پرسید چه کسی آن را کنترل می‌کند، چه کسی هزینه‌هایش را می‌پردازد، چه کسی از داده‌ها و فعالیت‌های اجتماعی ارزش اقتصادی استخراج می‌کند و چه کسانی در تصمیم‌گیری درباره آینده آن سهم دارند.

بحران چپ «مقاومتی» در این است که گاه به نام دفاع از ایران، از نهادی دفاع می‌کند که یکی از پایه‌های اصلی حفظ جمهوری اسلامی و سرکوب مخالفان آن است؛ به نام مقابله با امپریالیسم، استبداد داخلی را کم‌اهمیت جلوه می‌دهد؛ و به نام نگرانی از سوءاستفاده خارجی، حتی حق مردم برای تظاهرات علیه حکومت و حامیانش را زیر سؤال می‌برد . این رویکرد نه‌تنها از نظر نظری متناقض است، بلکه در عمل می‌تواند به تضعیف جنبش آزادی‌خواهانه مردم ایران و تقویت همان ساختار قدرتی بینجامد که ادعای نقد آن را دارد .

تصاویر آتش‌سوزی در ساختمان شهرداری لیموژ و درگیری‌ها در میدان جمهوری پاریس [روز شنبه ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶]، به تیتر نخست رسانه‌های سراسر جهان راه یافت. رسانه‌ها از ابعاد گسترده غارت و تخریب ابراز شگفتی کردند. روزنامه بریتانیایی گاردین از «شکست فاجعه‌بار دولت» سخن گفت، در حالی که نیویورک تایمز بر پدیده‌ای تمرکز کرد که در زبان سیاسی انگلیسی «بازی مقصر تراشی» نامیده می‌شود، یعنی رقابت بازیگران سیاسی برای انداختن مسئولیت بحران به گردن یکدیگر.