Oktober 2026

افراد متعلق به پریکاریای بی‌ثبات علاوه بر ناامنی کار و ناامنی درآمد اجتماعی، فاقد هویت مبتنی بر کار نیز هستند. هنگامی که شاغل اند، در مشاغلی بدون چشم انداز پیشرفت حرفه ای کار می‌کنند؛ مشاغلی که فاقد سنتهای "حافظه اجتماعی" و احساس تعلق به یک اجتماع حرفه ای اند؛ اجتماعی که بر شیوه های باثبات، اصول اخلاقی و هنجارهای رفتاری، روابط متقابل و همبستگی برادرانه استوار باشد.

البته نباید قانون کار ۱۳۲۵ را صرفاً «هدیه دولت» تلقی کرد. تصویب آن را باید محصول برهم‌کنش چند عامل دانست: رشد جنبش کارگری، قدرت اتحادیه‌ها، رقابت دولت با حزب توده، فشارهای سیاسی داخلی و فضای بین‌المللی پس از جنگ جهانی دوم.

با سرکوب نیز نمی شود شکم های گرسنە را از اعتصاب و اعتراض باز داشت. دادن پاسخ نە بە جمعیت انبوهی کە از تامین حداقل نیازهای زندگی محروم و درماندە شدەاند، خواە نا خواە تشویق بە شورش و انقلاب علیە حکومت توسط خود سرکردگان حکومت است و در همە جایی کە مردم انقلاب کردەاند خود حکومتها و رهبران احمق شان شرایط آن را فراهم کردەاند

در بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته، سالمندی به معنای پایان مشارکت در جامعه نیست، بلکه دوره‌ای است با امنیت نسبی. حقوق بازنشستگی متناسب با هزینه‌های زندگی، بیمه‌های درمانی گسترده، خدمات مراقبتی و حمل‌ونقل و فضاهای شهری مناسب سالمندان، به آنها امکان می‌دهد سال‌های پایانی عمر را با آرامش و عزت بگذرانند. در این جوامع، حمایت از سالمندان یک لطف نیست، بلکه بخشی از قرارداد اجتماعی میان نسل‌هاست: کسی که در جوانی سهم خود را پرداخته، در پیری از حمایت جامعه برخوردار می‌شود.

اهمیت مصدق برای امروز ما در این واقعیت نهفته است که او نماد اتحاد ناگسستنی «استقلال ملی»، «حاکمیت قانون» و «مشارکت دموکراتیک مردم» بود. مصدق اثبات کرد که دموکراسی بدون استقلال و تسلط جامعه بر منابع ثروت خود توخالی است و بازار بدون عدالت و کرامت انسانی به بربریت و انحصار می‌انجامد. افشای بنیان‌های معرفتی مصدق‌ستیزی و پاسخ مستدل به این تحریفات، تلاشی حیاتی برای بازپس‌گیری امید و ترسیم افقی رهایی‌بخش است؛ افقی که در آن نسل جوان و پویای ایران نه سوژه‌هایی رام و مطیع بازار، بلکه شهروندانی آزاد، آگاه و تعیین‌کننده سرنوشت تاریخی سرزمین خویش باشند.