Februar 2026

بودلر از ست ۲۲ سالگی علیه قراردادهای اجتماعی بورژوایی و آداب و رسوم خرده بورژوایی شورش نمود. او با بالزاک، نروال، و گاوتیر، رابطه دوستی داشت و از سال ۱۸۴۵ میلادی وارد انتشار نقد ادبی گردید ولی در سال ۱۸۵۷ بدلیل کتاب گلهای خشم محکوم شد و سرانجام در سال ۱۸۶۷ به سبب سکته مغزی درگذشت. آثارش در آلمان روی شاعرانی مانند ریلکه و گئورکه اثر گذاشت، در آمریکا روی شعر پاوند بی تاثیر نبود، و در فرانسه مالارمه، ورلاین، ریمباود، والری، سوین، و دآنوتری، او را آموزگار خود نامیدند.

این فهرست شامل اسامی ۲۰۰ دانش‌آموزی است که جان‌شان در نتیجه‌ی خشونت و سرکوب ساختاری گرفته شده است؛ کودکانی و نوجوانانی که باید در کلاس درس می‌بودند، نه در آمار مرگ. ثبت و انتشار این نام‌ها، نه صرفاً یادآوری یک فاجعه، بلکه تأکیدی است بر حق زندگی، حق آموزش و حق آینده؛ حقوقی که به‌طور سیستماتیک از آنان ربوده شد.

برخوردهای امنیتی با دامنه‌ای وسیع حکایت دارد. رسیدن رقم بازداشت به ۵۱۲۵۱ مورد در کنار ۱۱۰۴۸ احضار، نشان می‌دهد سازوکار کنترل و سرکوب، صرفاً بر بازداشت‌های خیابانی تکیه ندارد و از طریق احضار، تهدید، پرونده‌سازی و فشارهای دیگر نیز ادامه پیدا می‌کند. افزایش شمار اعترافات اجباری به ۳۱۱ مورد نیز مؤید آن است که «اعتراف‌گیری» همچنان به‌عنوان یکی از ابزارهای اصلی پرونده‌سازی، جنگ روانی و مشروعیت‌بخشی رسانه‌ای به سرکوب مورد استفاده قرار می‌گیرد.

ما «جمعی از فدائیان خلق ایران - داخل کشور»، ضمن تلاش در راستای این راهبرد دمکراتیک، در ۵۵مین سالگرد حماسه‌ی باشکوه سیاهکل، این روز خجسته را به تمامی رفقای فدایی، مبارزین راه استقلال، آزادی، عدالت اجتماعی و سوسیالیسم شادباش می‌گوییم و یاد و خاطره تمامی جانباختگان را گرامی می‌داریم و در برابر خانواده‌های این جنبش و همه آنهایی که برای بهروزی کارگران و زحمتکشان و برای تحقق آزادی و عدالت اجتماعی تلاش کرده‌اند سر تعظیم فرود می‌آوریم.

واقعیت این است که مخالفت با مداخله نظامی خارجی، لزوماً به معنای دفاع از جمهوری اسلامی نیست. این تمایز، اگرچه بدیهی به نظر می‌رسد، اما در فضای احساسی کنونی بارها نادیده گرفته می‌شود. بسیاری از فعالان سیاسی، روشنفکران و تحلیل‌گران مستقل — حتی آن‌هایی که از منتقدان ریشه‌ای و سرسخت جمهوری اسلامی‌اند — سال‌هاست بر همین نکته تأکید دارند : مداخله نظامی خارجی معمولاً بحران را تشدید می‌کند، نه حل؛ نیروهای افراطی را تقویت می‌کند، نه جامعه مدنی را؛ و فرصت‌های تغییر از درون را نابود می‌سازد .

The present manoeuvres by both sides indicates another possibility. Knowing a serious agreement of the opposing camps is well-nigh impossible they will be looking for  middle way compromise to lower the tension . Such a compromise will only manage the crisis but delays its resolution to another – unspecified time zone.