کارگری

آنها تا کنون صدها کارگر را از کار اخراج کرده و می کوشند خانوادە‌های آن‌ها را با تحمیل گرسنگی بە مجازات برسانند. وظیفە انسانی و میهنی، اجتماعی و وجدانی همە ما حکم می کند کە با کمک‌های معنوی و مادی بە کارگران، بە یاری آنها و خانوادە های شان بشتابیم....

کارگران موقت اعتصابی "شوراهای اسلامی کار"، ایجاد شده توسط حکومت را نمی پذیرند، تشکلاتی که قرار است آن ها را نمایندکی کند، آن ها اعلام می کنند: «این شوراها ابزارهای کنترل کارگران بوده و در خدمت صاحبان شرکت ها هستند». آن ها هم چنین می افزایند: «همانند همکاران مان در نیشکر هفت تپه، فولاد اهواز و دیگر شرکت ها ما هیچ گاه ایجاد "شوراهای اسلامی کار" را نمی پذیریم و "شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت" صدا ما، نماد وحدت ما و کارگران است.

با این همە نە زنگنە و روحانی و نە صاحبان شرکتهای پیمانکاری با انکار واقعیات و وارونە کردن آنها نە می توانند افکار عمومی را منحرف کنند و نە بکلی خواستە های کارگران پیمانی را بی پاسخ بگذارند. وضعیت کنونی آنها و موقعیت اعتصابیون این اجازە را بە آنان نمی دهد. عقب نشینی دولت در مقابل کارگران رسمی و موافقت با افزایش دستمزد آنان بە واقع نخستین دست آورد اعتصاب کارگران پیمانی برای همکاران رسمی شان و برای کل کارگران نفت است. حکومت فریبکار حالا کە در اثر فشار اعتصاب مجبور بە پذیرش خواستە های کارگران رسمی شدە است میخواهد این دست آورد را وسیلە ایجاد تفرقە میان کل کارگران نفت نماید.

"کارگر-صاحبان" به تعاونیها و تعاون هنوز بالنسبه قوی است. اما به نظر می رسد این تعهد رو به افول است، خاصه در کارگران جدید عضو تعاونیها، و تا حدودی در برخی بخشهای کارگران، که به "گارد قدیم" تعاونیها تعلق دارند."
با این حال، پیش از آن که در این راستا پیشتر برویم، لازم است نگاهی دقیق تر به ساختار سازمانی موندراگون و برخی از مهمترین تحولات گروه تعاونیها در سه دهه گذشته بیاندازیم.

این حرکت بزرگ با آن‌که جنبه مطالباتی و صنفی دارد، اما با توجه به وزن سنگین این صنعت در اقتصاد کشور و حد آگاهی در این بخش از کارگران ایران با هر نتیجه‌ای هم که پایان گیرد مهر و نشان خود را بر روند تحولات سیاسی در مبارزه با جمهوری اسلامی و در رسیدن به آزادی و عدالت خواهد کوبید. همانگونه که خیزش‌های مردمی دی ۹۶ و آبان ۹۸ تاثیرات بسیار بزرگ خود را در رابطه جامعه و حکومت باقی گذاشتند و بدانگونه که حرکت مدنی تحریم انتخابات حکومت را باز هم بیشتر منفرد کرد، این اعتصاب بزرگ هم اثر خود را چه از نظر تقویت اعتماد به نفس در مردم و چه دستاوردهای عملی اش بر جای خواهد گذاشت.

موج حمایتها بە رغم اعمال سانسور آنچنان بلند و همبستگی از اعتصابیون بقدری گستردە، عمیق و صمیمانە است، کە نظیر آن در سالهای اخیر دیدە نشدە. همە بە استثنای مستبدین و استثمار گران و باندهای مافیایی کە بر صنعت نفت و پتروشیمی و ثروتهای ملی کشور چنگ انداختەاند و آنها را از آن خود نمودەاند در تقلا هستند کە بە شکلی همبستگی و حمایت خود را از این اعتصاب نشان دهند. اتحادیە های کارگری بسیاری از کشورهای مختلف نیز بە حمایت از کارگران اعتصابی و مطالبات حق طلبانە آنها برخاستەاند و موج پیامهای همبستگی است کە از طرف آنها بسوی اعتصابیون روان است.

اینک  کە دولت بجای رسیدگی بە مطالبات کارگران بە اخراج و تهددید  و دادن وعدەهای  دروغ روی آوردە. وظیفە انسانی و اجتماعی ما حکم می کند کە همە ما بە هر وسیلەای کە می توانیم با حمایت از کارگران اعتصابی حق طلب بە آنها کمک کنیم تا بە خواستە هایشان برسند.  ٧٠٠ کارگر پالایشگاە تهران کە  بخاطر شرکت در اعتصاب  در معرض اخراج قرار دارند از مردم کمک خواستەاند. تلاش کنیم جلوی اخراج آنها را بگیریم و نگذاریم حکومت موفق بە سرکوب این اعتصاب حق طلبانە گردد. حمایت زبانی کافی نیست.

این جنبش خیلی زود پا به عرصه هائی فراتر از جوهر تولیدی خود گذاشت. گامهای کلیدی در توسعۀ آنچه بعداً به گروه تعاونی موندراگون فراروئید، عبارت بودند از ایجاد سیستم تأمین اجتماعی در سال 1958، تأسیس یک مؤسسۀ اعتباری و بانک پس انداز تعاونی در سال 1959، و استقرار گروه اولارکو در سال 1965. این اقدام نخستین کوشش برای هماهنگی فعالیتهای شرکتهای منفرد و جداگانه بود، که مکانیسمی را برای همبستگی بین تعاونی ایجاد کرد

تحریم نمایش انتخاباتی یک آزمون موفق بود، این آزمون اما بدون مشارکت وسیع زحمتکشان نمی توانست بە نتیجە مطلوب برسد. هیچ تغییر اساسی و تحول عمیق سیاسی و اجتماعی دیگری نیز در ایران امروز بدون مشارکت وسیع طبقە کارگر و تضمین منافع و حقوق آن نمی تواند بە سر انجام برسد. این واقعیت را خوب است همە ی آنهایی کە بە دنبال تغییر و تحول بنیادین در ایران هستند هموارە بە یاد داشتە باشند.

اعتصاب سراسری کارگران پیمانی و پروژەای نفت و شماری از نیروگاە های برق مهمترین رویداد کارگری این هفتە بود. این اعتصاب کە تا کنون در سالهای پس از انقلاب در این وسعت و با چنین کیفیتی نظیر آن دیدە نشدە بار دیگر همە توجە ها را بە سوی جنبش کارگری و نقش و تاثیر آن بر تحولات کشور معطوف نمود و بسیاری را غافلگیر کرد. مسئولین حکومتی و صاحبان شرکتهای پیمانکاری کە استثمار و فشار بە کارگران شاغل در این شرکتها را بە حداکثر رسانیدەاند

برای اصلاح طلبان اما آنچە مهم است و آنها آنرا بە منافع مردم و کشور همیشە ترجیح دادە اند منافع گروهی این جماعت و ماندن در حکومت برای حفظ آن است. بهمین جهت با وجود اینکە می دانند همتی شانس چندانی برای پیروزی ندارد و فاصلە او با رئیسی بر اساس یک نظر پرسی کە در سایت اصلاح طلب آفتاب یک روز قبل از رای گیری منتشر شدە ٦ بە ٦٣ است و رضایی نیز ٢ درصد از همتی جلوتر است همتی را بهانە شرکت در انتصابات قرار دادەاند! حتی سابقە جنایت کارانە رئیسی هم مشکل آنها نیست...

نوشتۀ حاضر با مکثی بر زمینۀ تاریخی شهر موندارگون در زمانی که نخستین تعاونیها در آن ایجاد شدند، و نگاهی به ارزشهای وقت که موجب پاگیری و تحرک تعاونیها می شدند، آغاز می شود. سپس ساختار سازمانی سیستم موندارگون را هم در سطح یک شرکت تعاونی منفرد و هم در سطح هماهنگی گروهی از شرکتها تشریح می کند. پس از آن گسترش سریع تجربۀ موندراگون و بین المللی شدن برخی از بزرگترین تعاونیهای آن از سالهای دهۀ 90 قرن گذشته به این سو تحلیل می شود.

نامزد رقیب رئیسی عبدالناصر همتی رئیس کل سابق بانک مرکزی با همە تفاوتهایی کە با رئیسی دارد، نیز آنطور کە از صحبت هایش در مناظرەها فهمیدە می شود و سوابق او نیز نشان می دهد، اختلاف اساسی با طرح و برنامە رئیسی و اتاق بازرگانی برای برچیدن تە ماندە قانون کار و از بین بردن حقوق کارگران ندارد. بنا بر این هر دوی نامزدهای اصلی ریاست جمهوری حتی اگر تنها در یک مورد با هم توافق داشتە باشند، بر سر از بین بردن حق و حقوق کارگر است.

کارگران نفت کە از پذیرفتە نشدن مطالبات صنفی شان توسط مدیران ناراحت هستند تصمیم دارند در ٩ تیر ماە با برگزاری یک تجمع وسیع دوبارە مبارزە برای پیگیری مطالبات شان را متحدانە تر دنبال کنند. آنها تا ٩ تیر بە مدیران مهلت رسیدگی دادەاند و گفتە اند اگر تا آن زمان جواب مثبت نگیرند تجمع خواهند کرد

 رژیم با این بازداشتها و محکوم کردن ها نە تنها نمی تواند خللی در ارادە استوار زحمتکشان جهت تحریم انتخابات و دست کشیدن زحمتکشان از حق و حقوق شان بوجود آورد، بلکە با رفتارهای ددمنشانە اش زحمتکشان را در پیگری حقوق شان مصمم تر خواهد کرد. بازنشستگان و مزدبگیران با تحریم گستردە تر انتخابات و فعالیت بیشتر برای تشویق همکاران، بستگان و سایر شهروندان بە مشارکت در تحریم انتخابات فرمایشی نسبت بە صدور احکام ظالمانە علیە رهبران و سازمانگران مبارزات خود بە بانیان و مجریان آنها پاسخی شایستە خواهند داد.

در بریتانیا، مطالعات انجام یافته توسط "مرکز مطالعات درآمدهای بالا" نشان داده اند که اعمال حداکثر حقوق برابر صدهزار پوند (بیش از صدوسی هزار دلار) از قدرت بازتوزیع معادل 1 میلیون شغل برخوردار است. یعنی اگر ثروتمندان فقط اندکی کمتر درآمد داشته باشند، از فقر توده گیر می توان جلوگیری کرد.

 فرامرز توفیقی درجایی از نوشتە اش، از بی توجەای نامزدها بە دستمزدهای زیر خط فقر و "لغو دادنامه ۱۷۹ دیوان عدالت ... دادنامه‌ای که ماده ۷ قانون کار را از اساس از معنا تهی کرده و به زباله‌دان افکنده است شکایت می کند، اما در همان حال با کارفرمایانی کە باعث صدور این بیداد نامە شدەاند، متحد می شود و بیانیە مشترک می دهد و می خواهد بە کاندیدایی رای دهد کە در دشمنی اش با حقوق کارگر جای هیچ شک و شبەای نیست!

کارگران مبارز و آگاە هفت تپە می کوشند با مبارزات خود دسیسە های باندهای مافیایی را بی اثر و ازحقوق و دستاورد مبارزاتی خود دفاع کنند. آنها در این هفتە با تظاهرات در مقابل فرمانداری شورای تامین شهر را وادار بە تشکیل جلسە و برسی مشکل حق آبە کارخانە کردند. مرور رویدادهای بعد از خلع ید مالکیت هفت تپە و عملکرد مسئولین و کارگران در قبال آنها بە روشنی نشان می دهد کە کدام یک براستی دغدغە تولید دارند و کدام یک فقط بە سود خود می اندیشند و تا آنجا پیش می روند کە با کارفرمای اختلاسگر و توطئە گر تا مرز زمین گیر کردن تولید پیش می روند.

ضرب المثلی هست کە می گوید:" هیچ گربەای محض رضای خدا موش نمی گیرد" حالا حکایت حمایت خصوصی ها و خصولتی چی ها از رئیسی است! این گونە بدە بستانها بە رغم پیچیدگی شان، کە بخاطر استثار نیات پلید بانیان آنهاست، البتە جدی است. آنچە در این میان غیر جدی و فریبکارانە است، همانا آن وعدەهای کاذب عدالتخواهانە و فساد ستیزانە رئیسی  و مابقی نامزدهای برگزیدە شورای نگهبان است. 

این ندا به نحوی فزاینده توسط شخصیتها و سازمانهای پرنفوذ بسیاری در سراسر جهان پذیرفته می شود؛ حتی کسان و سازمانهائی که طرفدار وضع موجود اند. کلاوس شواب، رئیس فوروم جهانی اقتصاد، که هرساله در داووس برگزار می شود، اخیراً از "ایدئولوژی نئولیبرالی" سخن به میان آورده  نوشته است که "ما باید از نئولیبرالیسم به پساکرونا گذر کنیم." صندوق بین المللی پول اعلام کرده است که دیگر نباید به دورۀ ریاضت بازگشت، و به گرفتن مالیاتهای تصاعدی دعوت کرده است.

در شرایط فعلی حتی با وجود وضعیت بسیار دشوار کارگران ساختمانی بعد از کرونا و نیاز عاجلی کە کارگران بیکار و محروم بە پوشش بیمەای دارند، تصویب قانونی برای بیمە کردن کارگران ساختمانی و اظهارات این نمایندە مجلس پیرامون آن را نمی شود جدی فرض کرد. متاسفانە بە نظر می رسد این هم وعدەای است از قماش وعدەهایی کە بارها دادە شدە ولی هرگز بە عمل در نیامدەاند.

اعتراضات کارگری در این هفتە نیز بە رغم فضای مملو از تبلیغات انتصابات حکومتی و وعدەهای کاذب یکطرفە کادیداهای مورد وثوق بیت خامنەای و موتئلفە چی ها بە کارگران و مردم ادامە یافت. زحمتکشان کە بارها طعم تلخ اعتماد بە وعدەهای کاندیدادهای وابستە بە باندهای حکومتی را در انتخابات پیشین چشیدەاند، فارغ از این هیاهوها و جنگ قدرت میان باندهای مافیایی بە پیکار عدالتخواهانە شان علیە این باندها ی تبهکار و فریبکار ادامە دادند و می دهند. آنها بدرستی تشخیص دادەاند کە نتیجە این انتصابات هرچە باشد بە ضرر حقوق و معیشت آنها تمام خواهد شد

دولتی  کە با نام جعلی عدالتخواهی و ضرب و زور می خواهد بە هر قیمتی کە شدە تمام قدرت دولتی را بە کنترول خود در بیاورد چیزی بە غیر از دولت ایدەال اتاق بازرگانی و شرکای سپاهی آنها نیست. پیشاپیش معلوم است معیشت وحقوق کارگران و مزدبگیران و تهی دستان در چنین دولتی بیش از پیش مورد تعرض قرار خواهد گرفت و اعتراضات زحمتکشان با وحشیگری بە مراتب بیشتری روبرو خواهد شد. از هم اکنون تدارک این تعرض در حال چیدە شدن است. بازار کم در دولت روحانی پروار نشد.

ویروس کرونا در عین حال ما را به واکنش نسبت به آنچه مهم است، و توجه به آنچه شایستۀ ارزش بیشتری در جامعه است، واداشته است. چشم ما را بر این واقعیت گشوده است که این همانا پرستاران، رانندگان اتوبوس و شبکه های توزیع، کارگران سوپرمارکتها، ... هستند که کار حیاتی را به عهده دارند و نه مدیران صندوق های تامینی یا وکلای شرکتی.

گران کردن نان و سایر کالا ها و خدمات اساسی بدون موافقت و خواست قلبی جریانی کە دولت تازە را می خواهد تشکیل دهد، یعنی همانهایی کە با شعار رسیدگی بە معیشت مردم مجلس را بە تصرف خود در اوردند و از هم اکنون کاخ ریاست جمهوری را نیز در مشت دارند ممکن نمی شد. آنها برای رضای خدا و یا دغدغە معیشت مردم نیست کە برای تصاحب قدرت دولتی دست بە هر رذالتی می زنند، برای سود است!

اعتراضات کارگران نفت اعم از رسمی و قراردادی در ماەهای اخیر بە صورت کم سابقەای افزایش پیدا کردە است. علت عمدە گسترش اعتراضات نارضایتی شدید از اندک بودن دستمزدها و برخی تعدیل ها در مزایای کارگران رسمی است. در واقع کارگران قراردادی برای پرداخت مزایای مشابە با رسمی ها و استخدام رسمی هستند و رسمی ها نگران از دست دادن حقوق مکتسبە خود هستند. با این حال هر دو گروە هدف یک سانی را دنبال می کنند.

هیچ کدام از راە کارها ی مقالە نویس "دنیای اقتصاد " نە بدیع هستند و نە موثر در کاهش گسل طبقاتی موجود. دست بر قضا شکاف هایی کە خود نویسندە هم وجو شان را نمی تواند انکار کند نتیجە همین نوع راە کارهاست! هم از این رو حکم نسخەای را دارند کە بە جای درمان اگر نکشد وخامت بیماری را بخصوص وقتی رمقی برای بیمار باقی نماندە باشد بیشتر می کند.

تشدید نابرابری حتمی است. با این حال، ابعاد آن، و سرعتی که با آن می توان این نابرابری را کاهش داد، انتخاب حکومتها در سراسر دنیاست. بنا به داده های بانک جهانی، هرگاه حکومتها اجازۀ افزایش نابرابری فقط 2 درصد در سال را بدهند، 500 میلیون انسان های بیشتری، حتی در سال 2030 هم همچنان باید با روزی کمتر از پنج و نیم دلار روزگار بگذرانند. تحت چنین شرایطی تعداد کل انسانهائی که در فقر زندگی خواهند کرد، از آنچه پیش از پاندمی بود، هم بیشتر خواهد بود. برعکس، اگر حکومتها برای کاهش 2 درصدی نابرابری در سال اقدام کنند...

 اتفاقا بدترین و ضدمردمی ترین و وابستە ترین کاندیدا در میان همە کاندیدادهای ریاست جمهوری است و برای همین است کە بیش از بقیە خامنەای و سرکردگان دستگاە های امنیتی نسبت بە وی نظر مثبت دارند. رئیسی یکی از سە قاضی جنایتکاری است کە احکام قتل عام هزاران زندانی سیاسی در سال ٦٧ را صادر کردە است. زندانیان کە اكثریت شان عدالتخواە و سالها برای حقوق کارگران و محروم شدگان جامعە مبارزە عملی کردە بودند. او با این سابقە ایدەآلترین مهرە برای خامنەای و سرداران سپاە است کە می خواهند با ادامە و تشدید سرکوب جنبش دمکراتیک مردم را کە خواهان برچیدن بساط ستمگرانە آنهاست سرکوب کنند.

هیراد پیر بداقی، محمود صالحی و عثمان اسماعیلی بە خاطر شرکت در سازماندهی مراسم روز کارگر بە زندان افتادەاند. اسماعیل گرامی از اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد بە خاطر مشارکت در اعتراضات بازنشستگان ٤٥ روز است کە در زندان است. پیگرد و تشکیل پروندە برای همە این عزیزان جابرانە، جانبدارانە و حتی خلاف قوانین موجود خود حکومت هستند. بهمین جهت این اقدامات تبهکارانە از نظر ما محکوم است. پیگرد همە این عزیزان باید بلادرنگ متوقف و آنهایی کە در زندان هستند، بی قید و شرط آزاد شوند.

در حالی کە هر کدام از چهرەهای شناختە شدە هر دو، جناح ساز خود را می زنند. و فرصت جویانە تلاس می ورزند با فریبکاری خود را با عناوینی چون مستقل، پیرو لیبرال دمکراسی، عدالتخواە و تحول خواە... نزد مردم جا بزنند، خود بهتر از هرکس می دانند دروغ می گویند و تنها نقش هیزم کشان تنور استبداد را بە عهدە دارند.

در سطح جهانی، در فاصلۀ 18 مارس تا 31 دسامبر سال 2020 مقدار سرسام آور 9/3 تریلیارد (هر تریلیارد برابر هزارمیلیارد)، یعنی حدود 50 درصد به ثروت میلیاردرها افزوده شد. کل ثروت آنان در حال حاضر برابر 95/11 تریلیارد، یعنی برابر تمام مبلغی است که کشورهای جی20 در پاسخ به پاندمی کرونا هزینه کرده اند. در همان دورۀ گفته شده 540 میلیارد به ثروت 10 ثروتمندترین میلیاردهای دنیا افزوده شده است.

جان کلام اینکە نتایج بە دست امدە از مبارزات خیابانی نشان می دهد کە  مبارزە خیابانی مفید ترین راە نیل تودە مردم بە خواستە هایشان است.این گونە مبارزە البتە مخاطراتی را نیز بە همراە دارد.  مبارزان خیابانی نیز این را می دانند با این همە ریسک  ان را می پذیرند زیرا خواستە هایی کە دارند انها را بە این کار وادار می کند.

شادی ناشی از این پیروزی کارگران مبارز و مقاوم در میان کارگران هفت تپە محدود نماند. سایر کارگران و نیروهای مترقی و دمکراتیک نیز همراە با کارگران هفت تپە پیروزی کارگران را پا بە پای هم جشن گرفتند و با ارسال پیام های تبریک برای کارگران هفت تپە این پیروزی اولیە را شادباش گفتند. 

مردم مناطق “آزاد” نمی خواهند! خود آزادی را می خواهند. مناطق آزاد مگر چە ارمغان دیگری جز فقر و فلاکت و بی حقوقی برای اکثریت بزرگ مردم و ثروت و قدرت برای وابستگان بە قدرت داشتە است. بە وضع کارگران در عسلویە، بندر خمینی و غیرە بنگرید. و آن را با وضع خودتان و آقازادگانتان کە بر صنعت پتروشیمی و نفت مردم چنگ انداختەاید بنگرید. مگر فریاد نان، کار ،آزادی، زحمتکشان را کە در جای جای کشور همە روزە طنین انداز است، نمی شنوید!